สวี่หงเสวี่ยค้นตัวพวกคนเหล่านี้ และพบสมบัติเวทแปลกประหลาดอยู่ในตัวบางคน สมบัติเวทพวกนี้ดูแวบแรกก็รู้ว่าเป็นของที่เซียนนอกรีตใช้
สวี่หงเสวี่ยเดินไปยืนตรงหน้าคนแรก ไม่รอชักช้าอธิบาย ปังๆๆ ตบหน้าเข้าไปไม่กี่ทีจนคนนั้นตาลายศีรษะมึน แล้วจึงถามว่า "ฐานที่มั่นของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?"
คนนั้นทำเสียงอู้อี้ ขยายตากว้าง จ้องมองสวี่หงเสวี่ยด้วยแววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ไม่ต้องถามก็รู้ว่าตอนนี้ในใจเขากำลังสาปแช่งสวี่หงเสวี่ยด้วยถ้อยคำสุดชั่วร้าย และถ้าสายตาฆ่าคนได้ เขาคงฉีกสวี่หงเสวี่ยเป็นแปดท่อนไปแล้ว แต่เสียดาย สายตาฆ่าคนไม่ได้
สวี่หงเสวี่ยมองสบตาคนนั้น ทำเสียงเชิงด้วยลิ้น แล้วยกมือขึ้นตบต่อ
ฝ่ามือของสวี่หงเสวี่ยหนักหน่วงมหาศาล ตบจนฟันของคนนั้นโยก แก้มบวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว ตบจนสมองนางนั่นกำลังส่งเสียงฮือฮือก้องอยู่ในหัว
ฝานซิงเหย่มองอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาหนึ่งคำ "มือของเจ้าไม่ปวดหรอ?"
สวี่หงเสวี่ยเหวี่ยงมือแล้วตอบว่า "อืม ปวดนิดหน่อย"
แล้วสวี่หงเสวี่ยก็หยิบไม้ไผ่แบนออกมาจากถุงเก็บของ ไม้ไผ่แบนนั้นจับในมือแล้วดูลงมือได้ถนัดมืออย่างยิ่ง ไม่มีใครรู้ว่านางสะสมมันไว้เมื่อไรด้วยเหตุผลอะไร สรุปคือในถุงเก็บของของนางก็มีไม้ไผ่แบนชิ้นดีใช้งานได้ดียังงั้น
จากนั้นสวี่หงเสวี่ยก็ใช้ไม้ไผ่แบนนี้ตบหน้าคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง พลางตบพลางถาม "เจ้าจะสารภาพหรือไม่ จะสารภาพหรือไม่?"
ท่าทางเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมนั้น ดูไปเหมือนตัวร้ายชะมัด
ส่วนฝานซิงเหย่มองสวี่หงเสวี่ยใช้ไม้ไผ่แบนตบหน้าคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับอุดปากคนนั้นเสียแล้ว ในใจกำลังคิดว่านี่มันเล่นแผนอะไรกัน
สวี่หงเสวี่ยตบจนมืออ่อนแรง จึงดึงผ้าออกจากปากคนนั้น แล้วถามว่า "จะสารภาพหรือไม่?"
ยังไม่ทันที่คนนั้นจะได้พูด สวี่หงเสวี่ยก็เอาผ้าอุดปากคนนั้นกลับเข้าไปอีก แล้วถือไม้ไผ่แบนตบหน้าเขาต่ออย่างบ้าคลั่ง
ไม่ช้า คนนั้นก็ถูกตบจนกลายเป็นหัวหมู มองไม่ออกเลยว่าเดิมหน้าตาเป็นอย่างไร
สวี่หงเสวี่ยดึงผ้าออกจากปากคนนั้นอีกครั้ง ถามคำเดิมที่ถามไปก่อนหน้า "จะสารภาพหรือไม่?"
ก็ยังไม่ทันที่คนนี้จะได้พูด สวี่หงเสวี่ยก็เอาผ้าอุดปากเขากลับเข้าไปอีก