แน่นอน
ในสมัยโบราณ ชายวัย 25 ปียังไม่แต่งงานก็นับว่าอายุมากแล้ว ฮองเฮาหม่าเป็นพี่สาวของหม่าเหลียง ย่อมร้อนใจอยู่บ้าง!
นางถามหม่าเหลียงทันทีว่าอยากหาสตรีเช่นไรมาเป็นภรรยา ทำเอาหม่าเหลียงปวดหัวจนแทบแยกไม่ออก
เมื่อถูกถามจนจนปัญญา หม่าเหลียงจึงทำได้เพียงตอบว่า ขอแค่เป็นหญิงงาม นิสัยอ่อนโยน ส่วนรูปลักษณ์โดดเด่นนั้นต้องมาเป็นอันดับแรก
“ฮึ แต่งภรรยาต้องเลือกคนมีคุณธรรม แต่งอนุต้องเลือกคนงาม น้องหญิง ดูเจ้าหนุ่มนี่สิ ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย!” จูหยวนจางไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น
ที่แท้จูหยวนจางมาถึงได้สักพักแล้ว เมื่อได้ยินน้องหญิงคุยกับหม่าเหลียงเรื่องแต่งภรรยา เขาก็อยากฟังความคิดของเจ้าหนุ่มนี่เช่นกัน
คิดไม่ถึงว่าเจ้าหนุ่มนี่จะไม่ยอมพูดตั้งแต่แรก เอาแต่ยกเหตุผลไร้สาระมาอ้างบ้างก็ว่าเคยชินกับการอยู่คนเดียวแล้วบ้างก็ว่าไม่ต้องรีบร้อน รออีกสักหน่อยก็ได้ กว่าจะยอมเปิดปากพูดได้ในที่สุด กลับเอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียว
จูหยวนจางเป็นคนมีประสบการณ์ ย่อมเข้าใจความคิดของหม่าเหลียง บุรุษคนใดจะไม่ชอบหญิงงามกันเล่า
แต่ภรรยาเอกของหม่าเหลียงต้องเป็นสตรีที่มีคุณธรรมและเพียบพร้อม หากมีนิสัยดีเช่นน้องหญิงก็ยิ่งประเสริฐ ถึงตอนนั้นค่อยแต่งหญิงงามมาเป็นอนุอีกสักคนก็พอ........
หม่าเหลียงรู้ตัวตั้งนานแล้วว่าเหล่าจูเข้ามา เพียงแต่ไม่ได้เปิดโปง ครั้นเห็นอีกฝ่ายปรากฏตัวออกมาเอง เขาก็ลุกขึ้นเตรียมคารวะ
จูหยวนจางโบกมือห้ามพลางกล่าวว่า “พอเถิด ล้วนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน เราไม่ถือธรรมเนียมมากมายเช่นนั้น!”
เดิมทีหม่าเหลียงก็ไม่ชอบพิธีรีตองเช่นนี้ เมื่อครู่เพียงทำท่าตามมารยาทเท่านั้น พอเหล่าจูเอ่ยปาก เขาก็ไม่ต้องแสร้งทำอีก