อ๋องมารเสวี่ยซื่อฟังมู่เฟิงหัวพูดดังนั้น ไม่ได้รับปากทันที หากแต่แหงนหน้ามองมู่หานเฟิง
มู่หานเฟิงขมวดคิ้วกล่าวว่า "มองข้าทำไม ศพนี้ให้พี่สาวของข้าเป็นผู้เก็บรักษาแน่นอนว่าปลอดภัยที่สุด" เขาถูกดูดจนกลัวมาแล้วจริง ๆ ยังไงเสียเขาก็ไม่มีทางทิ้งร่างปัจจุบันนี้ไปกลับเข้าไปในร่างนั้นอีก
โดนมู่หานเฟิงตำหนิเช่นนั้น อ๋องมารเสวี่ยซื่อรีบพยักหน้าหงึกหงักต่อมู่เฟิงหัว "ได้ ได้ครับ ให้พี่สาวของท่านผู้ใหญ่เป็นผู้เก็บรักษาแน่นอน"
มู่เฟิงหัวให้อ๋องมารเสวี่ยซื่อปิดฝาโลงศพ จากนั้นนางวางอาคมเอาไว้ จึงเก็บโลงศพนั้นไว้
เห็นโลงผลึกน้ำแข็งถูกเก็บไป มู่หานเฟิงก็ผ่อนคลายลงชั่วคราว เขาปลดมือออกจากแขนมู่เฟิงหัว ถอนหายใจยาว แล้วกล่าวว่า "คราวนี้น่าจะปลอดภัยแล้ว รู้อย่างนี้ข้าก็ไม่ควรสงสัยใคร่รู้จนต้องมาดูศพเลย"
ทุกคนรู้สึกซับซ้อนในใจ จะตำหนิก็ตำหนิไม่ถูก ไม่รู้จะพูดอะไรดี