มู่เฟิงหัวหันไปมองคนที่ตะโกนเรียก นางเป็นผู้บำเพ็ญชายอายุน้อย ใบหน้ากลม ดวงตาโต ดูแล้วให้ความรู้สึกรื่นเริง
"หมอเซียนมู่ นับข้าด้วยหนึ่งคน ชนะแล้วข้าก็พลอยได้บุญ ได้เงินก้อนโตฟรี ๆ แพ้ข้าก็ยอม เรื่องแค่นี้เอง" ผู้บำเพ็ญหน้ากลมกล่าวพลางหัวเราะ
"ได้" มู่เฟิงหัวตอบรับพร้อมรอยยิ้ม เกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อผู้บำเพ็ญที่พูดจาตรงไปตรงมาผู้นี้ขึ้นมาทันที
"นับข้าด้วยหนึ่งคน!" ในตอนนั้นเอง ผู้บำเพ็ญมนุษย์อีกคนก็เอ่ยปากตะโกน "เรื่องแค่นี้เอง จะอยู่เคียงข้างจนถึงที่สุด! พวกเรามนุษย์ไม่มีทางทำเรื่องทรยศหักหลังเป็นอันขาด"
ดูเหมือนความห้าวหาญของผู้บำเพ็ญทั้งสองจะส่งต่อมายังผู้บำเพ็ญมนุษย์คนอื่น ๆ ผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่เหลือก็พากันออกปากสนับสนุนมู่เฟิงหัว
"นับข้าด้วยหนึ่งคน!"
"ใช่แล้ว เรื่องแค่นี้เอง อย่างมากคราวนี้ก็ไปทำงานให้พวกเผ่าเงือกทะเลเปล่า ๆ คราวหน้ากลับมาค่อยช่วยเผ่าเป่าชิ่งให้มากขึ้น!"
"นับข้าด้วย! แพ้ก็ไม่เป็นไร"
หากไม่นับกลุ่มของมู่เฟิงหัวทั้งห้าคน ผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่เหลือมีทั้งหมดเจ็ดคน
ทั้งเจ็ดคนล้วนออกปากให้กำลังใจมู่เฟิงหัว ขอให้นับรวมพวกตนด้วย
มู่เฟิงหัวมองรอยยิ้มที่เปิดกว้างบนใบหน้าของทุกคน หล่อนก็ยิ้มตาม แต่หล่อนไม่ได้กล่าวอะไรอีก
ใช้การกระทำตอบแทนเหล่าผู้บำเพ็ญที่เชื่อใจหล่อนอย่างไม่มีเงื่อนไขกลุ่มนี้เถิด
ถูเทียนเยว่มองภาพนี้ จิตใจพลุ่งพล่านด้วยอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย สถานการณ์เช่นนี้ หากเปลี่ยนเป็นพวกของเผ่าเป่าชิ่ง จะสามารถร่วมใจกันเช่นนี้ได้หรือไม่?
ในใจเขาไร้คำตอบ
เขาจำได้ว่าในหอสมุดของราชวงศ์เคยเห็นตำราที่บันทึกเกี่ยวกับมนุษย์ ในนั้นกล่าวว่ามนุษย์มีคำกล่าวว่า ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เรา ใจย่อมคิดต่าง
ถ้าเช่นนั้นกลับกันก็คือ เผ่าเดียวกันย่อมใจเดียวกัน?
หลังจากแน่ใจว่าผู้บำเพ็ญมนุษย์ทั้งหมดเห็นด้วยกับการพนันนี้ มู่เฟิงหัวก็หันไปทางฉือจิ้งอัน "องค์ชายสาม พวกท่านตกลงได้หรือยังว่าจะส่งใครออกมา? ทางเรามีตัวเลือกแล้ว"