เจียงสิงหยุนเบะปากพูดว่า "เจ้าช่างใจดีกับน้องชายของตนเหลือเกิน"
บนใบหน้าของมู่เฟิงหัวลอยรอยยิ้มบางเบาอย่างอ่อนโยน "น้องชายข้าก็ดีกับข้าเช่นกัน หลายปีที่ผ่านมาเราสองคนคอยเป็นเพื่อนซึ่งกันและกัน ไม่เคยแยกจากกันเลย ครั้งนี้ที่พลัดพรากจากกัน ก็จริงอยู่ที่ไม่ค่อยชิน"
เจียงสิงหยุนโบกมือ "พอแล้วๆ รู้แล้วว่าพี่น้องคู่นี้ผูกพันกันมาก เดินกันเถอะ ไปหาสิ่งดีๆ ในแขวงอื่นกัน"
มู่เฟิงหัวละความคิด แล้วถามว่า "ต่อไปเราจะไปยังแขวงใด"
"ไปยังแขวงดอกบัว ฝักบัวที่นั่นมีเมล็ดใหญ่ยิ่งกว่าใคร ส่วนรากบัวใต้น้ำก็ใหญ่โตไม่แพ้กัน เจ้าน่าจะถูกใจ" เจียงสิงหยุนกล่าว
มู่เฟิงหัวได้ฟังดังนั้น ดวงตาก็ส่องประกายเล็กน้อย พยักหน้าว่า "ดี งั้นเราออกเดินทางกันเถอะ"
เจียงสิงหยุนเดินนำทางอยู่เบื้องหน้า ระหว่างทางก็หันหลังกลับมาส่งสายตาให้มู่เฟิงหัวรีบตาม เมื่อมู่เฟิงหัวตามขึ้นมาเดินเคียงไหล่กันแล้ว เขาจึงถามว่า "คุณหนูมู่ ฝีมือค่ายกลของเจ้าบัดนี้ถึงขั้นใดแล้ว"
มู่เฟิงหัวครุ่นคิดชั่วครู่ "ก็แค่นั้นแหละ พอวางค่ายกลได้บ้าง"
สีหน้าของเจียงสิงหยุนกลับดูแปลกไปทันที เขาคิดพลางแล้วเอ่ยว่า "หรือว่าจะเป็นแค่ 'ศึกษามาเล็กน้อย'"
มู่เฟิงหัวหันไปมองเจียงสิงหยุน แล้วก็เงียบไป
มุมปากของเจียงสิงหยุนกระตุก "ช่างเถอะ ยกเลิกเรื่องนี้ไปก่อน ไปกันเถอะ ไปยังแขวงดอกบัวกันก่อน"
มู่เฟิงหัวพยักหน้า ทั้งสองจึงมุ่งหน้าสู่แขวงดอกบัวอย่างรวดเร็ว
ระหว่างทางนั้น ไม่ใช่ว่าไม่พบผู้บำเพ็ญคนอื่น แต่กลับพบไม่น้อยเลย
มู่เฟิงหัวสังเกตเห็นว่าผู้บำเพ็ญที่พบเหล่านี้แทบทุกคนรู้จักเจียงสิงหยุน ต่างทักทายเขาอย่างอบอุ่น เขาก็ตอบทักทายกลับอย่างสุภาพ และไม่ว่าผู้บำเพ็ญเหล่านั้นจะถามปัญหาอะไร เขาก็ตอบด้วยความอดทน ไม่ปกปิดวิชาแม้แต่นิด แน่นอนว่าเรื่องไม้พีชหมื่นปีนั้นเขาไม่ได้เอ่ยปาก เขาก็เช่นเดียวกับมู่เฟิงหัว ไม่อยากให้ใครมาร้ายกาจกับพืชปีศาจต้นนั้น