“ชีวิตก็เหมือนเกมขยะเกมหนึ่ง”
กลางกองขยะ
หมาป่าดำหลายตัวมีรูม่านตาสีแดงฉาน
พวกมันยืนอยู่บนกองขยะ เผยเขี้ยวคมกริบใส่ซิลเวอร์วูล์ฟที่ขดตัวอยู่ตรงมุม
ที่นี่เป็นอาณาเขตของพวกมัน
และไม่ต้อนรับคนเก็บขยะ
【สตาร์: ที่นี่ก็มีด้วยเหรอ】
【สตาร์: เป็นอะไรไป】
【ซิลเวอร์วูล์ฟ: เปล่า วิดีโอนี่เหมือนจะเอาเรื่องก่อนหน้านี้ของฉันมาเปิด】
【สตาร์: จะร้องไห้ไหม เหมือนตอนเริ่มวิดีโอก่อนน่ะ ร้องไห้ฟูมฟาย】
【ซิลเวอร์วูล์ฟ: …เธอนี่ไม่เชื่อฟังเลยนะ】
“ที่นี่ตัดสินกันด้วยความแข็งแกร่ง ไม่ใช่น้ำตา”
คืนฝนพรำคืนหนึ่ง
ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาบนถนน
ทุกคนต่างดิ้นรนเพื่อวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่า ไม่มีใครหยุดพักแม้เพียงชั่วขณะ
ข้างถังขยะ
ซิลเวอร์วูล์ฟนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้นในเสื้อผ้าบาง ๆ ดวงตาว่างเปล่า ปล่อยให้สายฝนชะโลมร่าง
พังก์ลอร์ดไม่เคยปรานีใคร
เลเวลต่างหากคือกฎเหล็ก
เพราะซิลเวอร์วูล์ฟเป็นทารกเถื่อนที่ถูกพามายังพังก์ลอร์ดอย่างผิดกฎหมาย เลเวลของเธอจึงเป็น—
【เลเวล 0, ทารกผิดกฎหมาย】
“ไปให้พ้น ๆ อย่ามาขวางทาง”
“ทารกผิดกฎหมายจะตาย ๆ ไปไม่ได้หรือไง ขยะอย่างเธอไม่มีสิทธิ์อยู่ในพังก์ลอร์ด!”
ความอ่อนแอคือบาป
เลเวลต่ำก็สมควรถูกรังแก
ผู้แข็งแกร่งจะทำอะไรก็ได้ตามใจ
“พวกมังกรฟ้า” เลเวลสูงจะขูดรีด “ทาส” เลเวลต่ำอย่างไรก็ได้
“นี่แหละกฎเหล็กของพังก์ลอร์ด”
“เลเวลคือทุกสิ่ง”
“ส่วนเธอ—”
“เกิดมาเลเวลเท่าไร”