มู่หยวนเช่อพยักหน้า "จริง แต่... แต่ความรู้สึกแบบสัมผัสได้แค่ปลายเส้นนั้น เจ้าเข้าใจใช่ไหม เหมือนอะไรที่กระพริบวูบวาบ ไม่อาจระบุตำแหน่งแน่ชัดได้ แต่ก็รู้โดยประมาณ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่เฟิงหัวก็ใจเย็นลง นางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามอย่างลองดู "เจ้าหมอกคือได้ว่าน้องชายข้าอยู่ในพิภพนี้ แต่ไม่อาจระบุได้ว่าอยู่ตรงไหน"
มู่หยวนเช่อพยักหน้า แล้วก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีที่ทำอะไรมู่เฟิงหัวไม่ได้ จึงพูดตะกุกตะกัก "เจ้าวางใจเถอะ ข้าต้องช่วยเจ้าค้นหาร่องรอยของน้องชายเจ้าให้พบแน่"
มู่เฟิงหัวพยักหน้าเบา ๆ "ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจ เรื่องนี้รีบไม่ได้ ข้าเพียงแค่เป็นห่วง..."
เมื่อเห็นมู่เฟิงหัวขมวดคิ้ว มู่หยวนเช่อรีบปลอบว่า "อย่าเป็นห่วงมากนัก ข้าว่าน้องชายเจ้าเพียงทะยานสวรรค์ได้ ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา" มู่หยวนเช่อคิดเช่นนี้เพราะได้เห็นฝีมือของมู่เฟิงหัวมาแล้ว ดังนั้นในฐานะฝาแฝดของมู่เฟิงหัว ย่อมไม่ธรรมดาเช่นกัน
มู่เฟิงหัวเอ่ยขึ้นช้า ๆ "ข้าไม่ได้เป็นห่วงน้องชาย ข้าเป็นห่วงว่า..." เป็นห่วงคนที่ไปยะยอนน้องชายต่างหาก นิสัยของน้องชายนั้น นางรู้ดียิ่งกว่าใคร ตราบใดที่นางอยู่ ยังพอควบคุมได้บ้าง แต่ถ้านางไม่อยู่ ก็คาดเดาได้ยาก
มู่หยวนเช่อมองมู่เฟิงหัวอย่างฉงน ไม่เข้าใจความหมายของนาง
มู่เฟิงหัวไม่ได้เอ่ยต่อ เพียงกล่าวว่า "ไม่เป็นไร เจ้าพยายามหมอกคือต่อไป ข้าก็จะพยายามบำเพ็ญเข้าใจบ้าง"
มู่หยวนเช่อตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วเทชาเพิ่มอีกถ้วย คราวนี้ไม่ได้ดื่มกลืนเหมือนครั้งก่อน แต่จิบอย่างช้า ๆ