เวลาต่อจากนั้น อวี้เอ๋อร์พาหม่าเหลียงเดินชมเรือนหลังนี้อย่างละเอียด
สิ่งที่ทำให้หม่าเหลียงยินดีก็คือ ที่นี่มีเครื่องเรือนประจำวันครบครัน ทั้งโต๊ะ เก้าอี้ เตียง และตู้ ส่วนในห้องครัวยังมีเครื่องครัววางไว้ด้วย
สิ่งของเหล่านี้ดูใหม่เอี่ยมและสะอาดสะอ้าน เห็นได้ชัดว่ามีคนคอยทำความสะอาดอยู่เสมอ
“เรือนหลังนี้โหวซีผิงจัดเตรียมไว้ถวายฮองเฮา ก่อนท่านโหวจะยกทัพออกศึกก็จัดหาข้าวของเหล่านี้ไว้แล้ว ทั้งยังส่งคนมาทำความสะอาดอยู่บ่อยครั้ง
หลังท่านโหวยกทัพออกศึก ข้าก็ให้คนมาทำความสะอาดเป็นครั้งคราวเช่นกัน คุณชายหม่าไม่ต้องทำความสะอาดเองอีกแล้ว” อวี้เอ๋อร์กล่าว
โหวซีผิงที่อวี้เอ๋อร์พูดถึงนั้น หม่าเหลียงนึกอยู่ครู่หนึ่งจึงรู้ว่าเป็นผู้ใด
มู่英สินะ!
ได้ยินมาว่าเมื่อเขาอายุ 8 ขวบ ฮองเฮาหม่าได้นำมาเลี้ยงดู พระนางปฏิบัติต่อมู่อิงประหนึ่งบุตรแท้ ๆ ทรงดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี และรับบทบาทมารดาของเขา
เดือน 8 ปีหงอู่ที่ 15 ตอนฮองเฮาหม่าสิ้นพระชนม์ มู่อิงซึ่งอยู่ห่างไกลถึงยูนนานโศกเศร้าจนไม่ยอมกินอาหารติดต่อกัน 3 วัน ถึงกับร่ำไห้จนกระอักเลือดและแทบหมดสติ
ความกตัญญูที่มู่อิงมีต่อฮองเฮาหม่าเป็นที่ประจักษ์ การจัดเตรียมเรือนอันสงบร่มรื่นไว้ถวายพระนางนอกวังย่อมเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ถึงฮองเฮาหม่าจะไม่ได้ใช้เรือนหลังนี้บ่อยนัก แต่นี่ก็เป็นวิธีแสดงความกตัญญูของมู่อิงในฐานะบุตรบุญธรรมมิใช่หรือ
แต่มู่อิงในเวลานี้น่าจะกำลังรบอยู่ที่ยูนนานร่วมกับหลานอวี้และฝู่โหย่วเต๋อ........
เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ หม่าเหลียงก็นึกขึ้นได้อีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือฮองเฮาหม่าสิ้นพระชนม์ในเดือน 8 ปีหงอู่ที่ 15