“ปล่อยเธอ!” สี่เม่าเฉวียนแทบถลึงตาจนลูกตาถลน น้ำเสียงต่ำเย็นจนน่าขนลุก “ถ้ามีแค้นก็มาลงที่ฉัน! รังแกผู้หญิงมันเก่งตรงไหน!”
ชายชุดดำหัวเราะลั่นอย่างได้ใจ น้ำเสียงแฝงความชั่วร้ายและหยอกเย้า “ฉันอยากรู้นักว่า คุณท่านสี่ผู้เย็นชาไร้หัวใจในสายตาคนนอก จะเห็นความสำคัญของอนุภรรยาคนที่สี่ผู้นี้สักแค่ไหน! วันนี้ฉันจะลองดูว่าในใจคุณ เธอมีค่าพอให้แลกด้วยกี่ชีวิต!”
คมมีดค่อย ๆ จ่อเข้าใกล้ผิว ความเย็นเยียบเสียดแทงถึงกระดูก
ซูหว่านหนิงยืนพิงหน้าผา ทว่าแววตากลับเยือกเย็นลงฉับพลัน
หางตาเธอเหลือบเห็นเนินหญ้าลาดเอียงอยู่ด้านหลัง พื้นใต้เท้าก็ร่วนซุย
ชั่วพริบตา เธอกัดฟันแล้วกระทืบหลังเท้าชายชุดดำเต็มแรง!
ทันทีที่อีกฝ่ายเจ็บจนเผลอคลายมือ ซูหว่านหนิงก็อาศัยจังหวะนั้นเอนตัวไปด้านหลัง ร่างทั้งร่างกลิ้งลงไปตามทางลาดอย่างรวดเร็ว!
“หว่านหนิง!”
หัวใจสี่เม่าเฉวียนแทบหยุดเต้น เขาไม่มีเวลาคิดอะไรทั้งนั้น รีบพุ่งตัวไปข้างหน้า คว้าข้อมือเธอไว้แน่นแล้วออกแรงดึงกลับสุดกำลัง
ขณะที่ทั้งสองห้อยอยู่ริมหน้าผาและใกล้จะร่วงลงไป ชายชุดดำที่ยังเหลืออยู่ด้านหลังก็รีบเข้ามา ก่อนเตะเข้ากลางหลังสี่เม่าเฉวียนอย่างโหดเหี้ยมเต็มแรง
“ในเมื่อคุณท่านสี่เห็นแก่ความรักใคร่และคุณธรรมถึงเพียงนี้ งั้นฉันก็จะส่งพวกคุณสองคนลงไปอยู่เป็นเพื่อนกัน!”
แรงเตะของชายผู้นั้นรุนแรง ดินใต้เท้าพังครืนลงมา
สี่เม่าเฉวียนกำมือซูหว่านหนิงไว้แน่น ทั้งสองร่วงลงจากหน้าผาไปพร้อมกัน!
หลังจากนั้นแรงกระแทกจากการตกลงมาก็ถูกพุ่มไม้หนาทึบบริเวณกลางเขาช่วยบรรเทาไว้ พวกเขาจึงไม่ได้ร่วงลงไปถึงก้นหุบเขาโดยตรง