เขาไม่ได้ชี้ข้อบกพร่องหรือบั่นทอนความมั่นใจของพี่เขยโดยตรง เพราะการรักษาความกระตือรือร้นและความเชื่อมั่นในการเรียนของพี่เขยก็สำคัญไม่แพ้กัน
ดังนั้น เขาจึงปรับวิธีสอนให้ตรงจุดยิ่งขึ้น ชี้แนะให้หลี่ซงเหยาทบทวนพื้นฐานให้แน่น พร้อมทั้งเริ่มอ่านบทความบางส่วนที่เขาคัดลอกมาจากสำนักศึกษาประจำเมือง เพื่อให้หลี่ซงเหยาได้อ่าน
กาลเวลาล่วงผ่านไปอย่างเงียบงัน ท่ามกลางบรรยากาศต้อนรับเทศกาลปีใหม่ที่ทวีความคึกคักขึ้นทุกขณะ
กระทั่งวันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง ซึ่งเหลืออีกสองวันก็จะถึงวันขึ้นปีใหม่ หลี่ซงเหยาจึงอาลัยอาวรณ์เอ่ยลาครอบครัวภรรยา
เขานั่งรถเทียมวัวกลับไปยังบ้านสกุลหลี่ในเมือง พร้อมของฝากรับปีใหม่ที่ตระกูลฉินจัดเตรียมให้ และตัวอย่างบทความเชิงนโยบายที่ฉินฮ่าวหรานเรียบเรียงขึ้นเองมอบให้
ฉินฮ่าวหรานไปส่งพวกเขาถึงปากหมู่บ้านด้วยตนเอง กำชับพี่สาวอย่างละเอียดให้ระมัดระวังระหว่างทาง เมื่อกลับไปแล้วก็ต้องดูแลสุขภาพให้ดี ทั้งยังให้กำลังใจพี่เขยให้หมั่นศึกษาเล่าเรียนต่อไป อย่าหย่อนยานเพราะเทศกาลปีใหม่
กลิ่นอายปีใหม่ในเดือนอ้ายยังไม่ทันจางหาย ครั้นถึงวันที่สาม ฉินต้าหมาน บิดาของฉินชิวโส่ว บุรุษผู้เงียบขรึมซึ่งปกติเอาแต่ก้มหน้าก้มตาดูแลไร่นา ก็ถูมือหยาบกร้านพลางเดินมาหาฉินฮ่าวหรานอย่างเก้อเขิน
บนใบหน้ามีแววกระดากอายอยู่หลายส่วน ทว่าก็ยากจะปิดบังความปรารถนาอันแรงกล้า เขาเอ่ยอ้อมแอ้มว่า “ฮ่าวหราน หลังปีใหม่ ตอนเจ้ากลับไปสำนักศึกษาประจำเมือง...พาข้าไปด้วยได้หรือไม่? ข้าอยากไปเมือง ดูเจ้าชิวโส่วเสียหน่อย...”