หลงเทียนฟางตกตะลึงมองไปยังหลานชวน ริมฝีปากสั่นเครือ "บรรพชน คำพูดนี้ของท่านหมายความว่าอย่างไร? แม้ข้าจะมีบางครั้งที่แสดงตัวไม่กตัญญูเพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ถึงกับที่ท่านจะขับไล่พวกเราทุกคนออกจากตระกูลใช่ไหม? ท่านจะไปสร้างสำนักใหม่แยกออกมาหรือ?"
มู่เฟิงหัว "……" คำพูดนี้ฟังดูแปลก ๆ ไม่รู้เพราะอะไร นางกลับรู้สึกว่าลุงหลงมีกลิ่นอายของเด็กเกเรอย่างไม่อาจอธิบาย?
มู่หานเฟิง "……" ทำไมการฟังลุงหลงพูด ถึงได้รู้สึกคุ้นเคยอย่างลึกลับ คล้ายกับการมองกระจก? ไม่แล้ว ไม่ใช่แน่นอน เขาไม่มีทางไม่น่าเชื่อถือเหมือนลุงหลงหรอก
หลานชวนพูดขึ้นด้วยความหมั่นไส้ "เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าไม่ใช่เศษวิญญาณอีกแล้ว? ร่างวิญญาณของข้าได้ก่อตัวแน่นแล้ว ข้าสามารถไปเกิดใหม่ได้!"
หลงเทียนฟางอึ้งงัน จากนั้นจึงโอบรับรู้ร่างวิญญาณของหลานชวนอย่างละเอียด จึงค่อย ๆ สุขุมลง แล้วกล่าวด้วยความประหลาดใจ "บรรพชน ร่างวิญญาณของท่านแน่นแน่นจริง! ทำได้อย่างไร? เฟิงหัว เจ้าเป็นคนทำใช่ไหม?"
ทันใดนั้นหลงเทียนฟางก็ปฏิเสธข้อสันนิษฐานของตนเองทันที "ไม่ใช่ เจ้าทำไม่ได้หรอก เป็นไปไม่ได้"
ดวงวิญญาณของบรรพชนสลายไปเกือบหมดสิ้นแล้ว สลายไปในหมู่ฟ้าดิน ไม่ว่าใครก็ไม่อาจทำได้ที่จะคืนค้นและฟื้นฟูดวงวิญญาณที่สลายไปในฟ้าดิน มู่เฟิงหัวทำได้มากที่สุดเพียงบ่มเพาะร่างวิญญาณที่บาดเจ็บ
ผู้ที่อาจคืนค้นและฟื้นฟูร่างวิญญาณที่สลายได้... มีเพียงฟ้าดิน!
หลงเทียนฟางตื่นตะลึงกับข้อสันนิษฐานของตนเอง
แต่เขากลับรู้สึกว่าดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้