ฉินเจิ้งหยางก็ตะลึงไม่แพ้กัน เพราะตอนที่เขาเพิ่งรู้จักกับศิษย์พี่เสิ่นนั้น เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ เลย ผ่านไปราวหนึ่งถึงสองปีถึงได้รู้จากคุณชายนั่นเอง
มู่เทียนเย่กระซิบถามมู่เฟิงหัว "เฟิงหัว เจ้ารู้ได้ยังไงว่าศิษย์พี่เสิ่นคือหุ่นเชิด?"
"ดูออกน่ะ" มู่เฟิงหัวตอบตามตรง
มู่เทียนเย่ชะงักลมหายใจเล็กน้อย
อันที่จริงในโลกผู้ฝึกฝนเซียน มีคนจำนวนน้อยนิดที่เกิดมาพร้อมความทรงจำในอดีตชาติ
คนพิเศษกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ยังคงเก็บความทรงจำจากชาติก่อนไว้ ต่างกันแค่มากหรือน้อยเท่านั้น
คนในครอบครัวเองก็ดูออกตั้งนานแล้วว่ามู่เฟิงหัวอยู่ในกลุ่มคนพิเศษนี้
แต่ไม่ว่าชาติก่อนมู่เฟิงหัวจะเป็นใคร ชาตินี้นางเป็นญาติของพวกเขา
พวกเขาจริงใจต่อนาง และเฟิงหัวก็จริงใจต่อพวกเขา
แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
มู่เฟิงหัวก้มเสียงต่ำอีกครั้ง "ข้าแค่ดูออกว่าเป็นหุ่นเชิด แต่ดูไม่ออกว่าแกนกลางของหุ่นเชิดนั้นถูกสร้างจากวัสดุหรือใช้ดวงวิญญาณหลอมรวม"
ร่างของหุ่นเชิดตัวนี้ช่างประณีตเหลือเกิน แม้แต่ลายเส้นบนผิวหนังก็ยังคมชัด ทุกรายละเอียดสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ หากนางไม่เคยเห็นหุ่นเชิดที่ประณีตคล้ายคลึงกันมาก่อน นางก็คงดูไม่ออกเช่นเดียวกัน
"เป็นแบบหลอมรวมดวงวิญญาณ" มู่เทียนเย่ไม่ได้ปิดบัง เอ่ยบอกมู่เฟิงหัวตรงๆ "อาจารย์มีหุ่นเชิดเช่นนี้อยู่สิบสองตัว แต่ละตัวล้วนเขาทุ่มเทหัวใจสร้าง แกนกลางหุ่นเชิดข้างในล้วนเป็นดวงวิญญาณของมนุษย์หรือเผ่าปีศาจ เพราะอุบัติเหตุบางอย่างทำให้มนุษย์และเผ่าปีศาจพวกนี้สูญเสียร่างไป อาจารย์จึงมอบร่างที่สองให้พวกเขา เดิมทีพวกเขาก็รู้จักกับอาจารย์มาก่อน ภายหลังเพื่อตอบแทนบุญคุณของอาจารย์ จึงอยู่ที่นี่กันทั้งหมด"