ไม่นาน ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วราวสายลม “ใต้เท้าผู้ว่าการมาแล้ว! ใต้เท้าผู้ว่าการปลอมตัวออกตรวจเยี่ยมถึงหมู่บ้านเราแล้ว!”
พลันมีคนตระกูลฉินหลั่งไหลออกมา ล้อมเข้าหา แต่ไม่กล้าเข้าใกล้จนเกินไป ต่างคุกเข่าโขกศีรษะตามฉินโส่วเย่
ทุกคนก้มหน้าต่ำ ได้แต่ลอบชำเลืองมองด้วยหางตา
หลัวเยี่ยนเฉินเห็นดังนั้น ก็รู้ว่าตัวตนถูกเปิดเผยแล้ว จึงเลิกปิดบังและกลับคืนสู่ท่วงท่าขุนนาง ทว่าน้ำเสียงยังคงผ่อนคลาย “ลุกขึ้นเถิด ข้าเพียงผ่านมาทางนี้ จึงแวะมาดูวิธีปราบตั๊กแตนของพวกเจ้า เจ้าเป็นหัวหน้าตระกูลฉินโส่วเย่แห่งหมู่บ้านหลิวถังใช่หรือไม่?”
ฉินโส่วเย่ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างหวาดหวั่น ยืนประสานมืออยู่เบื้องหน้า “ขะ...ข้าน้อยเองขอรับ”
ฉินโส่วเย่ไม่รู้ว่าเหตุใดผู้ว่าการจึงมาเยือนกะทันหัน เป็นโชคหรือเคราะห์กันแน่? หรือทางนายอำเภอโจวเกิดเรื่องผิดพลาด? หรือวิธีปราบตั๊กแตนสร้างปัญหาเข้าแล้ว?
หลัวเยี่ยนเฉินเห็นความหวาดกลัวของเขา จึงผ่อนน้ำเสียงลง “ไม่ต้องตื่นตระหนก ข้ามองดูมาตลอดทาง วิธี ‘ใช้เป็ดขับไล่ตั๊กแตน’ ของพวกเจ้าทำได้เป็นรูปเป็นร่าง จงเล่าให้ข้าฟังว่าวิธีนี้คิดขึ้นมาได้อย่างไร แล้วจัดการกันเช่นไร จงบอกมาตามจริงทุกประการ ห้ามปิดบัง”
ฉินโส่วเย่ฝืนข่มขาที่สั่นเทาของตนให้สงบลง
เขาไม่กล้าแต่งเติมเรื่องราว และยิ่งไม่กล้าปิดบัง จึงเริ่มเล่าตั้งแต่ได้รับจดหมายด่วนกับตั๋วเงินจากฉินฮ่าวหราน เล่าถึงการทดลอง วิธีระดมคนทั้งตระกูล การแบ่งฝูงเป็ด การกำหนดแต้มแรงงานและบทลงโทษ การติดต่อหมู่บ้านข้างเคียง ตลอดจนเรื่องที่นายอำเภอโจวเดินทางมาตรวจสอบด้วยตนเองและร่างระเบียบเพื่อเผยแพร่...