ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความหลงใหลชั่วขณะของเจียงเหยาที่มีต่อไป๋หลี่จิ่น มีเพียงเจียงหลานเท่านั้นที่สังเกตเห็น นางอดเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ไม่ได้ ดูท่าว่าภายหน้าคงมีเรื่องสนุกให้ชมอีกเป็นแน่!
เรือแล่นมาถึงหน้าลำเรือประดับภาพ ไป๋หลี่เชี่ยนโบกแขนพลางตะโกนเรียกไป๋หลี่จิ่นที่อยู่ด้านบน
“เสด็จพี่ ข้าพาพี่ชิงเอ๋อร์มาแล้วเพคะ”
ไป๋หลี่จิ่นได้ยินเสียงจึงลุกจากที่นั่ง เดินไปยังราวเรือแล้วก้มมองลงมา เพียงแวบแรกก็เห็นเจียงหลานยืนอยู่ตรงนั้น
อาภรณ์ขาวดุจหิมะ ท่วงท่าสง่างามราวเทพธิดา
สตรีผู้นี้ดูราวกับงดงามยิ่งกว่าคราก่อนอีก
อีกด้านหนึ่ง เจียงชิงเอ๋อร์จัดแต่งกิริยาท่าทางของตนอยู่ตลอด รอให้ไป๋หลี่จิ่นหันมามอง ทว่ารอแล้วรอเล่า เขากลับไม่มองนางแม้แต่แวบเดียว ดวงตาคู่นั้นเอาแต่จับจ้องเจียงหลานอย่างไม่วางตา
ความริษยาในใจเติบโตอย่างบ้าคลั่ง แทบทำให้ใบหน้าอันงดงามของนางบิดเบี้ยว ยิ่งเมื่อไป๋หลี่จิ่นเดินตรงเข้ามาอย่างเร่งร้อน สายตายังคงเกาะติดเจียงหลาน เจียงชิงเอ๋อร์ก็แทบข่วนฝ่ามือจนเป็นแผล
เจียงชิงเอ๋อร์เดินไปขวางหน้าไป๋หลี่จิ่น บดบังสายตาที่เขามองเจียงหลาน แล้วแสร้งทำเป็นตัดพ้อพลางจ้องเขา
“คังอ๋อง ท่านไม่เห็นชิงเอ๋อร์หรือเพคะ?”
ครานี้ไป๋หลี่จิ่นจึงสังเกตเห็นเจียงชิงเอ๋อร์ สีหน้าแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะทอดสายตามองนางอย่างอ่อนโยน
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? ตั้งแต่ตอนอยู่บนเรือ ข้าก็มองเจ้าอยู่ตลอด”
กล่าวจบก็โอบนางเข้ามาในอ้อมแขน ทว่าสายตากลับหันไปทางเจียงหลานอีกครั้ง เจียงเหยาซึ่งยืนอยู่ข้างเจียงหลานเข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังมองตน จึงหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย