[โปรดอ่านคำเตือนก่อนนะ:
1. เป็นนิยายรักหญิงชายรสนิยมเฉพาะกลุ่ม นางเอกก็คือคุณ คู่หลักเพียงคู่เดียวของเรื่องคือเหล่าพระเอก×นักอ่านหญิง เพราะฉะนั้นโปรดอย่าแสดงความเห็นแนวจิ้นวายหรือพูดถึงคนจริงในโลกแห่งความเป็นจริง เคารพซึ่งกันและกันนะ ฮ่า ๆ
2. พล็อตไร้สมอง มีไว้รองรับรสนิยมส่วนตัว ตามชื่อเรื่องมีทั้งการบังคับรักจำนวนมาก มุมมองของพระเอกที่จ้องมองคุณ และศึกชิงหญิงที่มีคนตายจริง ๆ รสนิยมผู้เขียนวิปริต รุนแรง และหม่นมืดสุดขั้ว ออกแนวชอบถูกกระทำ
3. เป็นนิยายรักชายหญิงบวกหญิงรักหญิงเล็กน้อย สัดส่วนชายหญิง 9 ต่อ 1 ผู้ชายแข็งแกร่ง ผู้หญิงอ่อนแอและมีด้านมืด ทั้งชายและหญิงต่างรักคุณ แต่โดยพื้นฐานแล้วคุณมักเป็นฝ่ายถูกบังคับ ไม่ใช่นิยายที่เชิดชูตัวเอกหญิงผู้เก่งกาจ ไม่รู้ว่าจะนับว่าทารุณผู้หญิงหรือเปล่า แต่คนที่ถูกทรมานที่สุดน่าจะเป็นคุณ เพราะหนีจากเหล่าพระเอกไม่พ้น
4. เป็นนิยายทะลุมิติหลายโลก แต่ละโลกมีพระเอกหลายคน ค่าเริ่มต้นคือทุกคนหน้าตาดี ทั้งร่างกายและจิตใจสะอาดบริสุทธิ์ มีพระเอกหลากหลายแบบ ทั้งหนุ่มเจ้าสำราญที่บริสุทธิ์ คนคลั่งรักที่ควบคุมจิตใจคุณ และอีกสารพัดประเภท รวมถึงตัวละครวิปริตสุดมืดมน ไม่รับประกันว่าคุณจะชอบ แต่รับประกันว่าพวกเขาหล่อและสะอาดทั้งกายใจ (สาธุ)
5. กำหนดให้คุณเป็นหญิงสาวหน้าตาธรรมดา ผู้คนเดินผ่านไปมา ในทุกโลกคุณเกิดใหม่ตั้งแต่เป็นทารก ชื่อเป็นชื่อสุ่มที่พ่อแม่สุ่มตั้งให้ แต่จะพยายามลดการกล่าวถึงชื่อเพื่อเพิ่มความรู้สึกร่วม
6. ผู้เขียนหาอะไรกินไม่ได้ เลยเขียนสนองความต้องการตัวเองขึ้นมา หนังสือดีมีเป็นพันเป็นหมื่น หากไม่ถูกจริตจริง ๆ ก็ลองอ่านเรื่องอื่นได้นะคนดี＾3＾ ถ้ายอมรับทั้งหมดนี้ได้ ก็ยินดีต้อนรับสู่การเดินทางข้ามโลกของคนดี!
]
ป.ล. คำเตือนน่ากลัวจัง กลับมาแก้หน่อย
.
วันธรรมดาแสนธรรมดา คุณผู้แสนธรรมดากำลังเดินอยู่บนถนนอย่างธรรมดา แล้วจู่ ๆ — คุณก็ถูกระบบ! ผูก! มัด! เข้า! ด้วย!
【สวัสดี มนุษย์】
【ระบบคนเดินผ่านหมายเลข 111 ขอทักทาย!】
เสียงกลไกสดใสร่าเริงดังขึ้นในหัว ปฏิกิริยาแรกของคุณย่อมเป็นคิดว่าตัวเองหูแว่ว แต่คุณไม่ได้กินเห็ดหลอน งั้นตัดข้อนี้ไป เมื่อคืนอดนอนจนสมองเบลอหรือ? เป็นไปได้มาก
คุณหยิกมือตัวเอง “ซี้ด!”
คุณงงไปหมด “ระบบมีจริงด้วยเหรอ?”
เดี๋ยวก่อน ทำไมระบบถึงมาผูกมัดคนธรรมดาอย่างคุณล่ะ? ได้ยินว่าช่วงนี้นานาชาติออกประกาศเตือนประชาชนว่าอย่าตอบสนองมนุษย์ต่างดาวตามอำเภอใจ หรือว่าคุณจะเจอมิจฉาชีพจากอารยธรรมต่างดาวเข้าแล้ว! คุณสูดลมหายใจเฮือก
“ท่านผู้บังคับบัญชา ตามฉันมา บริษัทเฮงซวยของฉันอยู่ทางนั้น! ฉันขอระเบิดมันทิ้งก่อนได้ไหม!” คุณกัดฟันยิ้มอย่างเคียดแค้น สีหน้าบิดเบี้ยว
【...มนุษย์ เธอคิดว่าหมายเลข 111 เป็นอะไร?】
【ระบบนี้ไม่ใช่ระบบที่ทำร้ายคนตามอำเภอใจนะ!】
...งั้นระบบก็เลือกคุณจริง ๆ สินะ?
คุณคิดอย่างเลื่อนลอย
【ฮึ ๆ ที่ระบบนี้เลือกเธอ ก็เพราะเธอธรรมดาเกินไป! หน้าตาธรรมดา นิสัยธรรมดา ครอบครัวธรรมดา ชีวิตธรรมดา เหมาะเหลือเกิน—】
คุณรู้สึกเหมือนถูกแทงกลางอกหลายแผล
【เหมาะกับระบบคนเดินผ่านของเราที่สุดเลย!!】
เอ๊ะ? จริงด้วย เมื่อครู่ระบบบอกตัวเองว่าเป็นระบบคนเดินผ่านนี่นา! ความระแวงของคุณมลายหายไป เริ่มซักถามเรื่องผลตอบแทนอย่างจริงจัง
【ระบบคนเดินผ่านของเราคือระบบที่ดีที่สุดในโลก】
คุณ: หืม?
【เพราะภารกิจของเราทำสำเร็จง่ายที่สุด!】
คุณพยักหน้าลับ ๆ ดีมาก ชอบระบบแบบนี้!
【ภารกิจในแต่ละโลกคือใช้ชีวิตของคนเดินผ่านให้จบหนึ่งชีวิต เมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้รับรางวัลมากมาย มีฉันอยู่ รวยเทียบเท่าประเทศไม่ใช่ความฝัน! มีฉันอยู่ อายุยืนเป็นอมตะก็ไม่ยาก!】
หมายเลข 111 พยายามท่องบทที่เพื่อนร่วมงานให้มาอย่างขะมักเขม้น
...ไม่รู้ทำไมคุณถึงรู้สึกว่าระบบนี้เพิ่งออกมาทำงานเป็นครั้งแรก “แน่ใจนะว่าไม่ได้โฆษณาเกินจริง?” คุณถาม “แล้วก็ยังไม่ได้บอกบทลงโทษของการทำภารกิจล้มเหลวด้วย”
หมายเลข 111 โมโหจัด “ระบบนี้จะโฆษณาเกินจริงได้ยังไง!”
มันร้อนรนจนพูดภาษาจีนออกมาเลย
“ภารกิจล้มเหลวจะมีบทลงโทษได้ยังไง ระบบของเราไม่ใช่นายทาสศักดินาสักหน่อย! ล้มเหลวก็คือล้มเหลว แค่ไม่ได้รับรางวัลภารกิจ เสียแรงเปล่าเท่านั้นเอง”
“อีกอย่าง ภารกิจคนเดินผ่านจะล้มเหลวได้ยังไง!”
หมายเลข 111 ดูแคลนเรื่องนี้อย่างยิ่งและแค่นหัวเราะเยาะ
【เอาละ มนุษย์ รีบบอกระบบนี้มาว่าเธอยินดีหรือไม่!】
หมายเลข 111 รู้สึกว่าคุณถูกชะตากับมันไม่น้อย อยากเซ็นสัญญา!
คุณนึกไม่ออกว่าจะมีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธ
หมายเลข 111 ถึงกับให้คุณกลับบ้านไปนอนทำภารกิจบนเตียง
.
กลับถึงบ้าน คุณอาบน้ำอย่างสบายใจ เปลี่ยนชุดนอน แล้วนอนลงบนเตียงอย่างสงบ “ฉันพร้อมแล้ว”
ระบบเริ่มทำงาน
“กำลังโหลดโลกมือใหม่ ‘เธอผู้น่ารักว่าง่าย’”
【เขาจอมเกเรตกหลุมรักเธอผู้น่ารักว่าง่าย แต่เธอกลับรักเพียงหนุ่มเรียนเก่งผู้เย็นชา~】
“ประกาศภารกิจดังต่อไปนี้—”
【ภารกิจที่หนึ่ง · ใช้ชีวิตในฐานะคนเดินผ่านให้จบหนึ่งชีวิต】
【ภารกิจที่สอง · ทำภารกิจเนื้อเรื่องเฉพาะของคุณให้สำเร็จ】
“โปรดจดจำหลักการต่อไปนี้ไว้เสมอ”
【หนึ่ง ในฐานะคนเดินผ่าน ห้ามมีปฏิสัมพันธ์มากเกินไปกับตัวละครที่มีบทบาทสำคัญในเนื้อเรื่อง】
【สอง ห้ามเปิดเผยการมีอยู่ของระบบ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม】
【สาม ห้ามใช้สิ่งของจากระบบที่อาจทำให้โลกนี้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กับผู้อื่น】
【สี่...】
หมายเลข 111 พูดกฎต่อเนื่องอยู่หลายข้อ คุณตาปรืออย่างหมดอาลัยแล้วขัดจังหวะ “คนดี ฉันจำไม่ไหวหรอก”
【!】เธอ เธอเธอ...ทำไมถึงพูดจาเหลาะแหละแบบนี้!
ถ้าหมายเลข 111 มีหน้า หน้าคงแดงก่ำเพราะโมโหไปแล้ว
“มะ...ไม่เป็นไร ฉันจะ...จะคอยเตือนเธอเอง ดูยังไงเธอก็เป็นโฮสต์ซื่อตรง ไม่ทำเรื่องไม่ดีหรอก เพราะงั้นจำข้อแรกไว้ก็พอ!”
“เพราะเป็นโลกมือใหม่ ภารกิจเลยง่ายมาก หลังทำสำเร็จจะได้โบนัสที่มีกำลังซื้อเทียบเท่าเงินหนึ่งแสน และคะแนนหนึ่งร้อยแต้ม”
“รีบเริ่มทำภารกิจกันเถอะ!”
ชั่วขณะต่อมา ภาพตรงหน้าคุณก็มืดสนิท
...
...
.
วันนี้ห้องมัธยมปลายปีสาม ห้องหนึ่งค่อนข้างจอแจ
“รู้หรือเปล่า? วันนี้ห้องเราจะมีนักเรียนย้ายมาใหม่!”
“ว้าว! ใครน่ะ ใครกัน!”
“ได้ยินว่姓ซ่ง แถมหน้าตาหล่อมาก”
“ชิ ผู้ชายเหรอ”
“ชู่ว ฟังฉันก่อน พ่อฉันบอกว่าเพื่อนใหม่บ้านรวยแถมมีอิทธิพล ก่อนหน้านี้เหมือนจะเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมจิงเกา”
หลายคนมองหน้ากัน
“โรงเรียนจิงเกา? นั่นโรงเรียนมัธยมที่ดีที่สุดในประเทศไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงย้ายมาโรงเรียนเราล่ะ?”
นั่นสิ ทำไมกันนะ?
คุณฟุบอยู่บนโต๊ะแสร้งหลับ แต่ที่จริงเงี่ยหูฟัง
โรงเรียนมัธยมที่คุณเรียนอยู่ตอนนี้เรียกได้แค่ว่าดีที่สุดในเมืองซี หากเทียบทั่วประเทศแล้วแทบไม่มีชื่อ
หมายเลข 111 กระโดดไปมาอยู่ในจิตสำนึกของคุณ ดูเหมือนกำลังโมโห 【โฮสต์ ทำไมไม่ถามฉันล่ะ?】
คุณเบ้ปาก ตอบมันในใจ “ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคนเดินผ่านอย่างฉันไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้?”
คุณอยู่ในโลกภารกิจนี้มาสิบกว่าปีแล้ว
คุณไม่เคยคิดเลยว่าการทำภารกิจจะต้องเริ่มตั้งแต่เป็นทารก ระบบของคุณยังเถียงอย่างมีเหตุมีผล 【ก็บอกแล้วไงว่าภารกิจคือใช้ชีวิตให้จบหนึ่งชีวิต ถ้ายังไม่เริ่มแล้วจะจบได้ยังไง!】
แค่นั้นยังพอว่า แต่มันกลับไม่ยอมให้เส้นเรื่องต้นฉบับกับคุณด้วย! จนถึงตอนนี้คุณรู้แค่ว่านางเอกชื่อหร่วนถัง และภารกิจเนื้อเรื่องเฉพาะของคุณคือชี้ทางไปห้องพยาบาลโรงเรียนให้พระเอกในช่วงเวลาสำคัญ ส่วนเรื่องอื่นคุณไม่รู้อะไรเลย
หมายเลข 111 จนปัญญา ได้แต่พูดอย่างหงอ ๆ 【เรื่องนี้...ฉันก็คิดว่าไม่เหมาะสมเหมือนกัน แต่คนเดินผ่านไม่จำเป็นต้องสนใจพวกนี้จริง ๆ นี่นา ไม่อย่างนั้นฉันลองยื่นเรื่องขอสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลจากเบื้องบนให้แล้วกัน】
ช่างเถอะ คุณใจกว้างยกโทษให้หมายเลข 111 แล้วตั้งใจฟังต่อ พอนึกว่าเนื้อเรื่องกำลังจะเริ่มอย่างเป็นทางการ คุณก็อดตื่นเต้นเล็กน้อยไม่ได้ อยากเห็นหน้าตาของพระเอกที่ว่านั่นในชีวิตจริง
“ฮึ ก็เพราะเขาทำผิด เขา—” เจิ้งลั่วลดเสียงลง
“เงียบ!” จู่ ๆ อากาศก็เงียบสนิท
ครูประจำชั้นเดินเข้าห้องมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “กริ่งเข้าเรียนดังแล้ว พวกเธอยังทำอะไรกันอยู่อีก! รีบกลับไปนั่งที่ของตัวเองแล้วรอได้แล้ว!”
ทุกคนแย่งกันกลับไปยังที่นั่งของตน
ครูประจำชั้นกระแอมอีกครั้ง หันหน้าไปทางประตู “เข้ามาได้แล้ว”
สิ้นเสียงก็มีคนเดินเข้ามา
ดวงตาคุณพลันเป็นประกาย
เด็กหนุ่มค่อย ๆ เดินเข้ามา รูปร่างสูงโปร่งซ่อนอยู่ใต้เสื้อยืดทรงเซอร์ ปกเสื้อออกแบบให้ขาด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าชัดเจนขึ้นไปคือใบหน้าหล่อแบบแบดบอย คิ้วได้รูปโดดเด่น สันจมูกสูง ริมฝีปากสีค่อนข้างจาง ผมดำซอยบาง ๆ ปรกหน้าผาก ผมยาวประบ่ารวบลงข้างไหล่ตามธรรมชาติคล้ายหางหมาป่า ปลายผมทำไฮไลต์สีน้ำเงิน
ว้าว! สมกับเป็นหนุ่มหล่อที่มีแต่ในโลกนิยายจริง ๆ คุณชื่นชมในใจ แล้วรีบเบือนสายตาออก
ในฐานะคนเดินผ่าน คุณจะไม่มองตัวละครหลักซ้ำสอง!
...
“ซ่งเจิ้น” เด็กหนุ่มสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง เอ่ยสองคำที่เห็นชัดว่าเป็นชื่ออย่างเบื่อหน่าย บุคลิกไม่เหมือนใครทำให้ด้านล่างเริ่มฮือฮาอีกครั้ง
ครูประจำชั้นขมวดคิ้วอย่างทนไม่ไหว เปิดปากก็ตำหนิเขาทันที “นักเรียนซ่ง เธอเป็นนักเรียนแล้ว นักเรียนก็ควรทำตัวให้สมกับเป็นนักเรียน...”
คำพูดเดิม ๆ ที่ไม่ผิดจากคาด ซ่งเจิ้นคิดอย่างเบื่อหน่าย เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเหลือบมองไปยังที่นั่งซึ่งไม่มีใครสนใจ
“เอาละ ครูจะจัดที่นั่งให้เธอตอนนี้”
ครูประจำชั้นปวดหัวเล็กน้อย สายตากวาดมองทั่วห้อง ใต้เวทีมีเด็กสาวคนหนึ่งมัดผมหางม้า เธอเงยหน้ามองมาทางหน้าห้องอย่างขลาด ๆ พอสบตากับครูประจำชั้นก็รีบก้มหน้าลงทันที หร่วนถังนี่เอง เขาจำได้ว่าเป็นเด็กสาวเรียบร้อย ผลการเรียนก็ดี เคยติดห้าอันดับแรกอยู่หลายครั้ง เป็นนักเรียนดีเด่นตัวจริง
ครูประจำชั้นตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาเชื่อว่าเด็กหนุ่มหัวขบถแบบนี้ต้องเจอเด็กสาวเรียบร้อยถึงจะเอาอยู่
“ซ่งเจิ้น เธอไปนั่ง...”
ซ่งเจิ้นขัดจังหวะครูประจำชั้น ยกหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วหันไปทางที่นั่งซึ่งไม่สะดุดตา “อาจารย์ครับ ผมอยากนั่งตรงนั้น”
สายตาทั้งห้องพลันพุ่งมาที่คุณ ร่างกายคุณแข็งทื่อ พอเห็นคุณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มุมปากซ่งเจิ้นก็ยกขึ้นนิด ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น อารมณ์ขุ่นมัวพลันดีขึ้นทันตา
ครูประจำชั้นจ้องหน้าคุณอยู่ครู่หนึ่ง เอ๊ะ นึกไม่ออกเลยว่านักเรียนคนนี้ชื่ออะไร ผลการเรียนเป็นยังไงนะ น่าจะไม่โดดเด่นและก็ไม่ได้แย่ใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเด็กคนนี้เลย?
ครูประจำชั้นเลิกคิดต่อ ช่างเถอะ ขอแค่ไม่ใช่นักเรียนเกเรชอบก่อเรื่องก็พอ “ได้ งั้นก็...”
“เดี๋ยวก่อนค่ะ!” คุณรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น
ที่จริงเป็นเพราะหมายเลข 111 พูดจ้อจนหูคุณชา
ตั้งแต่ซ่งเจิ้นบอกว่าจะนั่งข้างคุณ หมายเลข 111 ก็ร้องลั่นราวกับเสียสติ “เป็นไปไม่ได้! เธอเป็นคนเดินผ่านนะ พระเอกจะมาสนใจเธอในเวลานี้ได้ยังไง! คนเดินผ่านที่ตัวละครหลักสนใจแล้วยังจะเป็นคนเดินผ่านอยู่เหรอ! โฮสต์ รีบปฏิเสธเขาเร็ว!”
“อาจารย์คะ ฉันเพิ่งปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ได้ ถ้าเปลี่ยนคนจะกระทบการเรียนของฉันค่ะ” คุณเค้นสมองหาเหตุผล โชคดีที่เพื่อนร่วมโต๊ะของคุณก็มีน้ำใจ เจิ้งลั่วลุกขึ้นยืนคัดค้านการเปลี่ยนเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างหนักแน่นด้วย
ครูประจำชั้นขมวดคิ้ว
หร่วนถังที่นั่งแถวหน้ากลั้นหายใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
จังหวะนั้นเอง ซ่งเจิ้นเอ่ยเรียบ ๆ อีกครั้ง “ช่างเถอะ ผมไปนั่งข้างหลังก็ได้” เขาเดินลงจากหน้าห้อง ผ่านทางเดินระหว่างโต๊ะ แล้วเดินผ่านข้างคุณไปนั่งคนเดียวตรงที่นั่งด้านหลัง
คุณถอนหายใจด้วยความโล่งอก ครูประจำชั้นก็ถอนหายใจโล่งอกเช่นกัน
“งั้นก็นั่งแบบนี้ไปก่อน รอสอบกลางภาคครั้งหน้าค่อยจัดที่นั่งใหม่ ตอนนี้เริ่มเรียนกัน เปิดหนังสือไปที่...”
หร่วนถังเองก็แอบถอนหายใจโล่งอก เมื่อครู่ครูประจำชั้นมองเธอ เธอนึกว่าจะต้องนั่งกับเด็กเกเรคนนั้นเสียแล้ว ดีที่ไม่ใช่! เธอแอบมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างหน้าอีกครั้ง หัวใจพลันเอ่อท้นด้วยความหวานชื่น
ฉีหมิงซวี่ละสายตากลับมา ก้มตาลง มือที่ถือปากกาเริ่มขยับ ราวกับจดจ่ออยู่กับการเขียนอย่างเต็มที่ ปลายปากกาบรรจงเขียนตัวอักษรเล็ก ๆ งดงามพลิ้วไหวเรียงออกมา
ทำไมเขาถึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคุณเลยนะ? เขาคิด
...
เมื่อรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงจากด้านหลัง คุณก็เริ่มเหงื่อแตกพลั่ก