ลีน่าวางถุงผ้าหนักอึ้งที่บรรจุวัตถุดิบและสมุนไพร รวมถึงแท่งขนมปังดำอันเป็นเอกลักษณ์ ไว้บนก้อนหินแห้งข้างกายอย่างมั่นคง
จากนั้นเธอก็ลดเสียงลง พูดกับแอนน์ที่กำลังตื่นตระหนกจนแทบตัวแข็งว่า “ฟังนะ แอนน์ ต่อจากนี้เธอไปที่บึงพิษตรงเส้นทางที่พวกเราเพิ่งผ่านมา พอฉันตะโกนว่า ‘แช่แข็ง’ ก็ใช้เวทผลึกน้ำแข็งที่แข็งแกร่งที่สุดของเธอ แช่แข็งผิวน้ำให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ เข้าใจไหม?”
แอนน์พยักหน้าแรง ๆ เม้มริมฝีปากจนซีด ก่อนรีบวิ่งไปยังบึงพิษ!
“ไอ้หมาเวร! ทางนี้!” ลีน่าพุ่งออกมาจากพุ่มหญ้าพลางตะโกน เธอคว้าก้อนหินเล็ก ๆ ขึ้นมาแล้วขว้างใส่หมาป่ายักษ์
หมาป่าเงามารหรี่ตาพินิจมนุษย์ที่ดูบอบบางตรงหน้า มันไม่รู้สึกถึงภัยคุกคามใด ๆ จากอีกฝ่าย
แต่การยั่วยุเช่นนี้ก็ยังจุดโทสะของมันขึ้นมา มันถีบพื้นด้วยขาหลังอย่างแรง ก่อนพุ่งเข้าใส่พร้อมกลิ่นคาวสาบ ทิ้งเงาพร่าเลือนเอาไว้กลางอากาศ!
“เวทลูกไฟ!”
ลีน่าไม่เพียงไม่ถอยกลับ แต่ยังรุกเข้าใส่ ยกมือขึ้นเพียงครู่เดียว ลูกไฟร้อนระอุก็พุ่งหวีดตรงไปยังใบหน้าของหมาป่าเงามาร!
แอนน์หันกลับมาด้วยความกังวล แต่ภาพตรงหน้าทำให้เธอตกตะลึงจนกลั้นหายใจ
ทันทีที่ลูกไฟหลุดจากมือ ร่างของลีน่าก็เคลื่อนพลิ้วไปด้านข้างราวกับฝืนกฎความเฉื่อย พลิกตัวอย่างลื่นไหลอาศัยแรงส่ง
กรงเล็บคมกริบของหมาป่าเงามารเฉียดผ่านปลายผมของเธอไป ทว่าลีน่ากลับใช้จังหวะนั้นลบช่วงชะงักหลังร่ายเวทไปได้อย่างหมดจด!
เอ๊ะ? นี่มันหลักการอะไรกัน?
ความเข้าใจของแอนน์ถูกพลิกกลับโดยสิ้นเชิง กฎตายตัวในตำราเรื่อง “ร่ายคาถา ปลดปล่อยเวทมนตร์ และการไหลย้อนของพลังเวท” บัดนี้กลับดูราวกับเรื่องตลก
แม้แต่แม่มดระดับบีในสถาบันก็ยังไม่เคยแสดงทักษะเชื่อมการร่ายเวทเข้ากับการหลบหลีกได้อย่างไร้รอยต่อเช่นนี้!
แต่สำหรับลีน่า นี่เป็นเพียงปฏิกิริยาตอบสนองของเส้นประสาทที่ขัดเกลามาจากลานเล็กอันลึกลับเท่านั้น — หลบหลีกเพื่อตัดช่วงท่าท้าย
“ตูม!”
ลูกไฟระเบิดบนจมูกดำมันวาวของหมาป่า แม้ไม่ได้สร้างบาดแผลร้ายแรง แรงกระแทกมหาศาลก็ทำให้มันเซถอยหลังไปสองก้าว
หมาป่าเงามารคำรามอย่างเดือดดาล ร่างของมันพร่าเลือนอย่างประหลาด เพียงชั่วพริบตาก็แยกออกเป็นเงาพร่าเลือนสี่ร่างที่เหมือนกันทุกประการ! ดวงตาสีแดงกระหายเลือดทั้งสี่คู่จับจ้องลีน่าพร้อมกัน จิตสังหารถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่น
วิชาแยกร่างหมาป่าเงามาร! หัวใจของแอนน์แทบขึ้นมาจุกที่คอ เธอชะงักฝีเท้า มือยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวไปแตะแหวนเก็บของเก่าแก่ที่นิ้วนาง
จะใช้ของวิเศษช่วยชีวิตที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้ฉันดีไหม...
ทว่าในหัวของเธอกลับมีรอยยิ้มสงบนิ่งเปี่ยมความมั่นใจของลีน่าผุดขึ้นมา
แอนน์กัดฟันข่มความกังวลไว้ในใจ ก่อนวิ่งสุดแรงไปทางบึงพิษโดยไม่หันกลับมามอง
ในเวลาเดียวกัน ประกายแสงวูบไหวในดวงตาสีทองอ่อนของลีน่า
เวททำนาย จงทำงาน!
ในสายตาของเธอ คลื่นพลังของร่างแยกสามร่างสั่นไหวอ่อนแรงราวเปลวเทียนกลางลม มีเพียงร่างทางซ้ายเท่านั้นที่แผ่กลิ่นอายมืดมิดดุดันและหนักแน่น
“จับได้แล้ว”
มุมปากของลีน่ายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอไม่ได้เสียเวลาเพ่งแยกว่าใครจริงใครปลอมเลยแม้แต่น้อย ไม้กายสิทธิ์ในมือพลันชูขึ้น — “เวทลูกไฟ!”
ครั้งนี้เปลวไฟไม่ได้พุ่งเข้าใส่หมาป่าตัวใด แต่ทะยานตรงไปยังหินงอกขนาดใหญ่ที่อยู่ในเงามืดบนเพดานถ้ำ!
“ปัง!”
ลูกไฟกระแทกจุดเชื่อมต่อของหินอย่างแม่นยำ! พร้อมเสียงแตกร้าวชวนเสียวฟัน เสาหินที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกินหนึ่งเมตรก็หักโครมลงมา ส่งเสียงหวีดแหวกอากาศราวกับกระบี่พิพากษาที่ฟาดลงมาจากฟากฟ้า!
หมาป่าเงามารทางซ้ายจดจ่ออยู่กับลีน่าทั้งหมด มันไม่เคยคิดเลยว่ามัจจุราชจะมาจากเหนือศีรษะ กระทั่งไม่มีเวลาตอบสนอง เสาหินที่ร่วงลงมาก็กระแทกเข้ากลางหลังของมันเต็มแรง พร้อมเสียงทึบ “ตึง!”
เสียงร้องโหยหวนก้องไปทั่วถ้ำ ร่างแยกของหมาป่าเงามารแตกสลายทันที ส่วนร่างจริงก็ถูกกระแทกจนเซ เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่น้อย
“ตอนนี้แหละ!”
ลีน่าฉวยโอกาสโจมตีสำเร็จแล้วก็ไม่คิดจะยืดเยื้อ เธอหมุนตัววิ่งหนีทันที
เธอวิ่งสุดแรงไปตามเส้นทางที่วางไว้ เสียงคำรามเกรี้ยวกราดดังไล่หลังมา หมาป่าเงามารที่บาดเจ็บส่ายหัวมึนงง ก่อนพุ่งตามมาอย่างบ้าคลั่ง แม้บาดแผลจะทำให้ความเร็วลดลง แต่แรงกดดันจากร่างมหึมาของมันก็ยังทำให้แทบหายใจไม่ออก
เมื่อเลี้ยวผ่านมุมหนึ่ง บึงพิษสีเขียวเข้มก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม แอนน์กำลังยืนรออย่างกระวนกระวายอยู่ริมฝั่ง!
“แช่แข็ง!” ลีน่าตะโกนเสียงดุดัน
แอนน์ที่เตรียมพร้อมอยู่นานแล้วรีดพลังเวททั้งหมดออกมาทันที! ไอเย็นยะเยือกพวยพุ่งออกมาและเกาะตัวอย่างรวดเร็วบนผิวบึง แผ่นน้ำแข็งแผ่ขยายอย่างรวดเร็ว ทว่ากลับบางกว่าครั้งก่อนอยู่เล็กน้อย
“รีบข้าม!”
ลีน่าคว้าแอนน์ไว้ ปลายเท้าแตะผิวน้ำแข็งเบา ๆ ทั้งคู่พุ่งข้ามไปอย่างรวดเร็ว ก่อนลงแตะฝั่งตรงข้ามได้อย่างมั่นคง
แทบจะในเวลาเดียวกัน หมาป่าเงามารที่กำลังเดือดดาลก็พุ่งมาถึงริมบึง เมื่อเห็นเหยื่ออยู่ตรงหน้า มันก็กระโจนขึ้นโดยไม่คิด!
“แครก — โครม!”
ผิวน้ำแข็งเปราะบางจะทานแรงกระแทกจากสัตว์ยักษ์เช่นนี้ได้อย่างไร? ทันทีที่มันตกลงมา แผ่นน้ำแข็งก็แตกกระจายเป็นเสี่ยง!
น้ำพิษสีเขียวเข้มผสมโคลนตมกลืนร่างของมันไปเกือบครึ่งในพริบตา!
หมาป่าเงามารดิ้นรนอย่างหวาดกลัว แต่บึงแห่งนี้กลับราวกับมีชีวิต ยิ่งดิ้น แรงดูดก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เพียงไม่กี่วินาทีมันก็จมลึกลงในโคลนจนขยับไม่ได้
“เอาละ เป้าหมายถูกตรึงไว้เรียบร้อย”
ลีน่ายืนอยู่บนฝั่งที่ปลอดภัย ปัดฝุ่นบนตัว แล้วเริ่มปั้นลูกไฟขึ้นมาทีละลูกอย่างไม่รีบร้อน
กินลูกไฟมหึมาของฉันซะ!
ลูกไฟพุ่งกระแทกสัตว์ยักษ์ที่ไร้ทางสู้ในบ่อโคลนอย่างต่อเนื่อง มันพยายามพ่นศรเงามืดโต้กลับ แต่ถูกโคลนตมรัดไว้จนเล็งไม่ถนัด ศรทั้งหมดจึงพุ่งไปโดนเพดานด้านหลังลีน่า
พิษกัดกร่อนร่างของมันลึกขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกลีน่าระดมลูกไฟโจมตีไม่ขาดสาย พลังชีวิตของหมาป่าเงามารจึงอ่อนลงทุกขณะ ไม่นานมันก็หยุดขัดขืนไปทีละน้อย
ลีน่าหยุดร่ายเวทก็ต่อเมื่อหมาป่าเงามารแน่นิ่งสนิท ดวงตาหมดประกายแล้ว เธอพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เรียบร้อย วัตถุดิบระดับดี น่าจะขายได้ราคาดี... นี่ แอนน์ ยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบแช่แข็งบึงเร็วเข้า! ถ้ามันจมลงไปจะชำแหละเอาวัตถุดิบลำบาก!”
แอนน์ถึงได้หลุดจากความตื่นตะลึงครั้งใหญ่ เมื่อเห็นลีน่าถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมลงมืออย่างเต็มที่ เธอก็รีบร่ายเวทผลึกน้ำแข็งอีกครั้ง แช่แข็งบึงพิษรอบซากหมาป่าเงามารจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่แข็งแกร่ง
ลีน่าชักมีดเล่มเล็กที่แอนน์ให้ยืมออกมา แล้วเริ่มชำแหละส่วนที่มีค่าอย่างชำนาญ ทั้งหนังหมาป่าผืนใหญ่สมบูรณ์บนแผ่นหลัง กรงเล็บ และแก่นเวทที่ก่อตัวขึ้นตรงยอดศีรษะ แม้แอนน์จะยังไม่ชำนาญนัก แต่ก็พยายามช่วยอยู่ข้าง ๆ
แก่นเวทเป็นวัตถุดิบพิเศษชนิดหนึ่งที่มักก่อตัวขึ้นในสัตว์วิเศษระดับสูง สามารถใช้เสริมพลังอาวุธ หรือขายให้ร้านขายของวิเศษได้โดยตรง
ระหว่างจัดการวัตถุดิบ ในที่สุดแอนน์ก็อดถามไม่ได้ “พี่ลีน่า... วิธีต่อสู้เมื่อครู่นี้... ฉันไม่เคยเห็นในหนังสือเลย หนังสือบอกว่าต้องร่วมมือกันเป็นทีมเมื่อรับมือกับสัตว์วิเศษที่แข็งแกร่ง ต้องใช้เวทมนตร์ที่มีธาตุตรงข้ามกัน ต้อง... แต่พี่...”
เธอมองลีน่าที่กำลังเล่นแก่นเวทสีดำในมือ แล้วหันไปมองซากหมาป่าที่ถูกแช่แข็งอยู่ในน้ำแข็ง รู้สึกว่ากฎของแม่มดและทฤษฎีการต่อสู้ที่เรียนมาตลอดสิบกว่าปีกำลังพังทลายลง
ลีน่ายังคงลงมือไม่หยุด เธอพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น “เธอคิดว่าสิ่งที่หนังสือเขียนไว้ไม่ถูกต้องหรือ?”
“ฉัน... ฉันไม่รู้...” แอนน์ตอบตามตรง
คราวนี้ลีน่าหยุดมือแล้วหันมามองแอนน์ สีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง “สิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือ ส่วนใหญ่ถูกต้อง อย่างเช่นจุดอ่อนของหมาป่าเงามารอยู่ตรงเอวกับท้อง มันกลัวแสงจ้าและเปลวไฟ ทักษะแยกร่างมีระยะเวลาจำกัด... ความรู้พื้นฐานเหล่านี้คือรากฐานที่คนรุ่นก่อนสรุปมาด้วยเลือดเนื้อ”
เธอยกหนังหมาป่าผืนหนึ่งที่ยังมีคราบเลือดขึ้นมา ชี้ไปยังรอยแผลเป็นเก่าบนนั้น “แต่หนังสือไม่ได้บอกเธอว่าขาหน้าซ้ายของหมาป่าตัวนี้มีแผลเก่า ทำให้ความเร็วในการพุ่งโจมตีลดลง และไม่ได้บอกด้วยว่าหินงอกบนเพดานถ้ำนี้แท่งไหนหล่นง่ายที่สุด ยิ่งไม่มีทางสอนให้เธอใช้บึงพิษลอบสังหารคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าเธอมากได้อย่างไร”
เธอยัดหนังหมาป่าลงถุงแล้วพูดต่อ “หนังสือมอบแผนที่กับเครื่องมือให้เธอ แต่จะเดินทางอย่างไร จะใช้เครื่องมืออย่างไร เธอต้องคิด ทดลอง และปรับเปลี่ยนด้วยตัวเองในการต่อสู้จริง เปลี่ยนความรู้ตายตัวในหนังสือให้เป็นความสามารถที่หยิบมาใช้ได้จริง นั่นต่างหากคือความหมายของการเรียนและการสอบ คนที่เอาแต่ท่องหนังสือเป็นแค่หนอนหนังสือ ไม่ใช่แม่มด”
“ฉัน... เหมือนจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว” แอนน์พยักหน้าอย่างครุ่นคิด
ระหว่างที่แอนน์ช่วยชำแหละวัตถุดิบ ลีน่าก็แอบเรียกหน้าต่างสถานะของตัวเองขึ้นมาในใจ
ชื่อผู้ใช้: ลีน่า
อาชีพ: แม่มดฝึกหัด
ระดับเวทมนตร์: ระดับ 15
ธาตุเวทมนตร์: ไฟ
เงิน: 1 สิงโตเงิน 7 กวางทองแดง
เครื่องป้องกัน: หมวกแม่มดสถาบัน (ศีรษะ) เสื้อคลุมแม่มดสถาบัน (ลำตัว) รองเท้าบูตแม่มดสถาบัน (เท้า)
【เปิดใช้งานผลชุดอุปกรณ์: เพิ่มความเสียหายเวทมนตร์ 5% ลดความเสียหายเวทมนตร์ 5% (คุณสมบัติเสริม: ไม่มี)】
เครื่องประดับ: ไม่มี
อาวุธ: แท่งขนมปังดำ 【พลังโจมตีกายภาพ +5】
เวทมนตร์: เวทลูกไฟ เวททำนาย วิชาแยกร่าง
ค่าสถานะตัวละคร:
พลังโจมตีกายภาพ: 6 พลังโจมตีเวทมนตร์: 27 พลังป้องกันกายภาพ: 15 พลังป้องกันเวทมนตร์: 15 พลังชีวิต: 12
ประเมินพลังต่อสู้โดยรวม: 23 (ระดับดีลบ)
สมกับที่เหมือนในเกมเลย การเอาชนะสัตว์ประหลาดระดับสูงมีโอกาสได้รับทักษะของอีกฝ่ายและเพิ่มระดับ
หมูเกราะหินสองตัว แมงมุมซุ่มซ่อนในถ้ำหนึ่งตัว บวกกับหมาป่าเงามารหนึ่งตัว เลื่อนขึ้นมาสามระดับรวด
ต้องรีบหาดันเจี้ยนเก็บค่าประสบการณ์ให้เจอ วิธีไล่ล่าสัตว์ประหลาดตามป่าแบบนี้ได้ผลช้าเกินไป...
อืม... วิชาแยกร่างงั้นหรือ? เป็นทักษะที่ไม่เลวเลย...
ดูเหมือนจะเป็นเวทมนตร์หายากระดับดี
น่าเสียดายที่เป็นเวทมนตร์ธาตุมืด ใช้พลังเวทค่อนข้างมาก แถมแยกได้แค่ภาพลวงตาสองร่างเท่านั้น
ในตอนนั้นเอง แอนน์ที่กำลังจัดการขาหน้าซ้ายของหมาป่าเงามารก็ร้อง “เอ๊ะ” ขึ้นมา “พี่ลีน่า ดูนี่สิ!”
ลีน่าเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วเห็นห่วงโลหะสีหม่นวงหนึ่งรัดแน่นอยู่ตรงโคนขาหน้าอันกำยำของหมาป่าเงามาร ใต้ขนที่ปกคลุมอยู่
ห่วงข้อเท้าวงนี้ทำจากโลหะสีดำที่พบไม่บ่อยนัก สัมผัสเย็นเยียบ บนผิวสลักสัญลักษณ์บิดเบี้ยวประหลาด และตรงกลางฝังผลึกขุ่นมัวที่หมดประกายไปแล้ว
ลีน่าใช้ปลายมีดค่อย ๆ งัดมัน สีหน้าของเธอพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอจำรูปแบบของสิ่งนี้ได้ รวมถึงคลื่นพลังอ่อนจางที่แผ่ออกมาซึ่งชวนให้รู้สึกไม่สบายใจ
“นี่มัน...” เสียงของลีน่าขรึมลง ความผ่อนคลายก่อนหน้านี้หายไปจนหมด “เราต้องรีบแล้ว แอนน์... การสอบครั้งนี้อาจมีสิ่งสกปรกบางอย่างแอบปะปนเข้ามา”