มู่หานเฟิงกลับมายังกองเคลื่อนที่ ก็เห็นฝานซิงเหย่ใบหน้าแจ่มใสเปี่ยมอารมณ์ดีกำลังถือถุงเก็บของยิ้มแฉ่งอยู่ เห็นได้ทันทีว่าเขากำลังท่องสำรวจสิ่งของภายในถุงเก็บของ คงหาเงินมาได้ไม่น้อย
"หาได้เท่าไหร่แล้ว" มู่หานเฟิงสอดตัวเข้าไปข้าง ๆ ฝานซิงเหย่ ถามตรง ๆ
ฝานซิงเหย่มัวแต่ตั้งใจสำรวจสิ่งของในถุงเก็บของจนไม่ทันสังเกตว่ามีผู้ใดเข้ามาใกล้ ถึงกับสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองเห็นมู่หานเฟิง เขาจึงกอดถุงเก็บของแน่น กล่าวว่า "ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นเงินที่ข้าหามาด้วยฝีมือตนเอง"
มู่หานเฟิงมองท่าทางนั้นของฝานซิงเหย่ ก็ขย้อนตาแล้วแลบปากรำคาญ "ดูท่าตระหนี่นัก นึกว่าข้าจะแย่งเงินเจ้าหรือไง ตอนนี้ข้าร่ำรวยยิ่งกว่าเจ้านักหนา"
ฝานซิงเหย่ตอบ "งั้นก็ให้ข้าใช้บ้างสิ"
"ไสหัวไป! คิดหวังกินฟรีอะไรนักหนา"
"งั้นเจ้าก็อย่าเอ่ยอวดอะไรเลย"
"ข้าพูดให้คนโง่ฟังต่างหาก ข้าแค่อยากอวดหน่อยก็ไม่ได้เหรอ"
ฝานซิงเหย่อึ้งไปชั่วครู่ ทะเลาะไม่ชนะ โกรธจนขัดใจ!
มู่เฟิงหัวมองการทะเลาะวิวาทของน้องชายกับฝานซิงเหย่ ก็นิ่งเงียบไป
ทั้งสองคนนี้ สมัยก่อนหนึ่งคนคือจอมมาร อีกคนคือศัตรูตัวร้ายที่สุดของจอมมาร ต่างเป็นผู้ปั่นให้โลกใบนี้เลือดนองสายฟ้า แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงได้เล่นเป็นเด็กจืดชืดเช่นนี้?
มู่เฟิงหัวเห็นสวี่หงเสวี่ยเดินเข้ามาจากภายนอก จึงโบกมือเรียก "หงเสวี่ย"
สวี่หงเสวี่ยก็มองเห็นมู่เฟิงหัวและพวกเขาเช่นกัน นางดีใจเดินตรงมายังมู่เฟิงหัว นั่งลงข้าง ๆ แล้วถาม "พวกเจ้ากลับมาแล้ว! การเดินทางครั้งนี้ราบรื่นดีหรือไม่ ปัญหาต่าง ๆ แก้ไขได้ครบหรือยัง?"
มู่เฟิงหัวพยักหน้า "อืม… ใช่ ราบรื่นมาก แก้ไขได้ครบทุกอย่าง"
มู่เฟิงหัวตอบคำถามสวี่หงเสวี่ยแล้ว ก็แอบมองไปยังฝานซิงเหย่อีกทาง แล้วถามสวี่หงเสวี่ยเสียงเบา "ช่วงนี้ที่เจ้าดูแลฝานซิงเหย่ มีปัญหาอะไรบ้างหรือไม่ ฝั่งเจ้าราบรื่นดีหรือเปล่า?"
สวี่หงเสวี่ยยิ้ม ตอบเสียงเบา "ราบรื่นดี แค่ไม่คิดว่าเขากลับเป็นเผ่ามาร"
มู่เฟิงหัวสะดุ้งใจ ตาเบิกกว้างมองสวี่หงเสวี่ย "เจ้ารู้ได้เมื่อไหร่กัน?"