มู่เฟิงหัวเงียบงัน กำลังคิดหาวิธีแก้ตัวเรื่องที่เพิ่งพูดไปว่าไม่รู้เรื่องค่ายกล
แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ย เจียงสิงหยุนก็พูดขึ้นก่อน เขาสะบัดมือ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเข้าใจ "จริง ๆ ก็ปกตินัก ข้ากับเจ้าเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แค่คนละชะตาที่บังเอิญมาพบกัน เจ้าจะมีสิ่งใดปิดบังก็สมควรอยู่แล้ว การระวังภัยจากผู้อื่นย่อมไม่มีวันผิด"
มู่เฟิงหัว "……" ดีแล้ว ไม่ต้องให้นางหาข้ออ้างมั่วอีกแล้ว
เจียงสิงหยุนพูดจบก็เดินเข้าไปแนบชิดกับอาณาเขต มองต้นพีชยักษ์นั้นแล้วหันมาบอกมู่เฟิงหัว "แต่ตอนนี้ยุ่งยากหน่อยนะ เราจะเอาไม้พีชหมื่นปีมาได้อย่างไร? ของเก่านี่พอออกมือทีก็เป็นท่าสังหารขนาดนี้ หรือไม่... สำหรับมันแล้วท่านี้อาจยังไม่ถึงขั้นสังหาร อาจยังมีท่าที่ร้ายกาจกว่านี้ซ่อนอยู่ก็เป็นได้ ทำอย่างไรดีล่ะ ขอข้าคิดดูก่อน"
ว่าแล้วก็ลูบคางลึก คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นก้อน ปลายนิ้วเคาะกระดูกขากรรไกรเบา ๆ ราวกับจะเคาะให้ความคิดในเยื่อกระหน่ำเปิดช่องออกมาสักแห่ง
แต่มู่เฟิงหัวกลับแน่นิ่ง ดวงตาทั้งคู่จดจ่ออยู่กับต้นพีชเก่าแก่นั้น นางกำลังคิดถึงเรื่องหนึ่ง — ต้นพีชนี่เปิดปัญญาแล้ว นั่นหมายความว่า...
เจียงสิงหยุนเริ่มหงุดหงิด ยกมือขึ้นขยี้เส้นผมหยิกของตัวเองจนยิ่งกระจัดกระจาย ความเคร่งเครียดบนใบหน้ายิ่งทวีขึ้น "คุณหนูมู่ เจ้ารู้สึกไหมว่าพลังวิญญาณที่นี่หนาแน่นกว่าภายนอกมหาศาล เจ้าว่า... พื้นที่ใต้เท้าเราทั้งผืน จะเป็นรากของต้นพีชนี่ทั้งหมดหรือเปล่า? รากฝอยของมันไม่ได้แผ่ขดอยู่ทั่วทั้งแหล่งแบบใยแมงมุมใช่ไหม? ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ยุ่งยากเข้าให้ — ถ้ามันดันพื้นดินทั้งแผ่นใต้เท้าเราขึ้นมาพร้อมรากเสียทีนี้..."