“การมอบบรรดาศักดิ์กั๋วกงให้เหล่าน้องชาย เกรงว่าในสายตาคนนอกจะดูสูงส่งเกินไป แม้ร่างกายของเปียวเอ๋อร์กับน้องหญิงจะได้รับการรักษาจากเหล่าน้องชายก็ตาม
แต่เรื่องนี้เราเปิดเผยต่อสาธารณะไม่ได้ ทุกคนคงคิดเพียงว่าเหล่าน้องชายช่วยชีวิตองค์ชายพระราชนัดดาไว้
อาศัยความชอบนี้ แต่งตั้งเป็นกั๋วกงเลย ขุนนางแม่ทัพที่ออกรบอยู่ข้างนอกย่อมไม่พอใจ มิสู้มอบบรรดาศักดิ์โหวให้เหล่าน้องชายสักตำแหน่งเล่า สืบทอดได้ชั่วลูกชั่วหลาน
หากเป็นเช่นนี้แล้วยังมีผู้ใดคัดค้าน ก็อย่าหาว่าดาบในมือเราไร้ความปรานี!” จูหยวนจางกล่าวเสียงขรึม
บรรดาศักดิ์ของราชวงศ์หมิงแบ่งเป็นสองประเภท ประเภทหนึ่งสืบทอดได้ กล่าวคือเมื่อเจ้าของสิ้นชีวิต ลูกหลานก็สามารถรับช่วงบรรดาศักดิ์ต่อไปได้
อีกประเภทหนึ่งเป็นบรรดาศักดิ์ชั่วคราว กล่าวคือเมื่อเจ้าของสิ้นชีวิต บรรดาศักดิ์ก็สิ้นสุดลง ลูกหลานไม่อาจสืบทอดได้
จูหยวนจางมอบบรรดาศักดิ์โหวให้หม่าเหลียง ทั้งยังให้สืบทอดได้ชั่วลูกชั่วหลาน ภายหน้าลูกหลานของหม่าเหลียงย่อมรับช่วงบรรดาศักดิ์ต่อไปได้
เมื่อได้ยินจูหยวนจางจัดการเช่นนี้ ฮองเฮาหม่าก็พยักหน้า เห็นด้วยกับการตัดสินใจของสามี
จูเปียวยังคิดจะกล่าวอะไรต่อ จูหยวนจางกลับโบกมือ ตัดบทเขาเสียก่อน
“เปียวเอ๋อร์ ครานี้แต่งตั้งท่านน้าของเจ้าเป็นโหวผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ได้ชั่วลูกชั่วหลานไปก่อน เรื่องนี้เรายังมิได้กำหนดตายตัว
อย่างมากภายหน้าเราก็ให้เขาติดตามเทียนเต๋อ เป่าเอ๋อร์ และหลานอวี้ไปออกรบสักหลายครา สั่งสมความชอบทางทหารให้มากขึ้น ถึงเวลานั้นค่อยแต่งตั้งเป็นกั๋วกงก็ยังไม่สาย!”