รุ่งเช้าวันนั้น ไป๋ก็มาเคาะประตูห้องของมู่เฟิงหัวด้วยปาก "ต๊อก ต๊อก ต๊อก" ตั้งแต่แต้มแรกของวัน
พอมู่เฟิงหัวเปิดประตู ไป๋ก็บินวนไปมาอย่างดีใจตรงหน้า พูดว่า "เฟิงหัว เฟิงหัว มาย่างเนื้อกันเถอะ แบบที่เจ้าหยิบออกมาให้กินครั้งก่อนน่ะ"
มู่เฟิงหัว "……" ไม่มีใครดี ๆ ตื่นเช้ามากินเนื้อย่างหรอก ไม่เลี่ยนหรือไง
จ้าวผิงถิงวิ่งตามมาจากภายนอกพอดี เธอเดินเข้าไปโอบไป๋ไว้ในอ้อมก้อมแล้วกล่าวกับมู่เฟิงหัวอย่างรู้สึกผิด "เฟิงหัว ไป๋รบกวนให้เจ้าตื่นหรือ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย"
มู่เฟิงหัวกล่าว "ไม่เป็นไร เนื่องจากไป๋อยากกินเนื้อย่าง ก็ย่างกันเลย"
ไป๋ดีใจจนสะบัดหลุดจากอ้อมกอดของจ้าวผิงถิง กระพือปีกบินไปเกาะบนบ่าของมู่เฟิงหัว แล้วซบหัวเล็ก ๆ ของตนเสียดสีแก้มเธอเบา ๆ พูดว่า "เฟิงหัวใจดีจริง ๆ!"
ที่ไป๋มาตามหามู่เฟิงหัวแต่เช้าเพื่อย่างเนื้อ ไม่ใช่เพียงเพราะเนื้อที่มู่เฟิงหัวหยิบออกมานั้นเป็นของที่มันไม่เคยกิน ย่างแล้วอร่อยเยี่ยม หากแต่เพราะเครื่องปรุงที่มู่เฟิงหัวโรยตอนย่างนั้นหอมจนมันแทบมึนตื้อ
ฉะนั้นเมื่อประมุขตระกูลจ้าวมาตามหามู่เฟิงหัว เขาเพิ่งก้าวเข้าลานก็เห็นบุตรสาวของตนพร้อมเทพสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ปี้ฟางกำลังย่างเนื้ออยู่กลางลาน
จ้าวผิงถิงกำลังตั้งอกตั้งใจย่างเนื้อ ไป๋เป็นครั้งคราวก็พ่นละอองเพลิงเล็ก ๆ ออกจากปาก จ้าวผิงถิงจึงร้องลั่น "ห้ามพ่นไฟมั่วซั่ว ตรงนี้มันไหม้หมดแล้ว!"
จ้าวผิงถิงหยุดคิดชั่วครู่แล้วร้องอุรา "เจ้าตั้งใจให้เนื้อย่างทุกชิ้นเปื้อนน้ำลายเจ้า ให้พวกเรากินไม่ได้สักคนใช่ไหม!"
ไป๋กระพือปีกโต้แย้ง "ไม่ใช่ ข้าไม่ได้คิด จริง ๆ ไม่ใช่!" แต่การโต้แย้งของมันกลับไม่มีน้ำหนักเลยสักนิด
มู่เฟิงหัวเห็นประมุขตระกูลจ้าวเดินเข้ามา จึงเดาได้ว่าอีกฝ่ายมีเรื่องจะพูดด้วย เธอจึงลุกขึ้นทักทายประมุขตระกูลจ้าว
จ้าวผิงถิงหันไปมองบิดาของตน แล้วโบกมือเรียก "ท่านพ่อ มากินเนื้อย่างด้วยกันสิ!"
ประมุขตระกูลจ้าวมีแต่อาการอึดอัดใจ "ตื่นเช้ามากินเนื้อย่าง ไม่เลี่ยนหรือ"
จ้าวผิงถิงตอบ "ก็ไป๋มันอยากกินนี่"