【ดาว: นี่คือเฟินเฟิงเหรอ?】
【กุยจี้: ยังดีที่พวกคุณเลือกได้ถูกต้องที่สุด มาหาผมที่สวนสนุกสองมิติ ยังไงก็มีความสุขกว่าต้องมาเจอเจ้าหมอนี่เยอะ】
【กุยจี้: มันสมบูรณ์แบบเกินไป สมบูรณ์แบบจนแทบไม่เหมือนมหาราชันแห่งการล่มสลายเลย!】
【เฟินเฟิง: .】
【วอลท์: สักวันเราคงต้องสู้กัน】
【กุยจี้: ถึงตอนนั้นนายก็จะได้ย้อนนึกถึงอดีต แล้วได้พลังโกงใหม่มาอีก! ทำไมสมาชิกขบวนรถไฟของพวกนายถึงเป็นตัวเอกกันหมดเลยล่ะ?】
【ดาว: ไม่ใช่แค่พวกเราหรอก ทุกคนในกาแล็กซีต่างก็เป็นตัวเอกทั้งนั้น!】
【กุยจี้: ให้ตายสิ น่ากลัวชะมัด ถ้าพวกเราทุกคนเป็นตัวเอก งั้นก็แปลว่าคนหน้าจอกำลังจับตาดูพวกเราอยู่ทุกวินาทีงั้นเหรอ?】
【ผู้อ่าน: นี่ไม่ใช่พลังโกงเหรอ?】
“เลิกพูดเถอะ”
“แค่คิดก็ขนลุกแล้ว ถ้าจบลงแบบนั้นจริง ๆ พวกเราก็คงทำอะไรไม่ได้”
ซิลเวอร์วูล์ฟอดรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาไม่ได้
“โชคดีที่...”
“โชคชะตายังคงเดินไปตามเส้นทางเดิม”
“เบื้องหน้ามีความเป็นไปได้เหลืออยู่แค่สองแบบ”
“สองความเป็นไปได้ โอกาสคนละครึ่ง” ซิลเวอร์วูล์ฟรับช่วงพูดต่อจากคาฟคา
“ในความเป็นไปได้ A ‘ความทรงจำ’ แห่งอัมโฟเรอุสยังคงมุ่งหน้าสู่ ‘การทำลายล้าง’”