ที่นี่มีต้นผลหิมะน้ำค้างอยู่ไม่กี่ต้น ใต้ต้นไม้แต่ละต้นล้วนมีสัตว์อสูรนั่งเฝ้าอยู่ ทั้งสัตว์หิมะ สัตว์หลิงซวง และหมีธารน้ำแข็ง
พอรู้สึกได้ว่ามีผู้ใดเข้าใกล้ สัตว์อสูรเหล่านี้ต่างเริ่มร้อนรนกระวนกระวาย จากนั้นก็หันตาดุร้ายมองมาทางที่มู่หานเฟิงและพวกเขาเดินมา
แต่เมื่อเห็นมู่หานเฟิง หมีธารน้ำแข็งสองตัวใต้ต้นไม้หนึ่งกลับแข็งค้างไปครู่หนึ่ง แล้วจึงคำรามต่ำใส่มู่หานเฟิง จากนั้นยืนขึ้นด้วยขาหลังทั้งสองข้าง ยกอุ้งเท้าหน้าโบกทักทายมู่หานเฟิง
มู่หานเฟิงขมวดคิ้ว หมีธารน้ำแข็งสองตัวนี้ทำไมถึงอ่อนหวานกับเขานัก? เขาเคยรู้จักพวกมันหรือ?
เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน เขาเหมือนจะเคยรู้จักหมีธารน้ำแข็งสองตัวจริง ๆ ด้วยสิ
ก็ตอนที่เขาเพิ่งเข้ามายังแดนลับหิมะเยือกเย็นนั่นเอง หมีธารน้ำแข็งสองตัวกำลังเอาก้อนหินโป้งพื้นน้ำแข็งในทะเลสาบเพื่อช่วยลูกอ่อนของพวกมัน ที่มู่หานเฟิงจดจำได้แม่นยำเพราะภาพหมีธารน้ำแข็งสองตัวตบตีลูกอ่อนนั้นฝังอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างลึกซึ้ง
หมีธารน้ำแข็งทั้งสองตัวนี้ จะเป็นคู่เดิมตอนนั้นหรือไม่?
เชียนซือยืนยันการเดาของมู่หานเฟิง "ก็คือหมีธารน้ำแข็งสองตัวที่เจ้าช่วยไว้ในครานั้น"
มู่หานเฟิงอ้อพร้อมกัน "เป็นหมีรู้จักหน้างั้นก็ง่ายแล้ว พวกมันกินผลหิมะน้ำค้างเพื่อช่วยการบำเพ็ญใช่หรือไม่?"
ถังซินกับพวกพ้องได้ยินบทสนทนาระหว่างมู่หานเฟิงกับเชียนซือ จึงเข้าใจได้ว่าที่หมีธารน้ำแข็งสองตัวนั้นโบกอุ้งเท้าให้อาจารย์อาน้อยของพวกตนนั้น ที่จริงคือกำลังทักทายอาจารย์อาอย่างแท้จริง ถังซินจึงตอบมู่หานเฟิง "ใช่แล้วอาจารย์อาน้อย การที่สัตว์อสูรกินผลหิมะน้ำค้างช่วยเสริมการบำเพ็ญของพวกมัน แต่โอสถสัตว์วิญญาณยังให้ผลดีกว่าผลหิมะน้ำค้างอีก"