กู้หมิงเย่แทบกระโดดเข้ามาด้วยความแปลกใจ จ้องมองสัตว์ตานฉีในฝ่ามือของมู่เฟิงหัวแล้วกล่าวว่า "สิ่งเล็ก ๆ นี้ช่างมีน้ำใจมีธรรมะเชียว น่าอัศจรรย์จริง ๆ"
สัตว์ตานฉีได้ยินถ้อยคำของกู้หมิงเย่ ก็ส่งเสียงจิ๊บจิ๊บ ตัวน้อย ๆ ตั้งตรง ตาเม็ดถั่วเล็ก ๆ มองไปที่กู้หมิงเย่ ในแววตาดูเหมือนจะมีความไม่ใยดี
กู้หมิงเย่อ่านแววตานั้นออก เบ้าตาโต "เฮ้! สิ่งนี้มันกำลังล้อเลียนข้าอยู่ใช่ไหม คิดว่าข้าไม่มีประสบการณ์? คิดว่าข้าเหยียบหยามมัน?"
มู่หานเฟิงเอียงหัวเล็กน้อย มองสัตว์ตานฉีในมือพี่สาว "เจ้ามองออกมาได้ถึงกับมีความหมายขนาดนี้ได้จากตรงไหน?" มันก็มีแต่ตาเม็ดถั่วสองข้าง เหมือนลูกอุจจาระที่มันถ่ายออกมา จะสื่อความหมายอะไรได้?
กู้หมิงเย่ร้องลั่น "แววตามัน! แววตามันกำลังหัวเราะเยาะข้า!"
มู่หานเฟิงหันหน้าหนี ไม่อยากคุยกับกู้หมิงเย่ต่อแล้ว
มู่เฟิงหัวมองสัตว์ตานฉีในฝ่ามือ หัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "ไม่เอาหรอก เราไม่ฆ่าเพื่อนของเจ้า และจะไม่พาเจ้าไปด้วย"
สัตว์ตานฉีเบิกตาเม็ดถั่วกว้าง ทั้งที่เบิกแล้วก็ไม่ใหญ่เท่าไร
มันแทบไม่เชื่อหูเล็ก ๆ ของตัวเอง
มีเรื่องดี ๆ อย่างนี้ด้วยเหรอ?
มู่เฟิงหัวใช้นิ้วลูบหัวเล็ก ๆ ของสัตว์ตานฉีเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "แต่เจ้าอย่าถ่ายเรี่ยราดไปทั่วนะ เจ้ารู้ไหมว่าพวกเราตามหาสองคนนั้นเจอได้อย่างไร? ก็เพราะลูกอุจจาระที่เจ้าถ่ายไว้ตามที่ต่าง ๆ พวกเราได้กลิ่นเข้า จึงตามมา"
มู่เฟิงหัวอยากพูดให้สุภาพกว่านี้ว่าอย่าขับถ่ายรุงรัง แต่ก็กลัวเจ้าตัวเล็กไม่เข้าใจ
สัตว์ตานฉีได้ยินคำของมู่เฟิงหัว ขนทั้งตัวก็ลุกตั้งขึ้น
เพราะเหตุนี้เองงั้นรึ!
"ต่อไปถ้าเจ้าจะกินยาสมุนไพร ก็คาบกลับมาก่อนแล้วค่อยกิน และเมล็ดของยาสมุนไพรบางชนิดเจ้าอย่ากิน เอาไปหว่านรอบ ๆ นี่ เผื่อวันหน้ามันงอกงามขึ้นมา ก็จะได้เป็นอาหารของเจ้าอีก มิใช่หรือ?" มู่เฟิงหัวพยายามสอนสัตว์มารตัวจิ๋วให้ปลูกอาหารของตัวเอง
ยังไงก็ตาม ปรมาจารย์โอสถครึ่งคนนี้ต้องไม่ตกไปอยู่ในมือของเผ่ามาร
สวี่หงเสวี่ยเอ่ยขึ้น "สัตว์ตานฉีไม่ใช่เป็นที่นิยมของสัตว์มารตัวอื่นหรอกหรือ? จะให้สัตว์มารตัวอื่นช่วยมันเก็บยาสมุนไพรก็ได้ใช่ไหม?"