ถังซินและซูเหอรีบตามไปทันที แต่เพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างของมู่หานเฟิงก็หายไปจากสายตาของทั้งสองแล้ว
"ท่านอาจารย์อาน้อยเคลื่อนไหวเร็วชะมัด!" ถังซินอุทานด้วยความตะลึง
ซูเหอรีบเร่ง "พวกเราก็ต้องรีบขึ้นเช่นกัน"
มู่หานเฟิงแล่นไปถึงตำแหน่งที่เชียนซือช่วยสัมผัสรับรู้ให้ได้ในเวลาไม่นาน
เพิ่งมาถึงที่นั้น ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องสยองขวัญดังแหลกลาน "ศิษย์พี่——!!!"
เสียงนั้นเปี่ยมด้วยความสิ้นหวัง ความรู้สึกผิด และความทุกข์ทรมานไม่มีปลาย
มู่หานเฟิงมีญาณสัมผัส แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยก็เห็นเงาร่างหนึ่งโค้งตัวพุ่งลงจากกลางอากาศสู่พื้น ทั้งร่างถูกเลือดย้อมแดงชะมัด เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัส ในภาวะบาดเจ็บหนักขนาดนั้น หากยังตกลงมาจากความสูงเช่นนี้ แม้ไม่ถึงตายก็คงเป็นอัมพาต ศิษย์อีกคนที่เห็นภาพนี้จึงตาถลนแทบปริแตก ปล่อยเสียงโกรธเกรี้ยวที่เจือความสิ้นหวังและทุกข์รันทดออกมา
ร่างของมู่หานเฟิงสั่นไหวเพียงแวบ คนหายไปจากที่เดิม แล้วในชั่วขณะถัดมาเขาก็ปรากฏอยู่ใต้ตำแหน่งที่เงาร่างนั้นจะตกลงถึง
มู่หานเฟิงยืดมือออกไป รับร่างที่กำลังจะกระแทกพื้นไว้อย่างมั่นคง
ผู้ที่ถูกมู่หานเฟิงรับไว้ คือหนึ่งในศิษย์หลานนับไม่ถ้วนของเขานั่นเอง
ผู้บำเพ็ญที่เพิ่งคิดว่าตนต้องตายแน่ ถูกมู่หานเฟิงรับไว้อย่างมั่นคง ยังตั้งตัวไม่ทันว่าตนปลอดภัยแล้ว
จวบจนมู่หานเฟิงบ่นพึมพำว่า "เจ้าหนักจริง ๆ นะ" แล้วจึงวางเขาลง ฝ่าเท้าทั้งสองแตะพื้น ศิษย์น้อยนั้นถึงจะรู้ตัวว่าตนได้รับการช่วยเหลือ แถมผู้ช่วยคืออาจารย์อาน้อยของตนเอง
"ท่านอาจารย์อาน้อย..." ศิษย์น้อยนั้นบ่นพูดอยู่ครึ่งคำ ปากก็ถูกมู่หานเฟิงยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าไปเสียก่อน
มู่หานเฟิงยัดโอสถให้ศิษย์น้อยแล้ว ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว "เจ้าบาดเจ็บสาหัส รีบฟื้นฟูบาดแผลก่อน ข้าจะไปช่วยศิษย์หลานอีกคน"
คำยังไม่ทันจบ ร่างของมู่หานเฟิงก็ชักกระบี่พุ่งเข้าไปแล้ว