เสียงคำรามของอ๋องมารว่านฮว่าดังแหลมคมเสียดแทง ราวกับจะเจาะทะลุเยื่อแก้วหู กระทั่งถึงดวงวิญญาณ
เสียงคำรามครั้งนี้ยิ่งเป็นเหมือนการโจมตีด้วยคลื่นเสียงปริศนา ทำให้จิตวิญญาณของผู้คนแทบเสียการรักษาใจไปชั่วขณะ
และทันทีที่เสียงคำรามที่ทะลุเมฆแหวกหินดังขึ้น ร่างของอ๋องมารว่านฮว่าก็พองขยายโตขึ้นหลายจ้างในพริบตา!
ชุดเกราะบนร่างไม่อาจรับภาระของเรือนร่างที่บวมขยายอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงโลหะฉีกขาดที่ฟังแล้วเสียวฟัน แตกกระจายสี่ทิศ ผิวของเขากลับดำสนิทดุจหยกหมึกด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เบื้องใต้เนื้อผิวเรียบเนียน แผ่นเกล็ดขนาดเท่าฝ่ามือแตกออกมาจากผิวเป็นระลอก — ขอบเกล็ดแหลมคมดั่งมีด ซ้อนทับกันเป็นชั้นเป็นลำ ดุจชุดเกราะเสวียนเถี่ยที่ประณีตที่สุด ส่องประกายเย็นเยียบใต้แสงจันทร์
แขนขาทั้งสี่ของเขายืดยาวออกอย่างบ้าคลั่ง ขาหน้ากลายเป็นกรงเล็บมังกรที่หนาใหญ่ดุจต้นไม้พันปี นิ้วเล็บแต่ละข้างหล่อขึ้นดุจเหล็กกล้า โค้งงอดั่งตะขอ เพียงพอจะผ่าเขาแยกหิน ส่วนที่ขาหลังเหยียบยืน หินแกร่งยังแตกร้าวละเอียด ทิ้งรอยจารึกลึกจนมองเห็นชัด
บนแนวสันหลัง เดือยกระดูกอันน่าสะพรึงแทงทะลุร่างออกมาทีละแท่ง จากท้ายทอยยาวเลยไปจนถึงปลายหาง ดุจดาบดำยักษ์จำนวนมากที่ปักคว่ำลง
เมื่อลำคอของเขายืดเหยียดดั่งงูเจียวพันเกลียว เรือนร่างทั้งหมดได้กลายเป็นมังกรดำเป็นที่เรียบร้อย!
หากแต่เขามังกรนี้ คู่เขาบนศีรษะกลับแตกต่างจากมังกรแท้จริง พูดให้ถูกต้องแล้วยังนับเป็นเขาไม่ได้ มีเพียงสองก้อนตุ่มนูนเท่านั้น
เมื่อเทียบศีรษะกับเรือนร่างเข้าด้วยกัน ย่อมขัดตาอย่างยิ่ง