การถกเถียงระดมความคิดดำเนินไปเกือบสองชั่วยาม จนกระทั่งตะวันคล้อยต่ำ ทุกคนต่างรู้สึกคอแห้ง ลิ้นแห้งและอ่อนล้าจากการใช้ความคิด จึงได้หยุดพักลง
บ่าวรับใช้ของเจียงจวินอวี๋เตรียมกล่องอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว ครั้นเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาจัดวางบนโต๊ะหินกลางศาลา
มีทั้งผัดผักสดรสเบาสองสามอย่าง ซุปปลาในอ่างที่ยังมีไอร้อนกรุ่น และสุราข้าวอุ่น ๆ แม้เรียบง่ายแต่ประณีต
ทุกคนมิได้เกรงใจ ต่างล้อมวงนั่งรับประทาน อาหารเลิศรสลงท้อง สุรารสนุ่มไหลผ่านลำคอ บรรยากาศตึงเครียดจากการโต้เถียงเมื่อครู่ค่อย ๆ ผ่อนคลาย แทนที่ด้วยความเบิกบานจากการเห็นคุณค่าและเข้าอกเข้าใจกัน
เหอซีถิงคลึงขมับพลางหัวเราะ “ทุกครั้งที่ถกความรู้กับพี่น้องทั้งหลาย ราวกับผ่านศึกหนักมาครั้งหนึ่ง ปวดหัวแทบแย่ แต่ก็ช่างชื่นใจนัก!”
กัวอวิ๋นเชียนเองก็เผยสีหน้าผ่อนคลายได้ยากยิ่ง “เป็นเช่นนั้นจริง วันนี้สองประเด็นที่พี่ฉินกล่าวถึง ทั้งต้นทุนการจัดเก็บภาษีและความเกี่ยวพันระหว่างการใช้ภาษีกับความเป็นอยู่ของราษฎร ทำให้ข้าได้ขบคิดอย่างลึกซึ้ง แต่ก่อนข้ามุ่งสนใจเพียงตัวระบบภาษี กลับละเลยรายละเอียดของทั้งการจัดเก็บและการนำไปใช้”
เจียงจวินอวี๋ยกจอกขึ้นกล่าว “ยิ่งถกเถียง หลักการก็ยิ่งชัดเจน หลังจากวันนี้ บทความของพวกเราคงก้าวหน้าไปอีกขั้น มา ดื่มจอกนี้ให้หมด อีกสักครู่ก็ถึงคราวดนตรีบรรเลงขับกล่อมแล้ว!”
เมื่อรับประทานเสร็จ โต๊ะอาหารก็ถูกเก็บกวาด
ลมจากแม่น้ำเริ่มเย็นลง ทว่าแสงอัสดงย้อมสายน้ำเป็นสีทองเจือแดง งดงามโอ่อ่าและสงบเงียบเป็นพิเศษ ยามนี้เหมาะแก่การบรรเลงดนตรีระบายความรู้สึกยิ่งนัก
เจียงจวินอวี๋นั่งลงหน้าโต๊ะพิณ หลับตารวบรวมสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปลายนิ้วจะลูบไล้สายพิณเบา ๆ ท่วงทำนอง “สายน้ำไหล” ก็ดังขึ้นอย่างเนิบช้า