สีหน้าของเจ้าของร้านเปลี่ยนไป เขารีบถามว่า "แม่นางหลิงซี ทำไมท่านถึงไม่ขายเล่า?"
เด็กสาวนามหลิงซีหัวเราะเย็นชา ตอบว่า "แล้วเกี่ยวอะไรกับท่าน? ไข่มุกสามเม็ดนั้นท่านก็ขายไปแล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก เม็ดนี้ข้าจะไม่ขาย ท่านรีบๆ จ่ายเงินที่ค้างไว้ให้ข้าเถิด"
เจ้าของร้านจนปัญญา ได้แต่ยิ้มขอโทษไปทางมู่เฟิงหัว แล้วรีบจัดการจ่ายเงินให้หลิงซี หลิงซีส่งเสียงฮึเย็นชา รับเงินแล้วหมุนตัวเดินจากไป แต่ก่อนจากไป นางจ้องเขม็งไปทางมู่เฟิงหัวกับพวกด้วยความเคียดแค้น
เมื่อหลิงซีก้าวพ้นประตูไปแล้ว เจ้าของร้านก็กล่าวขอโทษมู่เฟิงหัวอีกครั้ง "แขกผู้มีเกียรติ ต้องขออภัยยิ่ง นางหลิงซีเมื่อก่อนไม่ใช่เช่นนี้ นางเป็นสตรีที่อ่อนโยนและมีมารยาทยิ่ง วันนี้อาจเป็นเพราะอารมณ์ไม่ดีกระมัง"
มู่เฟิงหัวมิได้ถือสา นางโบกมือกล่าวว่า "ไม่เป็นไร เราดูของอย่างอื่นกันต่อเถิด"
เจ้าของร้านจึงกลับมากระตือรือร้นแนะนำสิ่งของชิ้นอื่นให้มู่เฟิงหัวได้ชมอีกครั้ง
ในร้านมีสินแร่อยู่บ้าง คุณภาพของแร่เหล่านี้มิได้สูงส่งนัก เทียบไม่ได้เลยกับแร่รางวัลที่ราชาปลาเป่าชิ่งเคยให้มา แต่แร่เหล่านี้เป็นของเฉพาะที่อยู่ดั้งเดิมของเผ่าเป่าชิ่ง นับว่ามีเอกลักษณ์อยู่บ้าง
นอกจากสินแร่แล้วยังมีเครื่องประดับ มีสร้อยคอไข่มุก กำไล ปิ่นไข่มุก และยังมีของที่ทำจากปะการังแดงล้วนวิจิตรงดงาม มู่เฟิงหัวซื้อไปไม่น้อยเช่นกัน
ระหว่างเดินเที่ยวในเมือง ยังได้พบมู่หานเฟิงกับเว่ยเฟยหลาน
ทั้งสองนั่งอยู่ที่แผงอาหารริมทาง กำลังกินกุ้งชนิดหนึ่ง มีหลายรสชาติ มู่เฟิงหัวเห็นว่าโต๊ะตรงหน้าน้องชายแทบจะเต็มไปด้วยจาน เจ้าของแผงกำลังยิ้มแย้มทำอาหารเพิ่มให้