ผลจากฝูงมนุษย์ขนนกสีดำมืดนับร้อยที่บินไสลดงลงมา ก็เหมือนพายุทอร์นาโดบ้าคลั่งถูกปลุกขึ้น
ทั้งสามคนของมู่เฟิงหัวเป็นผู้บำเพ็ญ ย่อมมั่นคงในท่วงทีได้แม้ใต้ลมกรดเช่นนี้ หากแต่เส้นผมกับชายเสื้อถูกลมพัดจนพลิ้วเกลื่อน
หลงเทียนฟางกุมทรงผมของตนเอาไว้ กลั้นใจไม่ได้เอ่ยขึ้น "พวกเจ้าเผ่ามนุษย์ขนนกปรับปรุงวิธีการบินของพวกเจ้าสักหน่อยไม่ได้เรอะ"
มนุษย์ขนนกที่คอยต้อนรับทั้งสามตลอดทางบ่นพึมพำเบา ๆ "ก็ไม่เห็นจะเลวร้ายตรงไหน"
หลงเทียนฟางชี้ไปยังสรรพชีวิตเล็ก ๆ รอบด้านที่ถูกลมพัดกระเด็นไป "พวกเจ้าไม่คิดถึงความรู้สึกของสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วพวกนี้บ้างเลยรึไง"
มนุษย์ขนนกปีกสีเทานั้นถึงกับสะดุ้ง ร้องออกมาเสียงหนึ่ง รีบออกไปคว้าจับสรรพชีวิตเล็ก ๆ ที่ถูกลมหอบพาหนี พลางขอโทษไปด้วย "ขอโทษด้วย ขอโทษด้วย พวกข้าไม่ตั้งใจ ปกติพวกเราก็ไม่ได้บินมาพร้อมกันทั้งฝูงแบบนี้หรอก"
เหล่ามนุษย์ขนนกบนฟ้าทยอยร่อนลงจอด ล้อมวงทั้งสามของมู่เฟิงหัวเอาไว้
ผู้นำฝูงเป็นมนุษย์ขนนกที่อาวุโสที่สุด ปีกของเขายังใหญ่ที่สุดด้วย ปีกของเขาต่างจากผู้อื่น มิใช่เพียงสีเดียว หากแต่ส่วนบนสีขาว ค่อย ๆ ไล่เฉดจากสีครามอ่อน ลงไปเป็นสีคราม จนถึงครามเข้ม เคราและผมขาวโพลน คมหน้าลึกซึ้งเช่นเดียวกับมนุษย์ขนนกทั้งหลาย รูปตาลึก จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง มองแล้วเห็นได้ชัดว่าครั้งหนุ่มฉกรรจ์คงเป็นชายงามคนหนึ่ง
เขาจ้องมองทั้งสามอย่างถี่ถ้วน แล้วเปิดปากก่อนเป็นคนแรก "แขกเหรื่อที่เดินทางมาไกลทั้งสาม ไม่ทราบว่าเดินทางมาที่แห่งนี้มีธุระสำคัญประการใด" แววตาของเขาเต็มไปด้วยการสอดส่อง ความไม่ชอบ และความระแวง
เมื่อศิษย์ในเผ่ามารายงานว่ามนุษย์สามคนบุกรุกเข้ามาในอาณาเขต และหนึ่งในนั้นคือผู้อบุญคุณแก่บรรพบุรุษ เรื่องเช่นนี้เขาไม่เคยเชื่อ แต่มีแนวโน้มว่าจะเชื่อมากกว่าว่าศิษย์หนุ่มคนนั้นถูกล่อลวงหลอกใช้
หาใด ๆ มนุษย์ช่างเป็นสิ่งที่เจ้าเล่ห์ คดโกง ไร้ยางอาย และอันตรายที่สุดเสมอมา