วงล้อหลากสีสันเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อย ๆ หยุดลงบนช่องสีทอง
【ติ๊ด—】
【ลงชื่อสำเร็จ】
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับ “เครื่องสแกนความผิดปกติ (ฉบับโลก)”】
【เครื่องสแกนความผิดปกติ (ฉบับโลก): ยังกลัวตัวเอกที่มีโชคชะตาเข้มข้นในโลกนี้อยู่หรือ? ยังกังวลกับพลังลึกลับที่ผุดขึ้นมาเป็นครั้งคราวในโลกนี้หรือไม่? เมื่อมีเครื่องสแกนอยู่ในมือ นับจากนี้เส้นเรื่องก็แจ่มแจ้งอยู่ในใจ ผู้มีความผิดปกติก็จำได้ขึ้นใจ เพียงหลบให้พ้น ภัยพิบัติก็ไปให้พ้นเสีย!】
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง หลังถังบิดากลับจากเข้าเฝ้า ถังมารดาก็เชิญเขามายังเรือนหลักทันที
น้องสาม ถังหมิงจู ยังเด็กเกินกว่าจะข้องเกี่ยวกับเรื่องรักใคร่ ถังมารดาจึงส่งนางกลับเรือนของตน
ส่วนน้องรอง ถังเจินจู ผู้โยนข่าวใหญ่สะเทือนฟ้าลงมา ถูกถังมารดาลงโทษให้คัดคัมภีร์กตัญญูอยู่ในห้องหนังสือของเรือนหลัก
ถังเป่าจูอยู่เคียงข้างมารดาตลอดเวลา
กระทั่งถังบิดาเข้ามาในเรือน ถังมารดาจึงค่อยผ่อนลมหายใจ ก่อนสั่งให้คนไปตามถังเจินจู
“ฮูหยิน ในจวนเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหรือ?”
ถังบิดามีสีหน้าร้อนรน แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้เปลี่ยน
ถังมารดาขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้ผ้าเช็ดหางตา ก่อนเอ่ยอย่างขุ่นเคืองว่า “ท่านลองถามลูกสาวคนดีของท่านดูเองเถิด!”
ถังมารดาพยักพเยิดไปทางถังเจินจู
ถังเจินจูคุกเข่าอยู่กลางห้อง เมื่อเห็นความโกรธของมารดา ความเคร่งขรึมของบิดา และความเป็นห่วงของพี่สาวสายตรง นางกลับยิ่งมั่นใจว่าตนทำถูกแล้ว
นางเป็นเพียงบุตรสาวอนุ มารดาของนางก็มีชาติกำเนิดเป็นบ่าว หลังนางเกิด มารดาใหญ่เมตตา ช่วยให้ครอบครัวฝ่ายมารดาและอนุหลุดพ้นจากทะเบียนทาส ทว่าเรื่องแต่งงานของนาง ครอบครัวฝ่ายมารดากลับช่วยอะไรไม่ได้ ทางที่ดีที่สุดก็คือแต่งให้บัณฑิตสักคนตามที่บิดากับมารดาใหญ่จัดการให้ ไม่เหมือนพี่สาวสายตรง…
นางทำไปก็เพื่อพี่สาวสายตรง ชาติก่อนพี่สาวแต่งให้กับองค์ชายสี่เป็นพระชายา ไม่ถึงสามปีก็สิ้นใจเพราะคลอดยาก ชาตินี้นางยินดีเป็นอนุภรรยาติดตามพี่สาว แต่งเข้าจวนองค์ชายสี่ไปพร้อมกัน ในภายหน้าเมื่อพี่สาวได้เป็นฮองเฮา นางก็จะเป็นพระสนมเอก พี่สาวไม่ต้องเสี่ยงคลอดบุตรอีก ลูกของนางก็คือลูกของพี่สาว ต่อไป…
แววตาของถังเจินจูล่องลอย นางครุ่นคิดจนใจลอย
ถังบิดาเห็นดังนั้นก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น
“เจินจู ตกลงเจ้าทำเรื่องใดลงไป?”
ถังเจินจูได้สติกลับมา นางโน้มน้าวตัวเองสำเร็จแล้ว และเชื่อว่าสิ่งที่ทำล้วนเป็นผลดีต่อพี่สาวสายตรงกับตระกูล จึงจ้องบิดาด้วยแววตาเป็นประกาย
“ท่านพ่อ ลูกมีคนในใจแล้ว!”
ถังบิดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง
ถังเจินจูกล่าวต่อ “คนผู้นั้นก็คือองค์ชายสี่!”
ขณะเอ่ย ใบหน้าของนางมีแววเขินอาย
【ตื่นเต้นสุด ๆ!】ถังเป่าจูมองถังมารดาที่แค่นยิ้ม กับถังบิดาที่หน้าดำคล้ำ อดนับถือความกล้าของน้องสาวต่างมารดาคนนี้ไม่ได้
【ใช้เครื่องสแกนความผิดปกติ】ถังเป่าจูมองภาพตรงหน้า แล้วขยับความคิด
【ติ๊ด—】
【ผลการสแกน:
ผู้มีความผิดปกติ: ถังเจินจู (ผู้หวนคืน)
เส้นเรื่อง: ถังเจินจูไม่คิดเลยว่าตนจะมีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เมื่อนึกถึงพี่สาวสายตรงที่คลอดยากจนสิ้นใจก่อนจะได้เป็นฮองเฮาในชาติก่อน นางก็รู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง ชาตินี้นางติดตามพี่สาวในฐานะอนุภรรยา แต่งเข้าจวนองค์ชายสี่ จากอนุภรรยาขึ้นเป็นพระชายารอง แล้วก้าวขึ้นเป็นพระสนมเอกในวัง ทั้งยังมีบุตรชายหญิงน่ารักคู่หนึ่ง ชีวิตของนางจึงสมบูรณ์พร้อมเสียที
ถังเจินจูซึ่งได้เป็นไทเฮาหวนคิดถึงอดีต พลางนึกถึงพี่สาวผู้มีชะตาอาภัพ แล้วถอนใจเบา ๆ: คราวนี้มีนางคอยช่วยเหลือ แม้พี่สาวจะไม่สิ้นใจเพราะคลอดยากหลังเข้าจวนได้สามปีเหมือนชาติก่อน แต่ก็สิ้นชีวิตก่อนองค์ชายสี่ขึ้นครองราชย์ ทิ้งไว้เพียงเด็กชายผู้น่าสงสารคนหนึ่ง ซึ่งได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาท
ยังดีที่พี่สาวมีตำแหน่งพิเศษในใจองค์ชายสี่ นางอาศัยฐานะน้องสาวจนได้เป็นพระสนมเอกผู้กุมอำนาจฝ่ายใน บุตรที่พี่สาวทิ้งไว้ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาทเช่นกัน ถังเจินจูปฏิบัติต่อรัชทายาทด้วยใจจริง รัชทายาทก็ตอบแทนท่านน้าด้วยใจจริง ท้ายที่สุดเมื่อรัชทายาทขึ้นครองราชย์ ถังเจินจูจึงได้เป็นไทเฮาอย่างสมเหตุสมผล】
ตอนแรกเมื่อเห็นเครื่องสแกนระบุว่าถังเจินจูเป็นผู้หวนคืน ถังเป่าจูก็ประหลาดใจและดีใจมาก
แต่พออ่านเส้นเรื่องจบ นางก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้
สรุปไม่ว่าจะทำอย่างไร ฉันก็ต้องคลอดยากตายอยู่ดีสินะ?
ท้ายที่สุดยังต้องทิ้งลูกไว้ให้ถังเจินจูได้เป็นไทเฮาผู้สูงศักดิ์ที่สุดอีก…
นางส่ายหน้าในใจอย่างแรง ยังดีที่เรื่องราวยังไม่ถูกกำหนดตายตัว นางบอกบิดาไปแล้วว่าจะไม่แต่งให้องค์ชายสี่
“บังอาจ!”
“เจ้า…เจ้า…เจ้า!”
ถังบิดาฟาดโต๊ะดังปัง ชี้ไปยังถังเจินจูที่คุกเข่าอยู่บนพื้น หน้าอกกระเพื่อมแรงด้วยความโกรธ
“ท่านพ่อ ลูกพูดความจริง! ลูกรู้ว่าพี่สาวสายตรงจะแต่งให้องค์ชายสี่เป็นพระชายาเอก ลูกยินดีเป็นอนุภรรยา เพื่อช่วยให้พี่สาวตั้งหลักในจวนองค์ชายสี่ได้”
คราวนี้ถังเป่าจูประหลาดใจจริง ๆ ถึงกับพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้เลยหรือ?
นางกวาดตามอง เห็นความโกรธในดวงตามารดา และความสงสัยปนความรู้สึกอ่านไม่ออกในดวงตาบิดา จึงค่อยวางใจ ดูท่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่นาง แต่อยู่ที่ถังเจินจูต่างหาก
ถังบิดามองบุตรสาวคนรองที่พูดจาไม่รู้จักยั้งคิดเช่นนี้ แล้วได้แต่ยินดีที่ไล่บ่าวไพร่ในเรือนออกไปหมดตั้งแต่แรก
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพี่สาวสายตรงจะแต่งให้องค์ชายสี่?” ถังบิดาถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ถังเจินจูสะดุ้ง พลันอ้ำอึ้งพูดไม่ออก
สามีที่นางแต่งให้ในชาติก่อน เป็นคนที่บิดากับมารดาใหญ่เลือกไว้ให้ แม้จะไม่ได้เกิดในตระกูลใหญ่มั่งคั่ง แต่ตัวสามีก็ไม่ได้ไร้ความสามารถนัก ทุกอย่างล้วนพอเหมาะพอดี ตลอดเวลากว่าสามสิบปีที่นางอยู่บ้านสามี ชีวิตราบรื่น ไม่มีเรื่องแก่งแย่งชิงดีอะไร นานวันเข้าจึงกลายเป็นคนทำตามใจ ปากไวไม่ยั้งคิด
เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่ นางเกือบลืมไปว่าตอนนี้ตนไม่ใช่นายหญิงของตระกูลหลินอีกแล้ว แต่เป็นเพียงบุตรสาวอนุตัวเล็ก ๆ ที่ต้องคอยดูสีหน้าผู้อื่น
ทว่านิสัยที่สั่งสมมากว่าสามสิบปี จะเปลี่ยนกันได้ง่ายดายที่ไหน?
ถังเจินจูกัดริมฝีปาก ก่อนเอ่ยเพียงว่า “ลูกมีแหล่งข่าวของลูกเอง”
ถังบิดามองบุตรสาวคนรองลึก ๆ แวบหนึ่ง แล้วสะบัดแขนเสื้อด้วยความขุ่นเคือง “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็เดาผิดแล้ว พี่สาวสายตรงของเจ้ามีหนทางที่ดีของนางเอง ตระกูลถังของเราก็ไม่อาจขายหน้า ด้วยการให้บุตรสาวสองคนรับใช้สามีคนเดียวกัน!”
จากนั้นเขากวักมือเรียกบ่าวเข้ามา สั่งให้คุมตัวบุตรสาวคนรองที่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมากกลับเรือนของนาง แล้วกักบริเวณไว้
ภายในห้องเหลือเพียงถังบิดา ถังมารดา และถังเป่าจู หลังที่เคยตั้งตรงของถังบิดางองุ้มลง ดูราวกับแก่ชราลงไปสิบปี
“ฮูหยิน เจินจูได้พบผู้ใดมาหรือไม่ เหตุใดจึง…” ถังบิดามีสีหน้าอ่อนล้า เอ่ยค้างไว้เพียงเท่านั้น
ถังมารดาถอนใจเช่นกัน ก่อนส่ายหน้า “ตรวจสอบไม่พบอะไรเลย”
“ยังดี ยังดี ก่อนหน้านี้เป่าจูบอกว่าอยากเปลี่ยนตัวเลือก ข้าจึงยังไม่ได้แจ้งพี่ชายกับพี่สะใภ้ ไม่เช่นนั้นเกรงว่าคงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว” ถังมารดาลูบอกตนเอง
ถังบิดาผ่อนลมหายใจตาม ก่อนกล่าวอย่างเร่งร้อนขึ้นเล็กน้อย “เรื่องของเจินจูย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ บางทีอาจมีคนคิดใช้เรื่องแต่งงานของเจินจูกับเป่าจูสร้างความวุ่นวาย ข้าว่าเราควรกำหนดเรื่องแต่งงานของลูกทั้งสองให้เร็วที่สุด”
ถังมารดาพยักหน้า
ถังบิดากวักมือเรียกถังเป่าจู แล้วบอกตัวเลือกที่เขาตรวจสอบอย่างละเอียดในช่วงนี้
“หลังจากพ่อพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว มีตัวเลือกอยู่สามคน คนแรกคือท่านอ๋องอู๋ พระองค์เป็นพระอนุชาร่วมพระมารดาของฝ่าบาท และมีพระชนมายุแก่กว่าเจ้าสองปี หากเลือกพระองค์ ไทเฮาย่อมยินดีและช่วยให้เรื่องนี้สำเร็จ เพียงแต่อ๋องอู๋ฝึกวรยุทธ์ กิริยาจึงอาจห้าวหาญ ไม่เหมาะกับเจ้านัก อีกทั้งท่านอ๋องอู๋ยังเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท หากพระองค์ยืนกรานไม่ยอม เรื่องนี้คงเกิดความยุ่งยาก”
“คนที่สองคือซื่อจื่อแห่งอ๋องกง อายุเท่าเจ้า บัดนี้รับตำแหน่งสบาย ๆ ในกรมพิธีการ มีชื่อเสียงว่าเป็นผู้เปี่ยมความสามารถและเจ้าสำราญ”
“คนที่สามคือองค์ชายหก มารดาผู้ให้กำเนิดเป็นเพียงอดีตนางกำนัล เบื้องหลังไม่มีตระกูลหนุนหลัง ตัวเขาเองก็ดูไม่ใช่ผู้มีความทะเยอทะยาน”
“เมื่อมีไทเฮาในวังรับรอง สองคนหลังย่อมไม่มีปัญหาใหญ่”
เมื่อพูดถึงเรื่องแต่งงานของตน ถังเป่าจูกลับไม่มีท่าทีเขินอายอย่างคุณหนูทั่วไป เพราะบิดาอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก นางจึงรู้ดีว่าเรื่องแต่งงานของตนจะกลายเป็นหมากเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูล
บัดนี้ยังมีสิทธิ์เลือกได้ นับว่าดียิ่งแล้ว
ถังเป่าจูยิ้มบาง ๆ แล้วก้มหน้าคำนับ “ลูกยินดีแต่งให้องค์ชายอู๋เพคะ”