สิบวันต่อมา จวนผู้ตรวจการมณฑลประดับโคมแขวนแพรประดับสีสัน ประตูใหญ่เปิดกว้าง
บรรดาจวี่เหรินรุ่นใหม่ล้วนสวมชุดขุนนางตัวใหม่เอี่ยม ทยอยเดินเข้าไปตามลำดับ ฉินฮ่าวหรานสวมเสื้อคลุมคอกลมสีเขียว คาดสายรัดเอว สวมผ้าคลุมศีรษะบัณฑิต
เนื้อผ้าตัดเย็บประณีต ขับให้ร่างของเขาดูสูงโปร่ง แม้ใบหน้ายังเยาว์วัย ทว่าสายตากลับสงบนิ่ง แผ่รัศมีสง่างามอยู่ในตัว
ในฐานะเจี้ยหยวน เขาย่อมอยู่แถวหน้าสุดของเหล่าจวี่เหริน สายตาหลายคู่จับจ้องมา ทว่าฉินฮ่าวหรานหาได้ใส่ใจไม่
จวี่เหรินชราผู้หนึ่งซึ่งอายุล่วงสี่สิบปีเห็นว่าเขายังเยาว์วัยนัก ก็ได้แต่ส่ายหน้าแล้วหัวเราะขื่นขม
ขณะที่จวี่เหรินรุ่นราวคราวเดียวกันบางคนกลับเป็นฝ่ายเข้ามาทักทาย ระหว่างถ้อยคำแฝงทั้งความคิดอยากผูกมิตรและความรู้สึกซับซ้อนที่ยากปกปิด
งานเลี้ยงจัดขึ้นในโถงใหญ่ของจวน โต๊ะอาหารถูกจัดเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยม ผู้ตรวจการมณฑลและเจ้าหน้าที่คุมสอบนั่งอยู่ด้านบน ส่วนจวี่เหรินแบ่งกันนั่งสองข้าง ที่นั่งของฉินฮ่าวหรานอยู่ตรงกลางแถวหน้า หันหน้าเข้าหาแท่นประธาน
ยามเฉินเค่อที่สาม เสียงดนตรีพลันบรรเลงขึ้น
มิใช่เสียงฆ้องกลองอึกทึกครึกครื้น หากเป็นดนตรีอันสง่างามและเคร่งขรึม ระฆังสำริดกังวานเบา ๆ พิณบรรเลงคลอประสาน ขลุ่ยเซิงและเซียวขับขานแว่วไกล
ท่ามกลางเสียงดนตรี ผู้ตรวจการจ้าวและเจ้าหน้าที่คุมสอบสวี่หานหลินเดินเคียงกันเข้าประจำที่
“บัณฑิตทั้งหลาย จงฟังให้สงบ!” เจ้าหน้าที่ประกอบพิธีขานเสียงกังวาน
ทุกคนลุกขึ้นยืน ผู้ตรวจการจ้าวยกจอกขึ้น หันไปคารวะทางทิศเหนือ “งานเลี้ยงลู่หมิงเป็นพิธีที่โอรสสวรรค์ทรงยกย่องผู้มีความสามารถ วันนี้บัณฑิตทั้งหลายมาชุมนุมพร้อมหน้า ข้าขอเป็นตัวแทนราชสำนักแสดงความยินดีที่พวกท่านสอบผ่าน ขอให้ทุกท่านไม่ลืมปณิธานแรกเริ่ม จงภักดีต่อฮ่องเต้และรับใช้แผ่นดิน!”
“ขอบพระคุณใต้เท้า! ขอบพระคุณราชสำนัก!” ทุกคนขานรับพร้อมกัน ก่อนยกจอกดื่มรวดเดียว สุราหมักดอกกุ้ยฮวารสอ่อน หยิบยกความหมายถึงการเด็ดกิ่งกุ้ยฮวาจากวังจันทรา
จากนั้นเป็นการขับขานบทกวีลู่หมิง เจ้าหน้าที่ประกอบพิธีขับร้องบทแรกของ “ลู่หมิง” ในคัมภีร์กวีนิพนธ์ฉบับเสี่ยวหย่า: