รถวัวเทียมเกวียนยังมาไม่ถึงหมู่บ้านดีนัก ขณะอยู่บนเนินดินตรงปากหมู่บ้าน เด็กน้อยหลายคนที่กำลังวิ่งเล่นโดยไม่สวมเสื้อผ้าก็มองเห็นรถวัวกับคนบนรถอย่างว่องไว เด็กคนหนึ่งพลันกระโดดขึ้นมา ตะโกนสุดเสียงเรียกคนในหมู่บ้านว่า “กลับมาแล้ว! พี่ฮ่าวหรานกลับมาแล้ว! ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านกับท่านลุงต้าซานก็กลับมาแล้ว!”
เสียงตะโกนอันไร้เดียงสานี้ดังขึ้นเพียงชั่วพริบตา หมู่บ้านก็ประหนึ่งระเบิดเสียงอึกทึก! คนในตระกูลที่กำลังถือชามกินข้าวอยู่ในบ้านพอได้ยินเสียงเรียกก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นราวกับเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ต่างวางชามกับตะเกียบลงพร้อมกัน ไม่ทันได้เก็บกวาดก็พากันกรูออกไปยังปากหมู่บ้าน!
ผู้ที่วิ่งนำหน้าใครอื่นคือท่านอาสามฉิน เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจและความคาดหวัง
“เป็นอย่างไรบ้าง? สอบได้เป็นอย่างไร?” แม้คนยังมาไม่ถึง เสียงซักถามอันเร่งร้อนสารพัดก็ทะลักราวคลื่นซัด ล้อมรถวัวเทียมเกวียนไว้ทุกด้าน
ฉินเต๋อชางกับฉินหย่วนซานเพิ่งกระโดดลงจากรถ ก็ถูกฝูงชนที่ตื่นเต้นเบียดล้อมจนแทบไม่มีช่องว่าง คราวนี้ไม่จำเป็นต้องตีฆ้องใหญ่ในศาลบรรพชนเพื่อเรียกประชุมด้วยซ้ำ คนทั้งตระกูล ไม่ว่าชายหญิงเด็กหรือคนชรา ต่างมารวมตัวกันที่ปากหมู่บ้านด้วยตนเอง สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องฉินฮ่าวหรานซึ่งเพิ่งลงจากรถ
ฉินเต๋อชางสูดลมหายใจเต็มปอด ก่อนตะโกนก้อง “เงียบ! ทุกคนเงียบก่อน! ฟังข้าพูด!” พยายามกดเสียงอื้ออึงของฝูงชน
ทว่าผู้คนตื่นเต้นเกินไป เสียงของเขาถูกกลบไปหลายครั้ง จึงได้แต่โบกแขนตะโกนติดกันเจ็ดแปดหน จนใบหน้าแดงก่ำ ผู้อาวุโสหลายคนรอบข้างก็ช่วยกันควบคุมความเรียบร้อย เสียงอึกทึกของผู้คนจึงค่อย ๆ สงบลง ทว่าความตื่นเต้นที่อัดอั้นไว้ไม่อยู่ยังคงแผ่ซ่านอยู่ในอากาศ