หลังจากนั้น ท่านอาสามฉินก็เริ่มทดสอบความรู้ของฉินฮ่าวหราน เมื่อได้ฟังคำตอบของเขาซึ่งอ้างอิงคัมภีร์และเรียบเรียงอย่างเป็นระบบ ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายชราก็เบิกบานราวดอกเบญจมาศที่ผลิบานในฤดูสารท เผยรอยยิ้มยินดีที่แทบสะกดกลั้นไว้ไม่อยู่
เขาลูบเคราพลางเอ่ยชมว่า “ดี ดี ดี” อยู่หลายคำ ก่อนกำชับอีกสองสามประโยคว่า “จงระวังอย่าลำพองหรือใจร้อน รากฐานต้องมั่นคง” แล้วจึงจากบ้านฉินหย่วนซานไปอย่างพึงพอใจ
ท่านอาสามฉินเพิ่งก้าวพ้นประตูไป ป้าสะใภ้ใหญ่เฉินซื่อซึ่งคอยยุ่งอยู่ในครัวมาตลอดก็ยกชามดินเผาใบใหญ่ เดินออกมาอย่างระมัดระวัง
ในชามมีไก่ตุ๋นร้อนฉ่ำส่งกลิ่นหอมกรุ่น! เนื้อไก่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม น้ำแกงเป็นสีทอง บนผิวมีเก๋ากี้สีแดงสองสามเม็ดกับต้นหอมสีเขียวสดลอยอยู่ ในครอบครัวชาวนาที่ปกติแทบไม่มีเนื้อสัตว์ให้กิน นี่นับเป็นอาหารเลิศรสที่หาได้ยากยิ่ง
เฉินซื่อวางชามลงกลางโต๊ะไม้เก่าในห้อง เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ก่อนยิ้มอย่างเก้อเขินแล้วกล่าวกับฉินฮ่าวหรานว่า “ฮ่าวหราน รีบกินตอนยังร้อนเถิด! ไก่บ้านตัวนี้ครอบครัวตั้งใจตุ๋นให้เจ้าโดยเฉพาะ ใช้เวลาตุ๋นมาตลอดบ่าย บำรุงร่างกายได้ดีที่สุด เจ้าอ่านหนังสือเหน็ดเหนื่อย ต้องกินของดีให้มากหน่อย!” ขณะกล่าว นางก็ทำท่าจะเลื่อนเนื้อไก่ทั้งชามไปตรงหน้าฉินฮ่าวหราน
ฉินฮ่าวหรานมองไก่ตุ๋นที่มันวาว กลิ่นเนื้อเข้มข้นซึ่งห่างหายไปนานลอยคลุ้งอยู่ที่ปลายจมูก ลูกกระเดือกของเขาขยับโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ลุกขึ้นยืนทันทีและส่ายหน้าปฏิเสธอย่างหนักแน่น “ป้าสะใภ้ ทำเช่นนี้ได้อย่างไร ทุกคนกินด้วยกันเถิด ข้ากินคนเดียวไม่หมดหรอก”
เฉินซื่อทำเสียงตำหนิอย่างเอ็นดู “เด็กคนนี้นี่ ยังจะเกรงใจกับป้าสะใภ้อีกหรือ!” นางยืนกรานให้เขากินคนเดียว
ฉินหย่วนซานก็ช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้าง ๆ “ใช่แล้ว ฮ่าวหราน ฟังคำป้าสะใภ้ของเจ้าเถิด” แววตาเปี่ยมด้วยความรักใคร่