มู่เฟิงหัวไม่ได้สนใจบรรพชนตระกูลหลินที่ยังตื่นเต้นอยู่คนเดียว นางยังคงชี้แนะการบำเพ็ญของประมุขตระกูลหลินต่อไป
เวลาเจ็ดวันผ่านไปดั่งพริบตา
มู่หานเฟิงและสวี่หงเสวี่ยได้ชิมของอร่อยในเมืองเล็กจนหมดเกลี้ยง แถมยังแพ็กกลับมาอีกมากมาย จึงพึงใจ "ปิดภารกิจ"
เจ็ดวันนี้ สำหรับคนทั้งตระกูลหลินช่างล้ำค่ายิ่ง แม้เพียงเจ็ดวันเท่านั้น แต่ผลที่ได้รับยิ่งใหญ่กว่าเจ็ดสิบปี ไม่ กระทั่งเจ็ดร้อยปี
บรรพชนตระกูลหลินนำคนทั้งตระกูลมาส่งมู่เฟิงหัวด้วยความเคารพและกตัญญู
"ท่านผู้เฒ่า... หากวันหน้ามีสิ่งใดที่ตระกูลหลินพึงทำได้ เรายินดีสละชีวิตทั้งเป็น" บรรพชนตระกูลหลินกล่าวด้วยอาการตื่นเต้น
มู่เฟิงหัวโบกมือ "ไม่จำเป็นหรอก เพียงเจ้าจดจำคำที่สัญญากับข้าไว้ก็พอ ดีแล้ว มีวาสนาครั้งใหม่ค่อยพบกัน"
เอ่ยจบ มู่เฟิงหัวก้าวขึ้นเรือเหาะ ท่ามกลางสายตากตัญญูและไม่อาจปฏิเสธของคนทั้งตระกูลหลิน เรือเหาะทะยานจากเมืองเล็กนี้ไป
สิ่งที่บรรพชนตระกูลหลินสัญญากับมู่เฟิงหัว คือการคัดเลือกผู้มีฝีมือดีและจิตใจงามเข้าเป็นศิษย์ แล้วถ่ายทอดอภิเนตรที่มู่เฟิงหัวมอบให้ออกไป
จวบจนเรือเหาะที่มู่เฟิงหัวและพวกนางโดยสารไกลออกไปในแขกผืนฟ้า ค่อย ๆ กลายเป็นจุดดำเล็ก ๆ แล้วหายไปจากขอบฟ้า บรรพชนตระกูลหลินและคนทั้งตระกูลจึงค่อยถอนสายตา
บรรพชนตระกูลหลินเอ่ยเบา ๆ กับประมุขตระกูลหลินว่า "บำเพ็ญตนให้มั่น จดจำคำของท่านมู่ผู้เฒ่าไว้ให้ดี"
ประมุขตระกูลหลินตอบกลับเสียงหนักแน่น "รับทราบ!"
เมื่อมู่เฟิงหัวและพวกกลับมาถึงเมืองอู๋วั่ง เมืองนี้ก็เปลี่ยนโฉมไปแล้ว
เมืองอู๋วั่งมีผู้คนมากขึ้น ผู้คนบนถนนพลุกพล่านไม่ขาดสาย
เมืองอู๋วั่งกลับคืนสู่ความรุ่งเรืองดังแต่ก่อน กระทั่งรุ่งเรืองครึกครื้นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
มู่เฟิงหัวบังเอิญเห็นร่างของตงเชิ่งหยวน
ตงเชิ่งหยวนนำลูกน้องนั่งกินของอยู่ที่ร้านเล็ก ๆ ริมถนน
เมื่อเห็นมู่เฟิงหัว ดวงตาของตงเชิ่งหยวนเป็นประกาย โบกมือให้นางอย่างแรง
มู่เฟิงหัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามตงเชิ่งหยวน ลูกน้องของเขาต่างรู้หน้าที่ พากันลุกจากโต๊ะให้มู่หานเฟิงกับสวี่หงเสวี่ย แล้วไปบอกเจ้าของร้านให้เสิร์ฟเพิ่มอีกสามชุด