มู่เฟิงหัวและคนอื่น ๆ เมื่อเห็นภาพนี้ ใจก็กระตุกวาบ แต่ก็ไม่ได้กังวลจนเกินไป
เพราะปลาตัวนี้ก็แค่ปลาตัวใหญ่ธรรมดา ไม่ใช่สัตว์อสูรที่มีอันตรายอะไร
มู่หานเฟิงแค่รู้สึกว่าฟ้าก็ดับมืดลงในชั่วพริบตา ครู่ต่อมาเมื่อรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
น่าอายเกินไปแล้ว!
เขาเกือบถูกปลากลืนเข้าไปแล้ว!
มู่หานเฟิงเอนตัวล้มลงด้านหลัง ปลาตัวใหญ่ที่อยู่บนหัวก็หล่นลงบนพื้นทราย แถมยังกลิ้งไปไกลอีกช่วงหนึ่ง
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้ารังเกียจ ไปล้างหน้าที่ทะเลสาบก่อน แล้วถึงหันกลับมามองมู่เฟิงหัว กัดฟันพูดว่า "พี่ครับ คืนนี้เรากินอาหารที่ทำจากปลาทั้งตัวได้ไหม?"
มู่เฟิงหัวมองดูท่าทางอเนจอนาถของมู่หานเฟิง ก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วพยักหน้า "ได้สิ นี่มันปลาจินซั่ว รูปร่างใหญ่ เนื้อแต่ละส่วนก็ไม่เหมือนกัน ทำอาหารได้หลายแบบเลยนะ"
มู่หานเฟิงดีใจจนถอนกระบี่ออกไปแล่ปลาทันที ควักไส้ ลอกเกล็ด ปลาตัวมหึมาก็ถูกจัดการเสร็จเรียบร้อยในมือเขาอย่างรวดเร็ว
ฝีมือที่คล่องแคล่วทำให้เผยจิ่นอวี๋ถึงกับเหลียวมอง
มู่หงอวี่รู้หน้าที่ดี ไปเก็บกิ่งไม้แห้งแถวนี้ตั้งแต่แรกแล้ว
เผยจิ่นอวี๋ถาม "ข้าต้องทำอะไรไหม?"
"ไม่ต้อง รอทานอย่างเดียวก็พอ" มู่เฟิงหัวโบกมือ แล้วเรียกเหยียนจิ้นที่กำลังเก็บผลเนี่ยนชื่อกับเจ้าดำใหญ่อยู่แถวใกล้ ๆ ให้มันพ่นไฟเพื่อเตรียมทำอาหาร
เหยียนจิ้นพึมพำบ่น "ตอนข้าโตเป็นผู้ใหญ่เจ้าก็ให้ข้าพ่นไฟทำนั่นทำนี่ ตอนนี้ข้าอยู่ในร่างเด็กแล้ว เจ้ายังจะให้ข้าพ่นไฟทำอาหารอีก! ไม่รู้จักเคารพผู้เฒ่าดูแลเด็กบ้างเลยรึ?"
ต่อคำบ่นของเหยียนจิ้น มู่เฟิงหัวแค่พูดเย็น ๆ มาประโยคเดียวว่า "ถ้างั้นเดี๋ยวเจ้าอย่ากิน"
เหยียนจิ้นหุบปากทันที
ฝีมือทำอาหารของมู่เฟิงหัว ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ ก็ยังคงเอาชนะทั้งมนุษย์และเผ่าปีศาจอย่างราบคาบ