ชีวิตในสำนักศึกษาประจำเมืองนั้นเรียบง่ายและเป็นระเบียบ สำหรับฉินฮ่าวหรานซึ่งมิได้ขัดสนถึงขั้นต้องกระเบียดกระเสียร ทว่าก็เป็นบัณฑิตจากครอบครัวชาวนาที่ต้องคิดหน้าคิดหลังอยู่เสมอ นอกจากความก้าวหน้าในการศึกษาแล้ว เรื่องปากท้องและเงินทองก็ยังวนเวียนอยู่ในใจเขาไม่เคยห่าง
เมื่อเห็นหวังเยี่ยนซูกับสหายร่วมสำนักอีกหลายคนซึ่งมีฐานะยากจนเป็นพิเศษ มักรับงานคัดตำราในวันหยุดของสำนักศึกษา เพื่อแลกกับเงินค่าหมึกและพู่กันเพียงน้อยนิด ฉินฮ่าวหรานเองก็เกิดความคิดขึ้นมา
มิใช่เพราะเห็นแก่เงินทองทั้งหมด หากยังต้องการสัมผัสชีวิตตามปกติของเหล่าบัณฑิตในยุคนี้ ฝึกฝนจิตใจ และอาศัยโอกาสนี้อ่านตำราให้มากขึ้นด้วย
แต่กล่าวตามตรง เวลานี้ฉินฮ่าวหรานมีชื่อเสียงในฐานะอัจฉริยะแห่งสำนักศึกษาประจำเมือง เป็นบัณฑิต เป็นผู้เข้าสอบ ในยุคที่ทุกสิ่งล้วนด้อยค่า มีเพียงการศึกษาเท่านั้นที่สูงส่ง บัณฑิตจะยากจนก็ได้ จะรับของกำนัลหรือความช่วยเหลือจากอาจารย์ผู้คุมสอบและผู้อาวุโสก็ได้ แม้แต่การใช้แรงคัดตำราอย่างหวังเยี่ยนซูเพื่อหารายได้ประทังชีวิต ก็ล้วนเป็นหนทางอันชอบธรรม
ทว่าหากลงมือประกอบอาชีพค้าขายอันต่ำต้อยด้วยตนเอง ครั้นถูกผู้คนพบเห็น ก็เท่ากับทำลายอนาคตของตน ชื่อเสียงที่แลกมาด้วยการร่ำเรียนอย่างหนักหลายปีอาจพังทลายในชั่วพริบตา ความเสี่ยงเช่นนี้ฉินฮ่าวหรานแบกรับมิไหว
ทว่าในขณะที่ฉินฮ่าวหรานกำลังจะไปถามหวังเยี่ยนซูถึงช่องทางรับงานคัดตำรา หนทางทำเงินที่เขาไม่เคยนึกถึงกลับมาหาถึงที่
วันหนึ่ง หลังเที่ยงผ่านไปไม่นาน ฉินฮ่าวหรานกำลังจัดเรียงบันทึกเรื่องคัมภีร์หลี่จี้ที่จดจากการฟังบรรยายในช่วงหลายวันที่ผ่านมาอยู่ภายในเรือนพัก เสียงเคาะประตูแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เมื่อเปิดประตูดู ผู้มาเยือนกลับเป็นอาจารย์หลิว ข้างกายยังมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมเสื้อแพร ใบหน้าอิ่มเอิบและแววตาเฉียบคม