เรื่องขัดแย้งของคู่รักเด็ก ๆ นั้น นางไม่ได้สนใจนัก
เพียงแต่เจ้าชายองค์รองที่ชื่อถูเทียนเยว่คนนี้ ดูจะแตกต่างไปบ้าง
เขาดูไม่เหมือนคนประเภท "ขายตัวเพื่อความรุ่งเรือง" เลย ถ้อยคำที่ถูกหลิงซีขัดจังหวะยังพูดไม่จบ ทำให้มู่เฟิงหัวคาดเดาว่าเจ้าชายองค์รองเองก็ไม่พอใจในราชโองการของอ๋องเป่าชิ่งเช่นกัน ดูเหมือนต้องการหาหนทางใหม่เพื่อเพิ่มพูนพลังให้แก่เผ่าพันธุ์ของตน
ลู่หมิงอวี่ขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทะเล้นว่า "เฟิงหัว เจ้าชายองค์รองนี่หน้าตาใช้ได้เลยนะ นิสัยก็ดูเข้าท่า เจ้าสนใจบ้างไหม จะลองพิจารณาเป็นลูกเขยเข้าบ้านสักคนก็ได้นะ?"
มู่เฟิงหัวเหลือบมองลู่หมิงอวี่อย่างเย็นชา ดูสิยังอุตส่าห์จัดการให้ดีขนาดนี้ ยังไม่ใช่แค่เรื่องการเป็นคู่บำเพ็ญเสียด้วย แต่ให้เป็นลูกเขยเข้าบ้านสักคนเนี่ยนะ จะเปิดฮาเร็มให้นางรึ?
มู่เฟิงหัวเอ่ยถามกลับเสียงเย็น "เมื่อกี้พวกเจ้ามัวแต่จ้องมองท้องของเจ้าปลาเป่าชิ่งนั่น มีความคิดยังไงบ้าง เจ้าสองคนจะกลับไปเลี้ยงปลาเป่าชิ่งสาวสวยคนละตัวดีไหม?"
สีหน้าของลู่หมิงอวี่เปลี่ยนเป็นเขียวซีดทันที จากนั้นก็ยกมือขึ้นตบปากตัวเอง "ข้าผิดไปแล้ว ถือเสียว่าข้าเพิ่งตดออกมาก็แล้วกัน"
เจ้าชายองค์รองจะรูปงามเพียงใด สุดท้ายก็ปลาอยู่ดี!
ลู่หมิงอวี่นึกถึงเจ้าปลาเป่าชิ่งตัวที่หงายท้องขาวโพลนคราวนั้นที่บอกว่าเขากับชิงหานเป็นจอมลามกแล้วก็หดหู่ใจ คนปกติที่ไหนเห็นปลาหงายท้องแล้วจะคิดทางนั้นกันเล่า คงมีแต่คิดว่าปลาตัวนี้ใกล้ตายแล้วไม่ใช่รึ?