บรรดาศิษย์ยามเฝ้าภูเขาหลายคนแลกสายตากันมอง ในดวงตาล้วนเปี่ยมด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด
เสิ่นถังอินเห็นภาพนี้เข้า ใจก็เริ่มเต้นกระหน่ำ นางกระวนกระวายไม่หาย จึงหันไปมองมู่เฟิงหัวโดยไม่รู้ตัว ในใจเกิดการคาดเดาที่ไม่ดีขึ้นมาเอง หรือว่าผู้เป็นมิตรของอาจารย์จะเป็นบุคคลที่สำนักเทียนเหิงห้ามเอ่ยถึง? เหตุใดจึงห้ามเอ่ย เพราะเรื่องดีหรือเรื่องร้าย? หากเป็นเรื่องร้ายแล้วควรทำอย่างไรดี?
ศิษย์ยามทั้งหลายแลกสายตากันจนสุดท้ายคนหนึ่งจึงเปิดปากถามเสิ่นถังอินว่า "เจ้าแน่ใจหรือว่ามาหาจินหยู่?"
เสิ่นถังอินพยักหน้า
ศิษย์ยามนั้นสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับพยายามระงับอารมณ์ของตน แล้วจึงถามต่อ "เจ้ามาจากไหน?"
เสิ่นถังอินมองศิษย์ยามที่ถามคำถามด้วยความระวังตัว มิได้ตอบทันที นางไม่แน่ใจว่าทัศนคติของศิษย์ยามเหล่านี้หมายความว่าอย่างไร นางกลัวว่าเพิ่งจะหนีปากเสือรอดมาได้ จะได้เข้าปากหมารอยู่รอง
เมื่อศิษย์ยามเห็นเสิ่นถังอินมีสีหน้าระวังตัวเช่นนั้น จึงรู้ตัวว่าปฏิกิริยาของพวกตนทำให้นางตกใจ จึงพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนขึ้น แล้วถามว่า "เจ้ามีวัตถุพยานหรือไม่?"
เสิ่นถังอินถอยหลังไปอีกสองก้าว ถอยมาจนอยู่ข้างกายมู่เฟิงหัว ราวกับว่าการเอื้อตัวชิดมู่เฟิงหัวเท่านั้นจึงจะรู้สึกปลอดภัย จากนั้นนางจึงหยิบวัตถุพยานที่อาจารย์มอบให้ออกมา ชูให้ศิษย์ยามเหล่านั้นดูจากระยะไกล
เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าของศิษย์ยามทั้งหลายยิ่งเปลี่ยนไปมากกว่าเดิม คนหนึ่งเอ่ยว่า "ขอนางทัพรอ ณ ที่นี้ด้วยเถิด ข้าจะรีบขึ้นไปกราบทูลประมุขสำนักทันที"
พูดจบ ศิษย์ยามนั้นก็หันตัววิ่งขึ้นภูเขาไป
ศิษย์ที่เหลือไม่กี่คนจ้องมองเสิ่นถังอินไม่วางตา ท่าทีราวกับกลัวว่าเสิ่นถังอินจะหายไปเสียอย่างนั้น
ในใจของเสิ่นถังอินยิ่งกระวนกระวายหนักขึ้น อาจารย์ให้นางเดินทางมายังแดนตะวันออกเพื่อหาจินหยู่แห่งสำนักเทียนเหิง แต่กลับมิได้เล่าเรื่องของจินหยู่ให้ฟังมากไปกว่านี้
เสิ่นถังอินหันไปมองมู่เฟิงหัวด้วยความไม่แน่ใจ มู่เฟิงหัวพยักหน้าเบา ๆ ให้เป็นสัญญาณให้อุ่นใจ แม้จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น นางก็ยังพาเสิ่นถังอินถอยรอดไปได้อย่างปลอดภัย