สวี่เมี่ยวอินยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือด
นางอ้าปาก น้ำเสียงสั่นพร่า “พี่ฟู่... เหตุใดท่านถึงกลายเป็นเช่นนี้?”
ฟู่เจียงถิงไม่ตอบ
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนฆ่าท่านนะ!” เสียงของสวี่เมี่ยวอินพลันสูงขึ้น ก่อนจะลดลงอย่างรวดเร็วในวินาทีถัดมา ราวกับกลัวว่าคนในรถจะได้ยิน
“ท่านลืมแล้วหรือว่าชาติก่อนนางทำกับท่านอย่างไร? นางยั่วยวนโจวเจี่ยน วางยาพิษท่าน แล้วแทงเข้าที่หัวใจท่านเต็มแรง! ท่านจะนิ่งเฉยได้อย่างไร?”
พูดไปพูดมา ขอบตาของนางก็แดงก่ำ
“หรือว่านางใช้เล่ห์กลอะไรกับท่าน?”
สวี่เมี่ยวอินก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว แล้วถามอย่างร้อนใจว่า “นางยั่วยวนท่านใช่หรือไม่? ผู้หญิงอย่างเฮ่อชิงเยว่ถนัดนักเรื่องแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา นางรู้ดีที่สุดว่าจะทำให้ผู้ชายหลงใหลได้อย่างไร! ต้องเป็นฝีมือนางแน่!”
ฟู่เจียงถิงขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นชา “ข้าไม่มีเหตุผลต้องตอบเจ้า”
สวี่เมี่ยวอินจ้องเขาแน่วนิ่ง กลั้นหายใจ ตั้งใจฟังอย่างเต็มที่
เขาไม่ตอบ นางก็ฟังได้
พลังพิเศษของนางคือการอ่านใจ
เพียงแต่พลังอ่านใจนี้ก็ไม่ได้ใช้ได้ผลกับทุกคน
ตามปกติ ความคิดของผู้คนสับสนยุ่งเหยิงดุจปมไหม หากตั้งใจฟังทีละคำ ในหัวก็จะเหมือนมีคนนับร้อยพูดพร้อมกันอยู่ข้างหู ทั้งชวนให้ปวดหัวและฟังไม่รู้เรื่อง
มีเพียงยามที่อารมณ์ของใครสักคนพลุ่งพล่าน ความคิดจึงจะกลั่นเป็นถ้อยคำชัดเจน ให้นางได้ยินทีละคำ
ฟู่เจียงถิงเป็นคนที่ซ่อนอารมณ์ได้ลึกมาโดยตลอด
เขาเปรียบดังแอ่งน้ำลึกที่ไร้ระลอก สวี่เมี่ยวอินติดตามเขามาสิบปี แต่จำนวนครั้งที่ได้ยินเสียงในใจของเขาก็นับได้ด้วยมือ