มือของเจียงสิงหยุนหยุดลง ชายหนุ่มเงยหน้ามองมู่เฟิงหัว ไม่ได้ตอบคำถามของนาง กลับเอ่ยถามกลับแทน "แล้วเจ้าล่ะ จุดประสงค์แรกของเจ้าคือสิ่งใด? ครั้งแรกที่เจ้าก้าวเข้าสู่โลกผู้ฝึกฝนเซียน เจ้าตั้งใจอะไรไว้?"
มู่เฟิงหัวตอบ "ตอนนี้เป็นข้าที่ถามเจ้าต่างหาก"
เจียงสิงหยุนยกกระบี่ยาวในมือฟันก้านดอกบัวต่อ "เจ้าตอบก่อน ข้าค่อยตอบ"
มู่เฟิงหัวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง……บางทีบางคราวก็รู้สึกว่าเจียงสิงหยุนค่อนข้างเด็กน้อยอยู่หน่อย ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ภาพหลอนตาของนางใช่หรือไม่?
มู่เฟิงหัวจำต้องตอบก่อน "จุดประสงค์แรกของข้า คือการเดินตามธรรมชาติแห่งดวงใจของข้าเอง ดวงใจนั้นของข้า ก็คือการลงมือทำสิ่งใดก็ให้บริสุทธิ์ยุติธรรมต่อมโนธรรมของตนเอง ข้าเคยพยายาม ได้สู้ด้วยชีวิตทั้งชีวิต แต่ท้ายที่สุดบางทีก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็ยอมรับมันได้"
เจียงสิงหยุนหยุดมืออีกครั้ง เงยหน้ามองมู่เฟิงหัว แล้วเก็บกระบี่ในมือกลับ คิ้วขมวดเล็กน้อย "จุดประสงค์แรก? ก็คือดวงใจดั้งเดิมของเจ้างั้นหรือ? จุดประสงค์แรกมิใช่ควรหมายถึงสิ่งที่ตั้งใจไว้แต่แรก แล้วต้องไม่เปลี่ยนแปลงตลอดกาลหรือ? เช่น บางคนปรารถนาจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ย่อมทุ่มเทให้กับเป้าหมายนั้น ไม่ว่าจะต้องลำบากทรมานสักเพียงใด ก็จะก้าวเท้าฝ่าหนามแห่งทุกข์ยากเดินหน้าไปเรื่อย ๆ
บางคนปรารถนาชีวิตอมตะ บางคนปรารถนาจะปราบผู้แข็งช่วยผู้อ่อนแอ พิทักษ์ความสงบสุขของโลกผู้ฝึกฝนเซียน บางคนปรารถนาจะอยู่เคียงข้างคนรักตราบชั่วนิรันดร์
จุดประสงค์แรกของเจ้า กลับครอบคลุมกว้างเหลือเกิน……ไม่มีเป้าหมายที่จับต้องได้เลยสักนิด"
มู่เฟิงหัวยิ้ม "เหตุใดต้องมีเป้าหมายที่จับต้องได้ด้วย? สิ่งใดที่ข้าลงมือทำ ข้าก็เพียงเดินตามดวงใจของข้าเท่านั้น แก่นแท้ของข้าในฐานะผู้เป็น 'ข้า' นั่นแหละ คือจุดประสงค์แรกของข้า และบังเอิญเหลือเกิน จุดประสงค์แรกของข้า ดูเหมือนจะเป็นการดำเนินตามธรรมชาติแห่งมรรคาสวรรค์"