เมื่อมู่เฟิงหัวได้ยินคำของมู่หานเฟิง นางก็กระตุกมุมปาก แล้วปฏิเสธเขาไป "ไม่ต้องเลย ข้าไม่มีทางเป็นจอมมารได้หรอก แถมยังไม่อยากเป็นอีกต่างหาก"
มู่หานเฟิงได้ยินพี่สาวปฏิเสธ ก็งงงวยอย่างยิ่ง "ทำไมถึงเป็นไม่ได้? มีข้าอยู่ ใครไม่ยอมข้าจะสังหารมันซะ สังหารจนกว่าเผ่ามารทุกตนจะยอมพับไป แล้วทำไมไม่อยากเป็นจอมมารล่ะ? จอมมารได้ใช้ทรัพยากรมากมายหลายอย่าง อยู่ในแดนมารก็พูดจาเด็ดขาดเบ็ดเสร็จ"
มู่เฟิงหัว "......ข้าเป็นมนุษย์ ทรัพยากรหลายอย่างในแดนมารข้าก็ใช้ไม่ได้ แถมข้าไม่อยากอยู่ในแดนมารแล้วพูดจาเบ็ดเสร็จด้วย"
มู่หานเฟิงลูบศีรษะ "พี่สาว หรือว่าข้าจะออกไปสังหารเผ่ามารขั้นสูงทิ้งให้หมด แล้วระเบียบก็จะถูกสร้างใหม่"
อู๋อิงสุ่ยรีบเปิดปากห้ามทันที "ท่านอ๋อง วิธีนี้ใช้ไม่ได้ครับ สังหารเผ่ามารขั้นสูงหมดแล้ว แดนมารก็จะก่อกำเนิดเผ่ามารขั้นสูงเพิ่มขึ้นอีก แม้พวกเราก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร เผ่ามารขั้นสูงเหล่านั้นกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร แต่นี่คือความจริงครับ"
มู่หานเฟิงขมวดคิ้ว ถามด้วยความไม่พอใจบ้าง "เจ้ารู้ได้อย่างไร?"
อู๋อิงสุ่ยกล่าวเสียงเนิบ ๆ "ก็เพราะท่านอ๋องเคยทำแบบนั้นมาแล้วครับ ทำไปครึ่งทาง ก็พบว่าเผ่ามารขั้นสูงผุดออกมาเพิ่มขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก ท่านอ๋องจึงยุติลง"
เมื่อมู่หานเฟิงได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ติดขัด แล้วกล่าวอย่างเก้อเขิน "งั้นรึ? ที่แท้วิธีนี้ใช้ไม่ได้สินะ งั้นก็เลิกเถอะ ยังไงก็ทำตามวิธีของพี่สาวแบบค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า"
ลู่หมิงอวี่กับซูชิงหานจมอยู่ในความเงียบอันลึกลับประหลาด ดูเหมือนไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ วิธีดำเนินเรื่องของมู่หานเฟิงก็ยังไม่ค่อยเปลี่ยนไปเลย ยังคงเรียบง่ายและรุนแรงเช่นเคย