"สัตว์อสูรร้ายถือกำเนิด?" มู่เฟิงหัวหันไปมองฉู่เชียนชวน
ฉู่เชียนชวนพยักหน้า "ใช่แล้ว หลายคราที่สัตว์อสูรร้ายถือกำเนิด มักมีอาการมหัศจรรย์ปรากฏขึ้นร่วมด้วยเสมอ สิ่งที่ถือกำเนิดนั้น อาจเป็นสัตว์อสูรใหญ่ หรืออาจเป็นของชั่วร้ายก็ได้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นสัตว์อสูรร้ายเสมอไป บางทีอาจเป็นสมบัติลับหรือสิ่งอื่นใดก็เป็นได้"
จ้าวผิงถิงย่อตัวลงเก็บก้อนลูกเห็บที่กลิ้งเข้ามาในถ้ำหิน แล้วลุกขึ้นยื่นลูกเห็บนั้นให้มู่เฟิงหัวดู "เฟิงหัว ดูซิ ลูกเห็บก้อนนี้ใหญ่จริง ๆ หากโดนคนธรรมดา ไม่กล้าคิดเลยว่าผลจะเป็นเช่นไร อาการมหัศจรรย์แบบนี้ปรากฏขึ้น เหล่าคนของประมุขแดนย่อมรับรู้ในไม่ช้า ประมุขแดนย่อมส่งคนออกสำรวจแน่นอน ข้าจะกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้บิดาฟังด้วย ดูซิจะมีข้อค้นพบอันใดหรือไม่"
ฉู่เชียนชวนเหลือบมองออกไปภายนอก คิ้วขมวดเล็กน้อย "ลูกเห็บดูเหมือนจะตกเพียงแค่บริเวณนี้ ย่านนี้มีสำนักเล็ก ๆ หนึ่งแห่ง ไม่มีคนธรรมดาอาศัยอยู่ ข้าจะส่งสารกลับไปให้ตระกูลออกสำรวจเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน แม้จะมีสัตว์อสูรร้ายถือกำเนิด ก็คงไม่ถือกำเนิดเร็วเช่นนี้หรอก"
จ้าวผิงถิงพยักหน้า "ฮืม ยังดีที่ที่นี่ไม่มีคนธรรมดาอาศัยอยู่ ไม่รู้อาการมหัศจรรย์ครั้งนี้จะมีเรื่องใดกำลังจะเกิดขึ้นจริงหรือไม่"
เสี่ยวไป๋ก็กำลังใช้กรงเล็บคุ้ยลูกเห็บที่กลิ้งเข้ามาในถ้ำบนพื้น คุ้ยไปสองสามที มันก็นิ่งค้างอยู่กับที่ มันรู้สึกได้ตลอดว่าเหมือนตนเคยเห็นลูกเห็บขนาดใหญ่เช่นนี้มาก่อน
"เสี่ยวไป๋ เป็นอะไร?" จ้าวผิงถิงเหลือบมองลูกเห็บที่นิ่งนิ่งไม่ขยับอยู่กับที่ ยังคิดว่าเสี่ยวไป๋วิ่งไปขอบถ้ำแล้วโดนลูกเห็บตกใส่ จึงรีบก้มตัวอุ้มเสี่ยวไป๋ขึ้นมา แล้วถอยเข้าไปข้างในสองก้าว