“เป่าจู รีบมานี่เร็ว!”
มารดาถังซึ่งกำลังแต่งหน้าแต่งตัวเห็นบุตรสาวมาเข้าเฝ้า ดวงตาก็พลันเป็นประกาย รีบกวักมือเรียกให้นางเข้ามาใกล้
ถังเป่าจูยิ้มหวานจนลักยิ้มตื้น ๆ ปรากฏบนแก้ม “ลูกมาเข้าไหว้ท่านแม่เจ้าค่ะ!”
จากนั้นนางก็เดินไปข้างกายมารดาอย่างรู้งาน ซุกมือเข้าไปในอ้อมแขนของอีกฝ่าย แล้วยังเอาแก้มถูไถไหล่มารดาอีกด้วย
“โธ่ ลูกแม่!” มารดาถังยิ้มจนหน้าบาน ใจอ่อนยวบไปหมด นับตั้งแต่บุตรสาวเริ่มอ่านเขียนและรู้ความ ก็ไม่เคยมาออดอ้อนเช่นนี้นานแล้ว
“วันนี้เหตุใดถึงมาแต่เช้า พักผ่อนไม่ดีหรือ?”
“เปล่าเจ้าค่ะ ลูกแค่คิดถึงท่านแม่!”
สองแม่ลูกออดอ้อนกันอยู่เช่นนี้ครึ่งชั่วยาม จนกระทั่งสาวใช้เข้ามารายงานว่า คุณหนูอีกหลายคนในจวนมาเข้าไหว้ มารดาถังจึงพาถังเป่าจูไปยังโถงใหญ่
“ลูกมาเข้าไหว้ท่านแม่เจ้าค่ะ คารวะพี่ใหญ่เจ้าค่ะ” คุณหนูรองถังเจินจูพาน้องสาวเข้ามาคารวะ ท่าทีอบอุ่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด
มารดาถังเรียกให้พวกนางนั่งลงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นางมีนิสัยอ่อนโยนและมีคุณธรรม แม้จะปฏิบัติต่อลูกอนุหลายคนให้เท่าเทียมกันไม่ได้ แต่ก็ไม่เคยจงใจรังแกพวกนาง
“เป่าจูกำลังจะเติบโตเป็นสาวแล้ว มิสู้มาช่วยแม่แบ่งเบาภาระงานจิปาถะดีหรือไม่?”
หลังจากพูดคุยเรื่องจิปาถะในจวนอยู่พักหนึ่ง บทสนทนาก็วกมาถึงเรื่องการดูแลจัดการจวน ทุกวันนี้จวนเฉิงเต๋อกงซึ่งเป็นบ้านเดิมของมารดาถังกำลังเสื่อมถอยลงทุกวัน บิดาก็ชราภาพ พี่ชายก็ไร้ความสามารถ ต้องอาศัยไทเฮาในวังช่วยพยุงชื่อเสียงของตระกูลเพียงผู้เดียว ทว่าไทเฮามิใช่พระมารดาแท้ ๆ ของฮ่องเต้ หลายเรื่องจึงไม่สะดวก จวนกงต้องการหลุดพ้นจากสภาพการณ์เช่นนี้โดยเร็ว จึงคิดหาทางผูกสัมพันธ์ผ่านการแต่งงาน
เพียงแต่สายหลักของจวนเฉิงเต๋อกงไม่มีบุตรสาวที่อยู่ในวัยออกเรือน ตระกูลถังซึ่งเป็นญาติเกี่ยวดองจึงเข้ามาอยู่ในสายตาของจวนกง
พอดีกับที่ถังเป่าจู บุตรสาวสายตรงคนโตของตระกูลถัง ยิ่งเติบโตยิ่งงดงามสง่า สุขุมเรียบร้อย ทั้งยังเฉลียวฉลาดมีความสามารถ สองตระกูลจึงต่างมีความเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
หากพูดถึงความเห็นแก่ตัวของมารดาถัง นางเองก็ยินดีอย่างยิ่ง
บุตรสาวได้แต่งเข้าไปเป็นภรรยาในตระกูลใหญ่ มีไทเฮา จวนเฉิงเต๋อกง และจวนรองเจ้ากรมพิธีการคอยหนุนหลัง ชีวิตย่อมไม่ลำบากแน่
“ท่านแม่สั่ง ลูกย่อมเชื่อฟังเจ้าค่ะ”
ถังเป่าจูยิ้มอ่อนโยน พลางคารวะรับคำว่าจะเรียนรู้การดูแลจัดการจวน
ถังเจินจูซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ มองมารดาทีหนึ่ง แล้วมองพี่สาวสายตรงอีกที นางเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “ท่านแม่ พี่หญิงมีพรสวรรค์เฉลียวฉลาด เรื่องดูแลจัดการจวนย่อมทำได้อย่างคล่องแคล่ว แต่เรื่องจิปาถะบางอย่างอาจทำให้พี่หญิงต้องลำบากสายตา มิสู้ให้ลูกคอยติดตามช่วยเหลือพี่หญิงดีหรือไม่เจ้าคะ?”
เมื่อถังเจินจูผู้เป็นบุตรสาวอนุเอ่ยปาก มารดาถังก็ยืดหลังตรงขึ้น พอได้ฟังคำพูดนั้น แววตาของนางก็พลันคมกริบขึ้นหลายส่วน หากเป็นเมื่อก่อน ถังเจินจูคงถอยหนีไปแล้ว ทั้งยังขอขมาและลาออกไป แต่คราวนี้นางกลับรักษาท่าทีเคารพไว้อย่างครบถ้วน เห็นได้ชัดว่าไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะบรรลุจุดประสงค์
คุณหนูสามถังหมิงจูซึ่งนั่งอยู่ข้างถังเจินจูอ้าปากค้าง เบิกตากว้างมองพี่รองอย่างตะลึงงัน นางรู้อยู่แล้วว่าพี่รองมีความคิดลึกซึ้ง แต่ไม่คิดเลยว่าพี่รองจะกล้าถึงเพียงนี้ นี่ไม่ต่างจากกำลังบีบคั้นท่านแม่หรือ?
ภายในห้องเงียบงันไปชั่วขณะ
ถังเป่าจูพลันยิ้มขึ้นมาอย่างมีความนัย “น้องหญิงเองก็อายุ 13 แล้ว ถึงวัยดูตัวแล้วนะ”
หลังบุตรสาวเอ่ยปาก สีหน้าของมารดาถังก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ส่วนถังเจินจูกลับก้มหน้าลง แววตาวูบไหวด้วยความระมัดระวัง นางไม่คิดเลยว่าตนจะได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง คราวนี้นางจะไม่ยอมแต่งให้ชายสารเลวคนนั้นอีก สิ่งที่นางปรารถนามีเพียงเกียรติยศและความมั่งคั่ง! จุดเริ่มต้นของทุกสิ่งต้องมาจากการติดตามพี่สาวสายตรงเรียนรู้การดูแลจัดการจวน ทำให้พี่สาวกับมารดาเห็นประโยชน์ของนาง ถึงตอนนั้นหากเป็นไปได้ นางอยากเป็นอนุของพี่สาว แล้วแต่งไปพร้อมกันกับองค์ชายสี่!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ถังเจินจูก็เงยหน้าขึ้น เผยสีหน้าเขินอายเล็กน้อย พลางมองมารดากับพี่สาวสายตรงแล้วกล่าวว่า
“ลูกขอเรียนตามตรง ท่านแม่ พี่หญิง ลูกมีคนที่พึงใจแล้วเจ้าค่ะ”
มารดาถังตะลึงจนตาค้าง ถ้วยชาในมือร่วงหล่น ถังเป่าจูขยับนิ้วเล็กน้อย ความคิดที่คาดเดาอยู่ในใจก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนถังหมิงจูซึ่งอายุยังน้อย แต่ได้รับการสั่งสอนเรื่องมารยาทและความละอายมาแล้ว อ้าปากค้างด้วยความตะลึง รีบก้มหน้าลง หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
“ระบบ ๆ น้องรองของฉันทำไมแปลกไปขนาดนี้!”
“รีบมาดูเร็ว!”
เมื่อก่อนน้องรองไม่เคยกล้าถึงขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น น้องรองยังออกจากจวนตามลำพังไม่ได้ บิดาของนางก็ไม่เคยพานักเรียนหนุ่มที่อยู่ในวัยเหมาะสมกลับมาที่ตระกูลถัง แล้วน้องรองไปมีคนที่พึงใจมาจากที่ไหนกัน?
แต่ถังเป่าจูรู้ความสามารถของมารดาถังดี และยังคิดว่าน้องรองคงไม่ทำลายอนาคตของตนเอง จึงเริ่มรอดูเรื่องสนุก
“อีกอย่าง ทำไมฉันรู้สึกว่านางพุ่งเป้ามาที่ฉันนะ?”
ถังเป่าจูนึกถึงหลายครั้งในวันนี้ที่น้องรองมองนางด้วยสายตาซึ่งเจือความริษยาสามส่วน ความชื่นชมสามส่วน และความคิดอยากเข้ามาแทนที่อีกสามส่วน ในใจก็อดระแวดระวังขึ้นมาไม่ได้
ระบบในทะเลจิตเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยเสียงประจบประแจงปนรู้สึกผิดว่า
“นายท่านเจ้าขา ท่านก็ทราบนี่นา ระบบน้อยเองก็เพิ่งเกิดใหม่ ไม่มีความสามารถอะไร ทำได้แค่ช่วยนายท่านแย่งภารกิจเท่านั้น ตอนนี้ระบบน้อยยังไม่มีความสามารถตรวจสอบความผิดปกติแบบนี้ได้!”
เจ้าแมวน้อยสีขาวซึ่งเป็นร่างแปลงของระบบก้มหน้า อุ้งเท้าคู่หน้าจิ้มกันไปมา
“……”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเงียบของผู้เป็นนาย ระบบก็เริ่มร้อนใจ มันกัดฟันกล่าวว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน นายท่าน พวกเราเปิดห่อของขวัญมือใหม่กันเถอะ รับรองว่าจะได้ของมีประโยชน์ ถึงตอนนั้นนายท่านก็จะรู้เอง!”
“?” ถังเป่าจูค่อย ๆ ผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นในใจ ก่อนเอ่ยเสียงเนิบช้าว่า “ระบบจ๋า ไหนเจ้าบอกว่าต้องรอให้ถึงวันที่ห้าของโลกภารกิจถึงจะเปิดห่อของขวัญมือใหม่ได้ไม่ใช่หรือ?”
ระบบตอบด้วยน้ำเสียงประจบประแจง “ตามหลักการแล้วก็เป็นเช่นนั้น แต่ตอนนี้นายท่านก็คือหลักการของระบบน้อย!”
“เยี่ยมไปเลย”
“งั้นก็เปิดเถอะ” ถังเป่าจูย่อมไม่ปฏิเสธ หากเปิดห่อของขวัญมือใหม่ล่วงหน้าได้
“เดี๋ยวก่อน” ถังเป่าจูนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “ระบบจ๋า ห่อของขวัญมือใหม่นี่ฉันอยากได้อะไรก็เปิดออกมาได้อย่างนั้นเลยหรือ?”
ระบบกะพริบตาปริบ ๆ แล้วกระซิบว่า “ตามหลักการแล้วเป็นการสุ่มจับรางวัลเจ้าค่ะ”
ถังเป่าจูหัวเราะอย่างเข้าใจ “ระบบจ๋า ฉันเข้าใจแล้ว แม่รักแกนะ!”
เจ้าแมวน้อยสีขาวที่ระบบแปลงร่างเป็นพลันกลายเป็นสีชมพู “ขะ…ข้าก็รักนายท่าน!”
ถังเป่าจูรู้สึกซาบซึ้งใจระบบมาก ชาติก่อนตอนนางตาย เพิ่งอายุ 24 ปี เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ก่อนหน้านั้นก็เอาแต่ทำงานหาเงินใช้หนี้ ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตให้เต็มที่
เพราะฉะนั้นหลังระบบบอกว่าหากทำสัญญากับมันแล้วนางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ทั้งในอนาคตยังมีโอกาสบรรลุเป็นเซียนและเทพ ถังเป่าจูก็ตอบตกลงทำสัญญาโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น ระบบที่นางผูกพันธะด้วยยังเป็นระบบลงชื่อรับรางวัล ภารกิจเดียวที่ต้องทำให้สำเร็จก็คือมีชีวิตอยู่ในโลกภารกิจอย่างน้อย 30 ปีเท่านั้น!
ขอเพียงมีชีวิตอยู่ครบ 30 ปี นางก็จะมีโอกาสลงชื่อรับรางวัลหนึ่งครั้ง และได้รับพลังพิเศษติดตัวมาหนึ่งอย่าง
นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ระบบ ฉันขอยืนยันอีกครั้ง โลกทุกใบที่พวกเราจะเดินทางไปหลังจากนี้ จะมีตัวเอกที่เรียกว่าพระเอกนางเอกอยู่ใช่ไหม?”
ระบบตอบอย่างมั่นใจ “ใช่ เพราะระดับของระบบน้อยต่ำ เลยแย่งมาได้แค่ภารกิจแบบนี้ ยังมีโลกที่ไม่มีตัวเอกอยู่เหมือนกัน แต่โลกแบบนั้นต้องอยู่หลายร้อยปีกว่าจะทำภารกิจลงชื่อรับรางวัลสำเร็จ”
ถังเป่าจูตัดสินใจได้แล้ว ตัวเอกที่ว่านั่นย่อมมีแต่เรื่องวุ่นวายรายล้อม หากนางรู้ว่าใครคือตัวเอกและเนื้อเรื่องในแต่ละโลก ภารกิจของนางก็ย่อมราบรื่นขึ้นแน่นอน!
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็เริ่มสุ่มของขวัญลงชื่อรับรางวัลกันเถอะ!”