หม่าเหลียงให้จูเปียวนอนคว่ำบนตั่งนุ่มแห่งหนึ่งในตำหนักคุนหนิง เตรียมรักษาโรคทางกายของจูเปียวด้วยการนวดกดจุดควบคู่กับการถ่ายทอดลมปราณแท้
ช่วงนี้จูเปียวนอนไม่หลับ เพราะอดนอนเป็นเวลานาน ทั้งยังตรากตรำเกินไปและบั่นทอนจิตใจ ส่งผลให้ภูมิคุ้มกันลดลง
โชคดีที่หม่าเหลียงพบความผิดปกติได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ปัญหาเหล่านี้เพียงส่งผลต่อการทำงานของร่างกาย ยังไม่ถึงขั้นเกิดความเสียหายต่ออวัยวะ
หากใช้การนวดกดจุดควบคู่กับลมปราณแท้ในยามนี้ ย่อมรักษาโรคทางกายของจูเปียวได้ผลอย่างรวดเร็ว
หม่าเหลียงเคยเรียนวิชานวดกดจุดจากอาจารย์ ทั้งในตำราแพทย์ชิงหนางและตำราอื่น ๆ ที่ได้มาจากการลงชื่อเข้าใช้ก็มีคำอธิบายเกี่ยวกับศาสตร์นี้เช่นกัน
ฝีมือการนวดกดจุดของหม่าเหลียงหาใช่สิ่งที่ร้านนวดตามยุคหลังซึ่งมีความรู้เพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ จะเทียบเคียงได้ นี่คือวิชาแพทย์ที่แท้จริง
เมื่อจูเปียวเอนกายนอนลง หม่าเหลียงก็เริ่มกดคลึงแผ่นหลังของเขา โดยเน้นบริเวณบ่าและต้นคอเป็นพิเศษ
ระหว่างกดคลึง เขาถ่ายทอดลมปราณแท้จากร่างกายผ่านฝ่ามือเข้าสู่จุดลมปราณบางแห่งของจูเปียวอย่างลับ ๆ
จูเปียวรู้สึกอบอุ่นไปทั้งร่าง เกือบจะส่งเสียงครางออกมาด้วยความสบาย แต่เกรงว่าจะรบกวนผู้อื่น จึงอดกลั้นเอาไว้ตลอด
จูหยวนจางกับฮองเฮ่าหม่ามองหม่าเหลียงนวดไปทั่วร่างของโอรสแล้วรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง ที่สำคัญคือทั้งสองเพิ่งเคยเห็นการรักษาเช่นนี้เป็นครั้งแรก
“เป็นอย่างไรบ้าง เปียวเอ๋อร์ รู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นบ้างหรือไม่?” จูหยวนจางอดถามไม่ได้
“เสด็จพ่อ ลูกไม่เคยรู้สึกสบายกายถึงเพียงนี้มาก่อนพ่ะย่ะค่ะ!” จูเปียวตอบ