สำหรับค่าตอบแทนที่สูงลิ่วเช่นนี้ มู่เฟิงหัวใจเต้นแรง นางตอบตกลงที่จะขึ้นไปยังสำนักชิงเสียกับหลิงมั่วเยวียนและคนอื่นๆ
สำหรับการที่มู่เฟิงหัวตอบตกลงไปสำนักชิงเสีย ผู้ที่ยินดีที่สุดไม่ใช่หลิงมั่วเยวียนและบิดา แต่เป็นสุนัขตัวนั้น
อ๋าวอ๋าวดีใจจนหางแกว่งเป็นเงาไฟ ตื่นเต้นวิ่งวนรอบมู่เฟิงหัว
จากนั้นก็หันไปเร่งเร้าหลิงมั่วเยวียนเสียงอ้อแอ้ เรื่องที่คุยกันจบแล้ว ไปซื้อของกินให้มันได้แล้วใช่ไหม?
"เจ้าเด็กอ้วน ถามเด็กอ้วน——สาว~~~ (สาวน้อย) ...ถามหมอเซียนมู่ซื้อเนื้อนั่นหน่อย เนื้อที่ข้ากินเมื่อกี้ นั่นสิถึงเรียกว่าอาหาร ก่อนหน้านี้พวกเจ้าในสำนักชิงเสียให้ข้ากินอะไร ขี้หรือเปล่า?"
เกือบไปแล้ว เกือบพลั้งปากหลุดคำว่าเด็กอ้วนสาวน้อยออกไป โชคดีที่เปลี่ยนทัน ไม่งั้นไม่ได้กินเนื้อแถมยังโดนตี อ๋าวอ๋าวอุ้งเท้าแตะหน้าอกตัวเอง
มู่เฟิงหัว: "..."
สุนัขโง่ตัวนี้ตอนก่อนต้องได้กินแต่ของอร่อยแน่ๆ คราวนี้สิ่งที่อยากกินน่ะถึงเป็น "ขี้"
ก็ยากจะประเมินจริงๆ...
มู่เฟิงหัวปรายตามองอ๋าวอ๋าวที่กำลังเร่งเร้าให้หลิงมั่วเยวียนควักเงินออกมาอย่างร่าเริงโง่ๆ แล้วคิดในใจอย่างจนปัญญา
หลิงมั่วเยวียนปลอบจิ่วโยวซื่อเยวี่ยอ๋าว: "อ๋าวอ๋าว รอพวกเรากลับไปแล้ว ข้าจะเอาเงินให้น้องเฟิงหัวไปซื้อเนื้อให้เจ้ากิน ตอนนี้ข้าไม่ได้พกเงินมามากขนาดนี้"
จิ่วโยวซื่อเยวี่ยอ๋าวได้ยินดังนั้น ก็งับขาของหลิงมั่วเยวียนหนึ่งที แทบไม่มีความลังเลหรือใคร่ครวญสักนิด
มู่เฟิงหัวเห็นดังนั้น ก็ก้มตัวลงคว้าต้นคอของจิ่วโยวซื่อเยวี่ยอ๋าวทันที แล้วตบหัวมันสองป้าบใหญ่ๆ
ภาพนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นนอกจากมู่หานเฟิงและหลิงมั่วเยวียนถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน
เหมียวซิ่นฉือและบิดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นภาพนั้น ก็เหมือนคนโง่ไปแล้ว