เพราะมู่หานเฟิงชักกระบี่แล้ว
ร่างของมู่หานเฟิง รวดเร็วดุจสายฟ้า
เกอหยางรู้สึกเพียงภาพตรงหน้าพร่าเลือน ร่างมู่หานเฟิงก็หายไปจากจุดเดิมแล้ว
วินาทีต่อมา เสียงร้องโหยหวนของศิษย์สำนักวั่นอินก็ดังขึ้น
เกอหยางมองภาพตรงหน้า รูม่านตาสั่นสะเทือน
เขารู้ว่ามู่หานเฟิงเป็นนักพรตเสียงที่พิเศษ และก็รู้ว่ามู่หานเฟิงน่าจะเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ด้วย
แต่ไม่รู้ว่ามู่หานเฟิงเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้!
หนึ่งกระบี่ต่อหนึ่งคน!
หนึ่งกระบี่ต่อหนึ่งคนจริง ๆ!
มู่หานเฟิงเพียงกระบี่เดียว ก็กระแทกศิษย์สำนักวั่นอินกระเด็นออกไป
ศิษย์สำนักวั่นอินทุกคนที่ถูกมู่หานเฟิงฟาดกระเด็น ล้วนกระเด็นออกไปในท่าเดียวกัน
เลือดพุ่งออกจากปาก ทรวงอกยุบเล็กน้อย ตาถลน ปากอ้ากว้าง เป็นท่าน่าเกลียดที่สุด
แต่เห็นได้ชัดว่า มู่หานเฟิงไม่ได้ลงมือถึงตาย
นักพรตเสียงสำนักวั่นอินที่ถูกเขาฟาดกระเด็น ดิ้นรนเล็กน้อยบนพื้น ล้วนฝืนลุกขึ้นนั่งได้
เกอหยางถอนใจในใจ ดูท่ามู่หานเฟิงจะยั้งมืออย่างรู้ความพอดี ไม่ก่อเรื่องถึงชีวิต และไม่ได้ทำลายอีกฝ่ายจนสิ้นซาก
แต่ ไม่นาน เขาก็รู้ว่าเขาคิดมากเกินไป
มู่หานเฟิงเดินไปตรงหน้าศิษย์สำนักวั่นอินที่เป็นหัวหน้าคนก่อน เหยียบย่างเท้าไปบนหน้าอกคนนั้น แล้วพูดเสียงเย็นว่า "ลุกขึ้นมาจับเป็ดให้ข้าหมดทุกคน ขาดเป็ดไปหนึ่งตัว ข้าจะสับนิ้วเจ้าหนึ่งนิ้ว"
เกอหยาง "???"
หา?
หาา?
ท่านมู่หานเฟิงยั้งมือไว้ก็เพื่อสิ่งนี้น่ะหรือ???
ศิษย์สำนักวั่นอินคนนั้นกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่ยอมจำนน "จะเชือดจะแล่ตามใจท่าน นักรบบัณฑิตฆ่าได้อย่า--"