「ใต้เท้าผู้ว่าการ นี่คือหนังสือแนะนำที่คุณชายสวีมอบให้ข้าน้อย ข้าน้อยกับคุณชายสวีเป็นสหายเก่าแก่ ไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ คุณชายสวีบอกว่าใต้เท้าเพิ่งรับตำแหน่งผู้ว่าการ ขอให้ข้าน้อยช่วยเหลือใต้เท้าให้ดี อย่าสร้างความลำบากแก่ใต้เท้า」
ฉินฮ่าวหรานรับจดหมายมา คลี่ออกอ่าน จดหมายนั้นสวีเหวินไป๋เป็นผู้เขียน ถ้อยคำสุภาพ บอกว่าโจวอิ้งเหวินเป็นสหายเก่าแก่ ขอให้ฉินฮ่าวหรานช่วยดูแลเขาสักหน่อย
ความหมายชัดเจนยิ่ง โจวอิ้งเหวินเป็นคนของตน ฝากน้องเขยช่วยดูแลให้มาก
ฉินฮ่าวหรานพับจดหมาย เก็บวางไว้บนโต๊ะ
โจวอิ้งเหวินรอฉินฮ่าวหรานเอ่ยปาก
ฉินฮ่าวหรานยังคงเห็นแก่หน้าพี่เขย จึงกล่าวว่า 「ใต้เท้าโจว จดหมายของคุณชายสวี ข้ารับไว้แล้ว แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกท่าน ผู้พิพากษาแห่งแคว้นซุ่นเทียนดูแลคดีอาญาและการพิจารณาคดี ตรวจสอบขุนนางใต้บังคับบัญชา
ตำแหน่งนี้ต้องการความเที่ยงธรรม มิใช่เส้นสาย หากท่านอาศัยความสามารถหาเลี้ยงชีพ ข้าย่อมไม่ปฏิบัติต่อท่านอย่างไม่เป็นธรรม หากท่านอาศัยเส้นสายหาเลี้ยงชีพ ข้าก็จะไม่ตามใจท่าน」
รอยยิ้มบนใบหน้าโจวอิ้งเหวินชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็พยักหน้ารัว ๆ 「ใต้เท้าผู้ว่าการอบรมสั่งสอนได้ถูกต้อง ข้าน้อยจะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ ไม่กล้าทำให้ใต้เท้าผิดหวังเป็นอันขาด」
ฉินฮ่าวหรานยกถ้วยชาขึ้น เป็นความหมายส่งแขกอย่างชัดเจน
โจวอิ้งเหวินรู้กาลเทศะ ลุกขึ้นประสานมือคำนับลา
ยามเดินออกจากโถงด้านหลัง เขาหันกลับไปมอง เห็นฉินฮ่าวหรานไม่มีทีท่าจะรั้งไว้ จึงเดินจากไปอย่างกระอักกระอ่วน
น้ำใจเป็นน้ำใจ งานหลวงเป็นงานหลวง เขาช่วยสวีเหวินไป๋ได้ แต่จะไม่เอางานหลวงไปผูกเป็นน้ำใจ นี่คือหลักการของฉินฮ่าวหราน
หลังจากนั้น เขายังพบเจ้าหน้าที่ตรวจการ เจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการ และเจ้าหน้าที่ตรวจบัญชีแห่งกองงานตรวจการ รวมถึงผู้คุมแห่งกองราชทัณฑ์ เจ้าหน้าที่จัดเก็บภาษีจากกองจัดเก็บภาษีเมือง กองตรวจตราภาษี และกองภาษี อาจารย์ผู้สอนกับผู้ฝึกสอนแห่งสำนักศึกษา รวมถึงเสมียนทั้งหกกรม เจ้าหน้าที่แต่งกายดำ คนเฝ้าประตู พลธนู และผู้คุมเรือนจำ รวมแล้วหลายสิบคน