ก๋วยจั๊บยังไม่ทันกินไปครึ่งถ้วย ชายหนุ่มผู้คลุมโพลงสีขาวองค์ประกอบอันสง่างามก็เดินมานั่งที่โต๊ะเดียวกับมู่เฟิงหัวและพวก
มู่เฟิงหัวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้นั้น ภายนอกดูเพียงราวสิบเจ็ดแปดปี คิ้วดั่งกระบี่ ดวงตาดั่งดาว แลดูละมาดชายหนุ่มผู้งดงามจริง ๆ มู่เฟิงหัวสังเกตเห็นว่าเมื่อชายหนุ่มมาถึง ผู้คนรอบข้างต่างผ่อนคลายลงเป็นปลิดทิ้ง
เห็นได้ชัดว่าชาวเมืองน้อยแห่งนี้ให้ความไว้วางใจและพึ่งพาชายหนุ่มผู้นี้ยิ่งนัก
"ท่านผู้เฒ่าทั้งหลาย ก๋วยจั๊บถ้วยนี้ถูกปากหรือไม่" ชายหนุ่มยิ้มแล้วกล่าว "ข้าเป็นทายาทแห่งตระกูลหลิน มิทราบว่าท่านทั้งหลายเดินทางมายังที่นี่มีกิจธุระอันใด"
ว่าแล้วชายหนุ่มก็ยื่นศิลามารให้เจ้าของร้านหนึ่งแผ่น แสดงว่ามื้อนี้ตนจะเป็นผู้เลี้ยงเอง
มู่เฟิงหัวมิได้หยุดการกิน พึงพูดเพียงสั้น ๆ ว่า "ก็มีกิจธุระจริง เฝ้ารอให้ข้าพวกเรากินก๋วยจั๊บเสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน วางใจเถิด เรามิได้มาเพื่อก่อเรื่อง"
ชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็ยังมิอาจวางใจลงได้ แต่ทราบดีว่ารูปการณ์บังคับให้ต้องจำนน จึงนั่งรอเงียบ ๆ จนมู่เฟิงหัวกินก๋วยจั๊บเสร็จ
สวี่หงเสวี่ยก็เงยหน้ามองชายหนุ่มแล้วถามว่า "เจ้าจะไม่สั่งมาอีกถ้วยหรือ"
ชายหนุ่มส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างสุภาพว่า "มิต้อง"
สวี่หงเสวี่ยกำตะเกียบไว้แน่น เงียบไปครู่หนึ่งจึงพูดว่า "ก็เพราะเจ้าจ้องดูเรากิน เราจึงอายเข้าได้"
ชายหนุ่มแลมองมู่เฟิงหัวกับมู่หานเฟิงที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย คิดในใจว่าคำว่า "เรา" นั้น ควรตัดออกเหลือเฉพาะคนเดียวยิ่งดี
แต่ชายหนุ่มก็เพียงบ่นในใจเท่านั้น ภายนอกมิได้แสดงอาการใด ยกมือเรียกเจ้าของร้านสั่งก๋วยจั๊บอีกหนึ่งถ้วย แล้วกินร่วมไปด้วย