มู่เฟิงหัวเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันจนเกือบจะกระโหลกแตก ก็รู้ได้ทันทีว่าทั้งคู่มีเรื่องบาดหมางกัน แถมบาดหมางไม่ใช่เรื่องเล็ก
มู่หานเฟิงไม่มีทีท่าจะห้ามเลยแม้แต่น้อย เขาแนบมือไว้หลังหลัง ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างเพลิดเพลิน
มู่เฟิงหัวทำไม่ได้ ต้องถามออกมาว่า "น้องชาย ทั้งสองคนนี่บาดหมางกันเรื่องอะไร"
มู่หานเฟิงตอบว่า "บาดหมางใหญ่โตนัก สรุปคือเจอหน้ากันเมื่อไรก็ต้องต่อยกัน จะว่าไป หมาจรมันก็มีเรื่องกับทุกคน ใครเจอมันก็อยากจัดการมัน แต่ส่วนใหญ่ก็ต่อยไม่ชนะ ส่วนคนที่ต่อยชนะก็ทำอะไรมันไม่ได้"
เข้าใจแล้ว มู่เฟิงหัวนึกภาพออกแล้วว่าเรื่องมันเป็นยังไง — ดูท่าฝานซิงเหย่แต่ก่อนคงเป็นตัวปัญหาที่คนเกลียดหมาชังมาก่อน
ฝานซิงเหย่กับอ๋องมารเสวี่ยซื่อทะเลาะกันจนของประดับในโถงใหญ่แตกกระจายเกลื่อน ฝุ่นคลุ้งควันทั้งโถง มู่หานเฟิงถึงได้เอ่ยขึ้น "ได้แล้วได้แล้ว เลิกได้แล้ว เลิกได้แล้ว"
ฝานซิงเหย่หยุดมือทันที ปลายเท้าแตะพื้น พุ่งกลับไปยืนเงียบ ๆ หลังมู่หานเฟิง
อ๋องมารเสวี่ยซื่อมองภาพตรงหน้า กลับจมอยู่ในความคิดชั่วครู่ — เขาเข้าใจฝานซิงเหย่ดีเกินไป แม้ฝานซิงเหย่จะต่อยไม่ชนะจอมมาร แต่เขาก็ไม่เคยเชื่อฟังจอมมารเท่าไรนัก ตอนนี้เห็นเขาเชื่อฟังจอมมารขนาดนี้ อ๋องมารเสวี่ยซื่อรู้สึกแปลกใจยิ่ง ไม่ถูกต้องเสียเลย
แล้วตอนนั้นเอง อ๋องมารเสวี่ยซื่อจึงสังเกตเห็นว่ารูปร่างของจอมมารผิดไปจากเดิม
เอ๊ะ! นี่มันร่างเดิมของจอมมาร!
เมื่อค้นพบจุดนี้ อ๋องมารเสวี่ยซื่อตาค้างเบิกโพลงด้วยความตกใจ
อ๋องมารเสวี่ยซื่อถามด้วยความตื่นเต้น "ท่านท่าน ท่านกลับคืนสู่ร่างเดิมแล้วหรือ"
มู่หานเฟิงโบกมือ "ชั่วคราว แค่ชั่วคราวเท่านั้น" ถ้าไม่ใช่เพื่อผลักดันระเบียบแบบแผนของแดนมาร เขาก็ไม่อยากกลับมาอยู่ในร่างนี้เลย
อ๋องมารเสวี่ยซื่อย่อตัวเข้าไปใกล้มู่หานเฟิง กระซิบถาม "ท่านผู้ใหญ่ หมาจรตัวนั้นเป็นท่านนำออกมาหรือ ท่านนำมันออกมาทำไม" แค่มองหน้าฝานซิงเหย่เขาก็รู้สึกอึดอัดขัดใจสารพัดแล้ว
มู่หานเฟิงก็ตอบเบา ๆ เช่นกัน "ข้ามีแผนการของข้าเอง"
อ๋องมารเสวี่ยซื่อจึงไม่ยึดติดกับคำถามนี้อีก — การตัดสินใจของท่าน ตนเองก็สนับสนุนและไว้วางใจอย่างไม่มีเงื่อนไขก็พอแล้ว