รุ่งเช้าวันถัดมา หน้าประตูเรือนของฉินฮ่าวหรานก็มีแถวยาวเหยียดแล้ว
ล้วนเป็นผู้ใหญ่ในตระกูลฉินซึ่งมีบุตรชายบุตรสาวตัวน้อยถือกำเนิด แต่ละคนหิ้วของฝากเล็กน้อยมาในมือ ล้วนเป็นของพื้นบ้านและข้าวของเครื่องใช้ประจำวัน เพียงเพื่อขอชื่ออันเหมาะสมและเป็นมงคลสักชื่อ ให้คุ้มครองลูกหลานให้ราบรื่นตลอดชีวิต
ฉินเหอวั่งยืนอยู่หน้าประตู ตะโกนเสียงดังว่า “อย่าเบียดกัน อย่าเบียดกัน! ค่อย ๆ เข้ามาทีละคน ฮ่าวหรานบอกแล้วว่าวันนี้พบได้ทุกคน ไม่ต้องร้อนใจ!”
ฉินฮ่าวหรานเชิญทุกคนเข้าไปในโถงทีละคน ยกน้ำชาให้และเชื้อเชิญให้นั่ง ก่อนรับรองตามลำดับ
ในห้องโถงใหญ่มีคนนั่งกันเต็มขนัด ผู้ที่มาทีหลังจึงยืนอยู่ในลาน พูดคุยกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ พลางชะเง้อมองเข้าไปในห้องโถงเป็นระยะ
เฉินซื่อกับจางชุนเถาก่อไฟต้มน้ำชงชาอยู่ในห้องครัว แล้วยกกาออกมาทีละกา
ผู้ปกครองจำนวนมากขอลาหยุด อาจารย์จึงจำต้องให้หยุดเรียน ฉินเหวินหยวนกับฉินเหวินเจาวิ่งเล่นไปมาในลาน ถูกพวกท่านป้าและท่านลุงดึงตัวไว้บ้าง คนนี้หยิกแก้ม คนนั้นลูบหัว เอ่ยชมไม่ขาดปาก
ฉินฮ่าวหรานนั่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ทุกครั้งที่มีคนในตระกูลมาหา เขาจะซักถามวันเดือนปีเกิดและสถานการณ์ในครอบครัวของเด็กอย่างละเอียดก่อน จากนั้นรับฟังความปรารถนาดีที่ผู้ใหญ่ทุกคนมีต่อเด็ก แล้วจึงหลับตาครุ่นคิดเงียบ ๆ ก่อนจรดพู่กันลงบนกระดาษ
เมื่อเขียนเสร็จ ก็ยกกระดาษขึ้นมาอ่านชื่อให้ทุกคนฟังเสียงดัง แล้วอธิบายความหมายแฝงอย่างละเอียด อดทนไม่รู้เบื่อ
คนแรกที่เข้ามาคือน้องชายร่วมตระกูลคนหนึ่ง