ฝานซิงเหย่มองมู่หานเฟิงอย่างเฉื่อยชาแล้วถามว่า "เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร?"
มู่หานเฟิงขมวดคิ้ว "โอ๊ย ยอมจำนนกันไวเชียวนี่"
ฝานซิงเหย่บีบหมัดแน่น บีบเสียงออกมาจากริษยาว่า "ไม่งั้นล่ะ เจ้าจะทำให้ข้าตายได้หรือ?"
มู่หานเฟิงส่ายหัว "ทำไม่ได้หรอก"
ฝานซิงเหย่: "……งั้นเจ้าปล่อยข้าไปได้ไหม?"
มู่หานเฟิงตาโต "เจ้าคิดได้แค่ฝัน!"
ฝานซิงเหย่สะดุ้งแล้วตอบโต้ทันควัน "งั้นเจ้าก็พูดได้แค่เพ้อเจ้อ!"
พอคำนั้นหลุดออกมา ฝานซิงเหย่ก็รู้ตัวทันทีว่าเรื่องจะยุ่ง
จริงอย่างที่คิด วินาทีถัดมา พลังมหึมาพุ่งเข้าที่ศีรษะโดยตรง มู่หานเฟิงยืดหมัดออกไป หมัดหนึ่งกระแทกลงกลางศีรษะของเขา จมดินจนโผล่มาแค่ศีรษะเดียว
ฝานซิงเหย่เงยหน้ามองมู่หานเฟิง แต่ที่ตอบรับกลับเป็นฝ่าเท้าที่ย่ำลงบนศีรษะโดยตรง
มู่หานเฟิงย่ำเท้าบนศีรษะฝานซิงเหย่แล้วบิดขยำอีกแรง
"จำไว้ หากยังกล้าโต้ตอบข้าอีก ข้าจะเหยียบหัวสุนัขของเจ้าหลุดจากลำคอ" มู่หานเฟิงว่าจบก็ถอนเท้าคืน
ฝานซิงเหย่ค่อย ๆ ไต่ออกมาจากดินอย่างเงียบ ๆ อยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้ จะทำอย่างไรได้เล่า? เขาก็สิ้นหวังเหลือเกิน ณ ตอนนี้มีทางเดียวคือยอมจำนน
ฝานซิงเหย่ก้มหน้าถามว่า "งั้น…ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร?"
มู่หานเฟิงสองมือไพล่หลัง พูดเรียบเย็นว่า "ข้าต้องการให้เจ้าช่วยฆ่าเผ่ามารที่ข้าอยากฆ่า"
ฝานซิงเหย่ได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เข้าใจ "ด้วยฝีมือของท่าน ท่านฆ่าเองได้ จำเป็นอะไรต้องใช้ข้า?"
มู่หานเฟิงมองเขาราวกับมองคนโง่ "ฆ่าไก่จะเสียดายมีดฆ่าวัวกระไร? คนเหล่านั้นมันหน้าสมควรตาย มันคู่ควรที่ข้าจะลงมือเองหรือ?"
ฝานซิงเหย่ "……" บัดซบ!
มู่เฟิงหัวยืนฟังบทสนทนาระหว่างน้องชายกับฝานซิงเหย่คนนี้อยู่ใกล้ ๆ ก็อดรู้สึกอึดอัดไม่ได้ นางเดาว่าเมื่อนับหมื่นปีก่อน หากฝานซิงเหย่ฝีมือไม่ด้อยกว่าน้องชาย คงก่อกบฏมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน นางยืนดูอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกได้ว่าระหว่างที่น้องชายพูดคุยกับฝานซิงเหย่คนนี้ อีกฝ่ายแอบแฝงความคิดฆ่ามาแล้วหลายต่อหลายครา
แต่นางก็สัมผัสได้ว่าในใจส่วนลึก น้องชายไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าฝานซิงเหย่จริง
คิดก็ถูกแล้ว หากตั้งใจจะฆ่าจริง เมื่อนับหมื่นปีก่อนก็ควรเลือกฆ่าทิ้งเสียแล้ว ไม่ใช่เนรเทศออกไป